«Ακόμα και όταν κάνω λάθη εσείς είστε ο θησαυρός μου»: Το συγκινητικό γράμμα μιας μαμάς στα παιδιά της

«Κάνω λάθη. Είμαι σκληρή όταν θα έπρεπε να είμαι ήρεμη. Φωνάζω, ενώ θα έπρεπε να σας παίρνω αγκαλιά. Αλλά θέλω να θυμάστε ότι εσείς –ό,τι κι αν γίνει- είστε ο θησαυρός μου».

Η μαμά blogger, Jess Marie, γράφει στα παιδιά της κάτι που όλες οι μαμάδες θέλουμε να πούμε στα δικά μας.

«Αγαπημένα μου παιδιά,

Μερικές φορές ξυπνώ και σας κοιτάζω. Έχετε μεγαλώσει πολύ μέσα σε μια μόνο νύχτα. Το πρόσωπό σας έχει αλλάξει, τα μάτια σας δείχνουν αλλιώς. Ένα κομμάτι μου ενθουσιάζεται που το παρατηρεί. Ένα άλλο τρομάζει, επειδή αντιλαμβάνομαι πως μεγαλώνετε και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να σταματήσω το ταξίδι του χρόνου.

Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ είναι το ότι δεν είμαι πάντα εκεί. Δεν πρόσεχα και –κατά κάποιον τρόπο- χάνω την μαγεία του να σας βλέπω να μεγαλώνετε. Αναρωτιέμαι αν σας χορταίνω. Σας έδωσα όσα χρειάζεστε; Νιώθετε πλήρεις;

Ξέρω, δεν είμαι πάντα καλή σε αυτό. Δεν είμαι πάντα όσο καλή θα ήθελα ως μαμά. Εγώ θέλω να είμαι Άψογη• και κάποιες φορές είμαι. Κάποιες άλλες, όχι.

Μερικές φορές τα καταφέρνω, άλλες τα χάνω εντελώς.

Κάνω λάθη καθημερινά.

Φωνάζω, ενώ θα έπρεπε να σας αγκαλιάζω. Είμαι αυστηρή, ενώ θα έπρεπε να σας μιλώ γλυκά. Μπερδεύω τη θλίψη ή τα νεύρα σας με κακή συμπεριφορά. Με παρακολουθώ όταν τα χάνω και θλίβομαι βαθιά που δεν αντιδρώ διαφορετικά.

Ορισμένες φορές, όταν είμαι κουρασμένη, φοβισμένη, αγχωμένη γίνεστε εσείς ο σάκος του μποξ για τα νεύρα και το άγχος μου. Εύχομαι να μην ήταν έτσι, αλλά που και που συμβαίνει.

Πραγματικά, πίστευα ότι εμείς οι ενήλικες έχουμε τα πάντα οργανωμένα και σε τάξη. Φαίνεται πως έκανα λάθος. Ο φόβος και το άγχος μάς κατακλύζουν και δεν μας αφήνουν να δούμε τίποτε άλλο.

Ξεχνάω να χαλαρώνω και να σας απολαμβάνω. Ξεχνάω να γελάω…

Κάποιες φορές οι δικοί μου δαίμονες με κυριεύουν και αυτό δεν έχει σε καμία περίπτωση να κάνει με εσάς!

Ξέρω ότι είναι εύκολο να επικεντρωθείς στα αρνητικά και να μεριάσεις τα θετικά, αλλά θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι: Όταν σας κοιτώ είμαι ΤΟΣΟ ΥΠΕΡΗΦΑΝΗ. Βλέπω σε εσάς το καλό. Αναρωτιέμαι πώς μου εμπιστεύτηκαν τέτοιο θησαυρό. Είστε τόσο αγνά, ευγενικά, γεμάτα ζωή και δύναμη.

Θα είμαι για πάντα ο μεγαλύτερος θαυμαστής σας!

Σας παρακαλώ μη σταματήσετε να μου λέτε τι σας πληγώνει. Μοιραστείτε μαζί μου τους φόβους σας, τις ανησυχίες σας, το τι σας ενοχλεί στη συμπεριφορά μου.

Μπορώ να αντέξω τα λάθη μου, αλλά δεν μπορώ να αντέξω να σας χάσω. Να χάσω την καρδιά σας. Αυτό είναι που μετρά περισσότερο για εμένα.

Ελπίζω οι αδυναμίες μου να σας διδάσκουν κάτι. Ελπίζω ότι όταν έρθετε αντιμέτωπα με τη δική σας κούραση, κατάθλιψη, σύγχυση, φόβο θα μπορέσετε να αντεπεξέλθετε. Προσεύχομαι για να καταφέρετε να αποδεχθείτε τις ατέλειές σας και να μην τρομάξετε, όπως εγώ. Ελπίζω και εύχομαι ότι δεν θα “τρέξετε” μακριά από αυτές, αλλά θα αγωνιστείτε και δεν θα σταματήσετε να πέφτετε και να ξανασηκώνεστε. Να προσπαθείτε».