Αρχική InfoKids Αληθινές Ιστορίες Αληθινή ιστορία: "Ένιωθα, ότι κάτι δεν πήγαινε καλά αμέσως μετά τον τοκετό μου. Είχα δίκιο!"

Αληθινή ιστορία: "Ένιωθα, ότι κάτι δεν πήγαινε καλά αμέσως μετά τον τοκετό μου. Είχα δίκιο!"

Αληθινή ιστορία: "Ένιωθα, ότι κάτι δεν πήγαινε καλά αμέσως μετά τον τοκετό μου. Είχα δίκιο!"

«Ένα σαββατοκύριακο μετά την γέννηση του μωρού μου και αφού είχαμε γυρίσει στο σπίτι με το μωρό εξομολογήθηκα στον άντρα μου: “Δεν ξέρω αν μπορώ να το κάνω αυτό!” και φυσικά εννοούσα: “Δεν θέλω να το κάνω αυτό”. Έτσι ξεκινά η εξομολόγηση μιας μαμάς για τη ζωή της τον πρώτο καιρό με το μωρό της.

Διαβάστε παρακάτω την ιστορία της και μάθετε πώς κατάφερε να κερδίσει πίσω τη ζωή της και να χαίρεται κάθε στιγμή με το μωρό της.

«Τον Ιούνιο του 2016, λίγο πριν γίνω 35, έφερα στον κόσμο – πρόωρα – ένα κοριτσάκι, την μικρή Ιζαμπέλα. Ενθουσιασμός, χαρά και κούραση χαρακτήρισαν εκείνη την ημέρα. Αφού έβλεπα μία μία τις φίλες μου να γίνονται μανούλες,  κατάφερα και εγώ να νιώσω αυτή την απίστευτη χαρά.

Δυστυχώς, τα συναισθήματα χαράς δεν κράτησαν για πολύ. Με κυρίευσε η λύπη, το άγχος, η στεναχώρια. Τις πρώτες μέρες πάλευα με τα όσα ένιωθα για την κόρη μου. Όσο ο καιρός περνούσε ένιωθα μεγάλη σιγουριά για το πώς ένιωθα για εκείνη: Δεν μου άρεσε!

Η πρώτη φορά που ένιωσα έτσι ήταν όταν γυρίσαμε στο σπίτι από το μαιευτήριο. Το “συναίσθημα” ήταν απελπισία, φόβος και… πένθος. Μετά από 36 ώρες κλάματος και αϋπνίας το “συναίσθημα” άνθισε. Έντεκα ημέρες, μόλις, μετά τη γέννηση του παιδιού μου, σιωπηλά κατάλαβα, ότι δεν ήθελα να αναλάβω αυτή τη “δουλειά”.

Η κόρη μου ήταν ένα απίστευτα δύσκολο μωρό. Υπέφερε από κολικούς, έκλαιγε διαρκώς, δεν ηρεμούσε και ήταν δυστυχισμένη. Και αυτό σε συνδυασμό με μια μαμά γεμάτη μπερδεμένα συναισθήματα και μπερδεμένες ορμόνες, ήταν μια τέλεια καταστροφή.

Όσο οι μέρες περνούσαν τα συναισθήματά μου γίνονταν χειρότερα. Απομακρύνθηκα από τα πάντα: το φαγητό, το μπάνιο, την κίνηση, ακόμα και την ομιλία. Ένιωθα κενή, άδεια, κούφια. Και όλα αυτά τα δημιουργούσε κάτι που αγαπούσα πριν καν έρθει στη ζωή μου. Κάτι που ήθελα όσο τίποτε άλλο. Το μόνο που έκανα ήταν να ικετεύω να μην με αφήνουν μόνη με το μωρό.

Και αφού δεν μπορούσα να αλλάξω την κατάσταση, έγινα απλώς παθητική. Έπαιζα παιχνίδια στο κινητό, παρακολουθούσα σειρές και ήμουν αδιάφορη. Τώρα πια απορώ, πώς κατάφερα να ξεφύγω από όλο αυτό…

Όσο καιρό κράτησε ο θηλασμός αναγκαζόμουν να είμαι μαζί της πολλές φορές σωματικά, αλλά δεν ήμουν παρούσα ψυχικά. Την κοιτούσα και πίστευα, ότι ποτέ δεν θα καταφέρω να δεθώ μαζί της. Μου είπαν, ότι ο θηλασμός είναι μια διαδικασία όμορφη η οποία σε βοηθά να δεθείς με το μωρό, αλλά με εμάς δεν δούλεψε.

Το να μένω μόνη μαζί της ήταν εφιάλτης.

Με καθησύχαζαν λέγοντάς μου, ότι όλο αυτό θα περάσει μετά από λίγο καιρό, αλλά δεν έβλεπα καμία διαφορά. Η πίεση ήταν τεράστια. Με είχε παγιδεύσει, δεν μπορούσα να κάνω  τίποτα από όσα μου άρεσαν. Σκεφτόμουν αν θα ήμουν ξανά ελεύθερη και ένιωθα χιλιάδες ενοχές για όσα συνέβαιναν.

Οι φίλοι και η οικογένειά μου ήταν δίπλα μου, ευτυχώς. Αν και παραδέχτηκαν εκ των υστέρων, ότι φοβήθηκαν πολύ για εμένα και το μωρό εκείνον τον καιρό. Και παραδέχομαι με τη σειρά μου, ότι πολύ συχνά σκεφτόμουν να μπω στο αυτοκίνητο και να οδηγήσω κάπου πολύ μακριά, χωρίς να ξαναγυρίσω πίσω.

Ένα πρωί, όταν η μικρή Ιζαμπέλα ήταν περίπου 6 μηνών, διάβασα κάτι σε μία σελίδα στο Facebook και κατάλαβα, ότι χρειαζόμουν βοήθεια! Μια μάμα άφησε την 4 μηνών κόρη της στο βρεφικό σταθμό, γύρισε στο σπίτι και έβαλε τέλος στη ζωή της. Κανείς από τους δικούς της δεν είχε καταλάβει τίποτα. Το διάβαζα και έκλαιγα.

Την ίδια μέρα είπα στην μητέρα και το σύζυγό μου, ότι δεν ήμουν καλά – αν και το είχαν ήδη καταλάβει – και κάλεσα την ψυχίατρό μου για να κλείσω συνάντηση. Με βοήθησε πολύ από την πρώτη κιόλας συνάντηση. Μετά από λίγο καιρό κατάφερα με την βοήθειά της να καταλάβω, ότι ένιωθα άσχημα, αλλά ήμουν καλά. Έπρεπε απλώς να προσθέσω κάτι στις σκέψεις και τον λόγο μου. “Δεν μου άρεσε η Ιζαμπέλα, τώρα”, “Δεν μου άρεσε να είμαι μαμά, τώρα” και μου έδωσε την άδεια να μην μου αρέσει το μωρό μου εκείνη τη στιγμή. Μπορεί να μην ήταν πολύ συμπαθητική τότε, αλλά δεν θα ήταν έτσι για πάντα.

Και είχε απόλυτο δίκιο. Καθώς ο καιρός περνούσε το “συναίσθημα” άλλαζε. Ντρέπομαι να παραδεχτώ, ότι η κόρη μου – ένα μωρό ωρών – με αγάπησε εξ' αρχής και εγώ δεν μπορούσα ούτε να βρίσκομαι στο ίδιο δωμάτιο μαζί της.

Τώρα την βλέπω καθαρά. Η Ιζαμπέλα ήταν ένας μικρός άνθρωπος που πάλευε όσο και εγώ. Τώρα την εκτιμώ για αυτό που είναι και σχεδόν 16 μήνες μετά τη γέννησή της έχω αρχίσει να νιώθω αυτή την βαθιά αγάπη που ονειρευόμουν, ότι θα νιώσω στη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Ακόμα έχω τις δύσκολες στιγμές μου. Ακόμα σκέψεις με βασανίζουν, αλλά δεν θα αφήσω το “συναίσθημα” να με κυριεύσει. Τα καλά συναισθήματα είναι περισσότερα από τα άσχημα και οι όμορφες στιγμές με την μικρή μου είναι πολύ περισσότερες. Σε αυτές εστιάζω και αυτές κυνηγώ.

Ελπίζω, αν διαβάζετε αυτό το κείμενο, να καταλάβετε, ότι δεν είστε μόνες. Βοήθεια υπάρχει. Μιλήστε με την οικογένειά σας, με την μητέρα σας, με το σύζυγό σας, με τις φίλες σας με έναν ειδικό, ακόμα και με έναν ξένο. Μιλήστε, βγάλτε από μέσα σας αυτό που σας κατατρώει.

Η επιλόχειος κατάθλιψη συμβαίνει συχνά, είναι επίπονη, δύσκολη, αλλά αντιμετωπίσιμη! Είναι στο χέρι μας να τη νικήσουμε…»

Πηγή: scarymommy.com


Επικοινωνήστε μαζί μας:

Μύλων 75 104 41 Αθήνα
+30 210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.com.cy

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.com.cy

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.