2χρονη συνεθλίβη από μονάδα κλιματιστικού που έπεσε από 8ο όροφο πολυκατοικίας!

Ένα 2 ετών κορίτσι βρήκε τραγικό θάνατο όταν μονάδα κλιματιστικού έπεσε από διαμέρισμα 8ου ορόφου πολυκατοικίας και προσγειώθηκε στο καροτσάκι της, μπροστά στα μάτια των έντρομων αδελφών της. Η τραγωδία έλαβα χώρα στο Τορόντο του Καναδά.

Η αστυνομία του Τορόντο είπε, ότι δέχθηκε κλήση για ένα σύμπλεγμα διαμερισμάτων στην περιοχή Scarborough την περασμένη Δευτέρα, λίγο πριν τις 4 το απόγευμα.

Η μητέρα του κοριτσιού και τα τρία της παιδιά έμπαιναν στον χώρο τον πολυκατοικιών, έχοντας μόλις επιστρέψει από το σχολείο τους. Λίγο πριν εισέλθουν στο δικό του κτίριο, μια μονάδα κλιματιστικού «ξεκόλλησε» από τον τοίχο και προσγειώθηκε ακριβώς πάνω στο καροτσάκι, στο οποίο καθόταν η μικρή Crystal Mirogho.

Τα δύο αδελφάκια της Crystal, ηλικίας 5 και 7 ετών, είδαν κάθε στιγμή του τραγικού συμβάντος.

Το κορίτσι μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου απλά διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

Σύμφωνα με τους αυτόπτες μάρτυρες, ακούστηκαν ουρλιαχτά. Η μητέρα προσπαθούσε να συνεφέρει το παιδί, όμως ήταν αδύνατον. Όσοι κι αν έσπευσαν να βοηθήσουν ήταν μάταιο…

Αυτή τη στιγμή, η οικογένεια συγκεντρώνει χρήματα, προκειμένου να αλλάξει διαμέρισμα, αφού είναι σε όλους αδύνατον να μείνουν ξανά εκεί.

Αναφορικά με το τι έφταιξε και ξεκόλλησε η μονάδα του κλιματιστικού, ο ιδιοκτήτης του κτιρίου λέει, ότι είχε προτείνει στους κατοίκους να αλλάξουν τα κλιματιστικά τους με νέα, φορητά που θα μπορούσαν να έχουν μέσα στα σπίτια τους –και μάλιστα εντελώς δωρεάν.

Δεν τα αντικατέστησαν, όμως, όλοι.

Σε κάθε περίπτωση, η αστυνομία εξετάζει το συμβάν, ώστε να διαπιστωθεί τι προκάλεσε την πτώση του κλιματιστικού, χωρίς να έχε αναφερθεί ακόμα αν η οικογένεια θα προχωρήσει σε μηνύσεις.

Πηγή: dailymail.co.uk

«Θέλετε να μεγαλώσετε επιτυχημένα παιδιά; Επικεντρωθείτε στην καλοσύνη!» λέει κορυφαίος ψυχολόγος

Αμέτρητες συμβουλές «κυκλοφορούν» από περισσότερο ή λιγότερο ειδικούς ως προς το πώς να μεγαλώσουμε επιτυχημένα παιδιά, όμως αν κρίνουμε από τον ρόλο που παίζουμε εμείς, οι γονείς, προκειμένου να εξασφαλίσουμε τη μελλοντική επιτυχία τους, μήπως άθελά μας τα κάνουμε μαντάρα;

Ο κορυφαίος ψυχολόγος Adam Grant και η σύζυγός τους Allison Sweet Grant περιγράφουν σε άρθρο τους τις επιπτώσεις της έμφασης που δίνουν οι γονείς στην επιτυχία των παιδιών τους. Σύμφωνα και με τους δύο, όταν οι γονείς ερωτήθηκαν, σε ποσοστό μεγαλύτερο του 90% απάντησαν ότι το να μεγαλώσουν ένα παιδί καλοσυνάτο και τρυφερό είναι βασική τους προτεραιότητα. Ωστόσο, σύμφωνα με έρευνα του Harvard, όταν ρωτήσεις τους ίδιους γονείς, οι 8 στους 10 θα σου πουν, ότι δίνουν μεγαλύτερη αξία στα επιτεύγματα και την ευτυχία, παρά στην καλοσύνη.

Οι λέξεις, λοιπόν, δεν συνάδουν με τις πράξεις. Και όπως το θέτει ο Grant «τα παιδιά μαθαίνουν τι είναι σημαντικό για τους γονείς, όχι ακούγοντας αυτά που λένε, αλλά παρατηρώντας αυτά που πέφτουν στην προσοχή τους».

Θέλουμε τα παιδιά μας να είναι επιτυχημένα και καλοσυνάτα, αλλά επικεντρωνόμαστε περισσότερο στο πρώτο, προκαλώντας ανεπάρκεια στο δεύτερο. Οι έρευνες το δείχνουν αυτό ξεκάθαρα. Μελέτη του Πανεπιστημίου του Michigan έδειξε, ότι οι φοιτητές εμφανίζουν σημαντική πτώση στην εκδήλωση καλοσύνης και ενσυναίσθησης τα τελευταία 30 χρόνια (από το 1979 έως το 2009).

Η αλήθεια είναι, ότι η επιτυχία και η καλοσύνη δεν αποκλείουν η μία την άλλη. Για την ακρίβεια, το να δίνουμε έμφαση στο δεύτερο, ενεργοποιεί το πρώτο. Οι Grant συμφωνούν, ότι «αρκετά είναι τα στοιχεία που δείχνουν, ότι τα παιδιά που βοηθούν άλλα παιδιά καταλήγουν να είναι πιο επιτυχημένα από τα υπόλοιπα», και το ίδιο ισχύει και στους χώρους εργασίας. Επίσημες μελέτες δείχνουν, ότι η ενσυναίσθηση είναι βασικός οδηγός απόδοσης και συνολικής επιτυχίας για έναν ηγέτη.

Είναι, στο χέρι μας λοιπόν να συμβάλλουμε στην επιτυχία του παιδιού μας επενδύοντας όσο περισσότερο μπορούμε στο να τα «διδάξουμε καλοσύνη». Πώς θα το καταφέρουμε αυτό;

Επαίνεσε πρώτα την καλοσύνη και μετά την επιτυχία

Να θυμάστε: Τα παιδιά μας προσέχουν αυτά που εμείς προσέχουμε περισσότερο από αυτά που λέμε. Ας αρχίσουμε, λοιπόν, να μετράμε: Ο Grant συμβουλεύει να κρατήσουμε ένα νοητό ημερολόγιο και να σημειώνουμε πόσες φορές επαινέσαμε το παιδί μας για την καλοσύνη του. Ας φροντίσουμε να είναι τρεις φορές περισσότερες από τις φορές που το επαινέσαμε για κάποιο επίτευγμά του.  Ας ρωτήσουμε το παιδί μας πώς έδειξε την καλοσύνη του μέσα στη μέρα, όχι απλά πώς τα πήγε σε ένα τεστ ή σε κάποια άλλη «εξέταση».

Αναφορικά με τα επιτεύγματα, ας δώσουμε έμφαση στο «πώς» τα κατάφερε το παιδί, όχι στο τι ακριβώς κατάφερε. Αν τα κατάφερε με καλοσύνη, ας το επαινέσουμε ακόμα περισσότερο.

Δώσε ευκαιρίες στο παιδί σου να «εξασκήσει» την καλοσύνη του

Όπως τονίζουν οι Grant, η καλοσύνη είναι επιλογή, δεν είναι «δουλειά». Έτσι μπορούμε να ενθαρρύνουμε τα παιδιά μας να δείχνουν την καλοσύνη τους κάθε μέρα συμμετέχοντας σε εθελοντικές δραστηριότητες και περνώντας χρόνο με παιδιά που είναι εξίσου εμποτισμένα με πνεύμα καλοσύνης.

Κάθε στιγμή μπορεί να είναι μια καλή ευκαιρία για καλοσύνη. Για παράδειγμα, μπορούμε να προτείνουμε στην κόρη μας, το φαγητό που δεν έφαγε στο εστιατόριο να το δώσει αργότερα σε ένα αδέσποτο σκυλάκι ή όταν σταματάμε στον δρόμο να της πάρουμε κάτι να φάει, ας πάρουμε και κάτι ακόμα για τον άστεγο που ξέρουμε ότι συχνάζει κοντά στο σπίτι μας.

Κάνε ευκαιρία για μάθημα το αντίθετο της καλοσύνης

Πολλές φορές στο παιδί μας θα φερθούν με συμπεριφορά εντελώς αντίθετη της καλοσύνης και τότε θα του είναι πολύ δύσκολο να αντιδράσει σωστά. Ας δούμε αυτό σαν ευκαιρία για να συζητήσουμε μαζί του πώς ένιωσε και αν του άρεσε αυτό που ένιωσε. Είναι μια ιδανική ευκαιρία για να δώσουμε ένα σημαντικό μάθημα: «Ξέρω ότι πληγώθηκες που σου φέρθηκαν έτσι και πρέπει να είναι απαίσιο αυτό το συναίσθημα. Λυπάμαι πολύ. Δεν θα ήθελες, όμως, να κάνεις εσύ κάποιον να νιώσει τόσο άσχημα, σωστά;»

Βοηθάει ακόμα, να μοιραστούμε και προσωπικές μας εμπειρίες, όταν π.χ. εμείς δεν φερθήκαμε με όση καλοσύνη θα έπρεπε και μετά το μετανιώσαμε ή το αντίστροφο, πόσο σπουδαίο ήταν όταν κάποιος φέρθηκε σε εμάς με καλοσύνη. Όλα αυτά θα δείξουν στο παιδί μας ότι συμπλέουμε μαζί του.

Όσο πιο συνεπείς είμαστε στον τρόπο που δείχνουμε την καλοσύνη μας και στο να τονίζουμε τις επιπτώσεις που έχει η απουσία αυτής, τόσο περισσότερο δημιουργούμε μια «συνήθεια». Η συνήθεια της καλοσύνης είναι αυτό που θα οδηγήσει τα παιδιά μας στην επιτυχία, περισσότερο από κάθε τι άλλο.

Πηγή: inc.com

Όταν κανείς δεν προσέχει όσα κάνεις…

Γράφει η μαμά-blogger Elizabeth Broadbent

Στρώνω τα ριχτάρια στους καναπέδες. Έχουμε δύο μεγάλα ριχτάρια για τους τριθέσιους καναπέδες και ένα μικρό για την πολυθρόνα. Έχουμε και ένα κασμιρένιο κουβερτάκι για σκέπασμα, όταν το βράδυ βλέπουμε τηλεόραση, το οποίο τοποθετώ στην πλάτη του ενός καναπέ. Ποτέ τίποτα, όμως, δεν είναι στη θέση του.

Όταν ο άντρας μου και οι τρεις γιοι μου είναι στο σπίτι, τα ριχτάρια και τα κουβερτάκια τραβιούνται, γίνονται κουβάρι, πέφτουν στο πάτωμα, ο σκύλος ξαπλώνει πάνω τους και γίνονται αυτοσχέδιες οροφές για φρούρια. Έτσι είμαι εγώ αυτή που πρέπει επαναλαμβανόμενα να τα μαζεύει, να τα τινάζει, να παρατηρεί πού μπαίνει το καθένα και από πια μεριά και να τα ξαναπλώνει. Όταν λέω επαναλαμβανόμενα, εννοώ τουλάχιστον 6 φορές τη μέρα. Φυσικά, κανείς δεν το προσέχει, οπότε απλά έπειτα από λίγο τα ρίχνουν ξανά κάτω.

Το ίδιο γίνεται και με άλλα ασήμαντα αντικείμενα στο σπίτι.

Είμαι η μόνη που υπομονετικά ισιώνει τα χαλιά σε όλο το σπίτι. Η μόνη που μαζεύει τα μαξιλάρια από το πάτωμα όταν τα παιδιά τα χρησιμοποιούν για να φτιάξουν κάστρα ή απλά τα πετούν αντί μπάλας το ένα στο άλλο.

Αυτά είναι πράγματα που κάθε μαμά κάνει. Αυτά είναι πράγματα που κανείς δεν προσέχει. Και έπειτα από λίγο το «μη πρόσεγμα» γίνεται βάρος στην ψυχή σου. Νιώθεις μάταιη. Νιώθεις ότι δεν έχεις σημασία. Νιώθεις ότι κανείς δεν νοιάζεται για τον χρόνο ή τις ικανότητές σου. Και αυτό σε πληγώνει.

Και δεν αναφέρομαι στις «βαριές» δουλειές. Αυτές δεν με πειράζουν. Κάνω το πλύσιμο, το άπλωμα, το σιδέρωμα, το δίπλωμα και το μάζεμα. Καθαρίζω τα μπάνια –όχι με σταθερό ρυθμό, αλλά τα καθαρίζω. Δεν με πειράζει. Σκουπίζω το πάτωμα. Ξεσκονίζω. Καθαρίζω τις ακαθαρσίες και τις τρίχες του σκύλου. Δεν με ενοχλούν όλα αυτά. Τα προσέχουν. Τα προσέχω εγώ και συνήθως και ο άντρας μου, ο οποίος έχει τουλάχιστον την ευγένεια να πει ένα «Ευχαριστώ», όταν λέω ότι σφουγγάρισα. Το σχόλιό του αυτό δίνει ένα νόημα στη δουλειά μου. Του δείχνει, με κάποιον τρόπο, ότι τον αγαπώ, αυτόν και τα παιδιά. Διαφορετικά γιατί να τα έκανα όλα αυτά;;;

Όμως είναι και όλα αυτά που δεν βλέπει κανείς. Κάθε φορά που βλέπω ένα μικρό παιχνίδι πεταμένο στο πάτωμα (εξαιρετικά συχνά, δεδομένου ότι ο μικρός μου είναι 3) σκύβω και το μαζεύω. Κάθε φορά που βρίσκω μια συλλεκτική τάπα, σκύβω και τη μαζεύω και τη βάζω μαζί με τις άλλες τάπες. Έχω έναν μεγάλο μεταλλικό δίσκο στο καθιστικό στον οποίον ρίχνω όλα αυτά που μαζεύω και δεν έχω χρόνο να βάλω ξανά στη θέση τους. Η οικογένειά μου δεν το έχει συνειδητοποιήσει αυτό. Παρόλο που εκεί βρίσκονται τα περισσότερα «χαμένα» πράγματά τους.

Είμαστε σαν τις μέλισσες εμείς οι μαμάδες. Όλοι ενθουσιάζονται με το μέλι μας και το επαινούν, όμως κανείς δεν αναγνωρίζει πόση δουλειά έχουμε «ρίξει», ώστε εκείνοι να το απολαμβάνουν. Και δεν ζητάμε πολλά. Ζητάμε απλά κάποιος να μας προσέξει, όταν είμαστε σκυμμένες κάτω από τον καναπέ για να πιάσουμε τους μαρκαδόρους και να μας πει «Σε βλέπω. Είσαι ήρωας.»

Είμαι σίγουρη ότι σε πολλούς όλο αυτό θα ακουστεί ως γκρίνια. «Σώπαινε» θα μου πουν στα σχόλια. «Όταν αποφάσισες να είσαι μη εργαζόμενη μαμά αυτά έπρεπε να τα περιμένεις». Και ίσως να έχουν δίκιο. Δεν είναι ότι κάνω τα πιο δύσκολα ή απαίσια πράγματα. Είναι ότι η οικογένειά μου είτε δεν έχει την παραμικρή ιδέα ότι τα κάνω είτε τα θεωρεί δεδομένα.

Κρεμάω καθαρές πετσέτες στο μπάνιο. Βγάζω τα σκουπίδια (τα αδειάζω από όλους τους κάδους του σπιτιού), ξεκαθαρίζω τα ρούχα των παιδιών, διαλέγω τα παπούτσια, τα σκουφιά και τα μπουφάν τους. Μαζεύω όλα τα φάρμακα που βρίσκονται από εδώ και από εκεί, όταν τα παιδιά δεν είναι πια άρρωστα, κοιτάω πια έχουν λήξει, κάνω λίστα με όσα χρειαζόμαστε. Εξασφαλίζω ότι τα παιδιά έχουν αντηλιακό και παγούρια σε καλή κατάσταση. Τα κάνω όλα αυτά κι όμως δεν τα βλέπει κανείς. Το μεγαλύτερο μέρος του πώς περνάω τη μέρα μου δεν το βλέπει κανείς. Δεν το αναγνωρίζει κανείς. Αυτό σημαίνει, λοιπόν, να είσαι μαμά; Αυτό σημαίνει να αγαπάς; Γιατί -για να είμαι ειλικρινής- αυτό δεν είναι ωραίο.

Προσπάθησα να μιλήσω στον άντρα μου γι’αυτό. Έδειξε να καταλαβαίνει. Μου είπε να μη σκάω αν βλέπω το σπίτι άνω κάτω και του εξήγησα ότι σκάω γιατί εγώ είμαι αυτή που θα το καθαρίσει. Μου πρότεινε να εξασκηθώ στο να λέω «δεν είναι δικό μου αυτό το χάος» και να αναγκάσω τα παιδιά να το καθαρίσουν. Το κάνω. Το προσπαθώ. Και βοηθάει. Αλλά βλέπω ότι τελικά τα μαζεύει όλα ο μεγάλος και αυτό είναι άδικο, και αυτό με κάνει να νιώθω άσχημα για έναν εντελώς διαφορετικό λόγο.

Και έτσι στρώνω ριχτάρια. Μαζεύω τα μικρά παιχνίδια από το πάτωμα. Ξανατοποθετώ τα μαξιλάρια στον καναπέ. Μαζεύω τους μαρκαδόρους από κάτω. Και περιμένω. Περιμένω κάποιος –οποιοσδήποτε- να το προσέξει!

Πηγή: scarymommy.com

Μετά «Τα μυαλά που κουβαλάς» η Pixar επιστρέφει με το «Soul», ένα animation για… τον θάνατο (trailer)

Αν συμφωνείτε και εσείς ότι «Τα μυαλά που κουβαλάς» είναι ένα από τα καλύτερα animation όλων των εποχών, τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι μόλις βρήκατε έναν καλό λόγο για να ανυπομονείτε να έρθει το 2020.

Ο λόγος για το «Soul», τη νέα ταινία της Pixar, η οποία, μετά το «Up»και το «Coco» που μας άφησαn μικρούς-μεγάλους με το στόμα ανοιχτό, επανέρχεται στα κινηματογραφικά δρώμενα με ένα ακόμα αριστούργημα.

Δεν είναι τυχαίο ότι το πρώτο trailer του «Soul» έχει ήδη περισσότερες από 7 εκατομμύρια προβολές (!), αποδεικνύοντας, ότι το κοινό ήδη το αγάπησε:

Στο «Soul» (Ψυχή) παρακολουθούμε τη ζωή του Joe Gardner, ενός καθηγητή μουσικής σε Γυμνάσια των ΗΠΑ, όνειρο του οποίου ανέκαθεν ήταν να παίζει jazz επί σκηνής. Όταν τελικά τα καταφέρνει, εντυπωσιάζοντας μάλιστα άλλους έμπειρους μουσικούς, του συμβαίνει ένα τρομερό ατύχημα που διαχωρίζει την ψυχή από το σώμα του.

Η ψυχή του Gardner τότε μεταφέρεται σε ένα κέντρο που λέγεται «Σεμινάριο Εσύ», στο οποίο οι ψυχές αναπτύσσονται και αποκτούν πάθη, πριν μεταφερθούν σε νεογέννητα παιδιά. Εκεί ο Joe πρέπει να συνεργαστεί με άλλες ψυχές, αν θέλει να επιστρέψει στη Γη. Θα γνωρίσει, μάλιστα, την 22, μια ψυχή με θολή εικόνα της ζωής, αφού έχει παραμείνει στο «Σεμινάριο Εσύ» για πολλά χρόνια.

Η ταινία έχει προγραμματιστεί να βγει στους κινηματογράφους στις 19 Ιουνίου 2020, σε σκηνοθεσία Pete Docter, με τον Jamie Foxx να χαρίζει τη φωνή του στον πρωταγωνιστή. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα είναι η μουσική, την οποία έχει γράψει το ντουέτο των Nine Inch Nail, Trent Reznor και Atticus Ross.

Δεν ξέρουμε για εσάς, πάντως εμείς ήδη ανυπομονούμε…

 

Μπορεί μια γάτα να σώσει τη ζωή ενός μωρού; Όταν οι γονείς είναι ανεύθυνοι… μπορεί! (video)

Συνηθίζουμε να λέμε, ότι οι γάτες είναι από τα πιο αδιάφορα προς τους άλλους κατοικίδια. Ότι δεν νοιάζονται ιδιαίτερα για τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, αρκεί να καλύπτονται οι δικές τους ανάγκες. Η πραγματικότητα, όμως, μας διαψεύδει εντελώς, και τρανή απόδειξη αποτελεί το παρακάτω βίντεο, το οποίο μας άφησε πραγματικά με το στόμα ανοιχτό.

Σε αυτό βλέπουμε πώς μια γάτα κυριολεκτικά διασώζει από βέβαιη πτώση ένα μωρό που μετά βίας μπουσουλάει, την ώρα που αυτό κατευθύνεται προς μια εξαιρετικά ψηλή και απότομη σκάλα.

Όπως θα δείτε στο βίντεο που καταγράφει καρέ-καρέ το συμβάν, η γάτα παρακολουθεί κάθε κίνηση του μπέμπη και όταν αυτός πλησιάζει στο επικίνδυνο σημείο, εκείνη πετάγεται και ορμά να τον εμποδίσει!

Δεν υπήρξε άνθρωπος που είδε αυτό το βίντεο και δεν εντυπωσιάστηκε τόσο από το ένστικτο όσο και από τις ικανότητες της γάτας, ωστόσο, όπως ήταν φυσικά, όλοι αναρωτήθηκαν πού βρίσκονταν οι γονείς εκείνη την ώρα και γιατί είχαν αφήσει το μωρό τους σε ένα τόσο επικίνδυνο σημείο.

Προφανώς, είχαν υπερβολική εμπιστοσύνη στη γάτα τους…

 

πηγή: boredpanda.com

Φόρεσε τις πυτζάμες και μια μάσκα της γυναίκας του για να είναι ήρεμο το μωρό όταν η μαμά λείπει!

Τον γύρο του κόσμου κάνει σήμερα το παρακάτω βίντεο αυτού του μπαμπά, ο οποίος έχει σκεφτεί μία σειρά από «κόλπα» για να ηρεμεί το μωρό του όταν είναι μαζί του και η μαμά λείπει, με αποκορύφωμα το παρακάτω: Φόρεσε τις πυτζάμες της γυναίκας του, φόρεσε μια μάσκα με τη φωτογραφία του προσώπου της και έτσι -θεώρησε- το μωρό του ένιωθε σα να είναι με τη μαμά του, όση ώρα εκείνος έπαιζε στο κινητό του.

Αυτό, βέβαια, δεν είναι το μοναδικό «τρικ» του εφευρετικού νέου μπαμπά: Θα δείτε ότι έχει βάλει το μωρό μέσα σε ένα καλάθι για να το κουνάει με το πόδι του, ενώ για να το ηρεμεί όταν κοιμάται, έχει ακουμπήσει πάνω του ένα γάντι γεμάτο με ρύζι, ώστε να θυμίζει χέρι!

Ο διάσημος πλέον μπαμπάς έχει δεχτεί πολλά ενθαρρυντικά σχόλια από τα κινεζικά μέσα ενημέρωσης, αλλά και από τα social media, για όσα έχει σκεφτεί να εφαρμόσει προκειμένου να κρατά καλή συντροφιά στο μωρό –και σίγουρα η μαμά, όσο κι αν έχει εκπλαγεί μαζί του, δεν θα έχει τίποτα να του καταλογίσει!

Πηγή: dailymail.co.uk

Είναι στιγμές στη ζωή του γονιού που πρέπει να κάνει το σωστό για το παιδί του –όσο δύσκολο κι αν είναι

Γράφει ο μπαμπάς, συγγραφέας και blogger Clint Edwards

(το παρακάτω αποτελεί απόσπασμα από το τελευταίο βιβλίο του)

 

Χθες καθώς πηγαίναμε στο κολυμβητήριο με τις κόρες μου σταματήσαμε σε ένα γνωστό παιχνιδο-βιβλιοπωλείο, ώστε η Νόρα (7 ετών) να πάρει ένα βιβλίο με τα χρήματα που μάζεψε από τα γενέθλιά της. Η Άσπεν (3 ετών) βρήκε σε ένα ράφι ένα σακίδιο με την Πέππα (το οποίο έχει ήδη στο σπίτι) και το πήρε στην αγκαλιά της, κουνώντας το σα να ήταν το μωρό της.

Άρχισε να τραγουδάει «Πέππα-Πέππα» και να σφίγγει το χαζόπραμα στην αγκαλιά της, να το τρίβει στο πρόσωπό της και να το φιλά. Είχε πάρει αυτή την τόσο γλυκιά έκφραση που σε κάνει να καταλαβαίνεις γιατί έκανες παιδιά!

Της εξήγησα ότι το έχει ήδη, το ακριβώς ίδιο αυτό τσαντάκι στο σπίτι, αλλά δεν καταλάβαινε. Είναι 3 ετών. Κάποιες φορές η λογική «λειτουργεί», αλλά τη στιγμή εκείνη ήταν σα να μιλάω σε ένα χρυσόψαρο.

Τελικά, άρχισα να αφουγκράζομαι τι μου ερχόταν…

Ως μπαμπάς ήμουν ανάμεσα σε δύο αποφάσεις: Είτε θα της αγόραζα ένα παιχνίδι που ήδη έχει, εντελώς χωρίς κανέναν λόγο, απλά θα γλύτωνα τα κλάματα και τα ουρλιαχτά της μέσα στο μαγαζί. Είτε θα έβαζα ξανά πίσω το παιχνίδι στη θέση του και πιθανότατα θα ακολουθούσε ένα εξωφρενικό tantrum.

Και η Άσπεν είχε δύο επιλογές: Μπορούσε να ακούσει τον μπαμπά της και να βάλει το ρημαδοπαιχνίδι στη θέση του. Αυτό θα έκανε ένα μεγάλο παιδί ή ένας ενήλικας. Αλλά είναι 3 ετών και είναι δική μου δουλειά να της μάθω να παίρνει τέτοιες αποφάσεις.

Δική της δουλειά είναι να αντιδράσει όσο καλύτερα ξέρει και μπορεί.

Στο τέλος καταλήξαμε και οι δύο στις δεύτερες εναλλακτικές μας.

Περίμενα μέχρι η γυναίκα μου και η μεγάλη μου κόρη να τελειώσουν τα ψώνια τους. Τότε προσπάθησα να της τραβήξω το παιχνίδι από τα χέρια της. Εκείνη άρχισε να ουρλιάζει σα να της είχα βγάλει κανένα παΐδι. Εγώ προσπαθούσα να μην την πονέσω ενώ της το έπαιρνα και εκείνη είχε μεταμορφωθεί στον Thor, σφίγγοντας τη λαβή της με αδιανόητη δύναμη.

Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα έβγαζα την Άσπεν από το κατάστημα, σηκωτή στο ένα μου χέρι, ενώ εκείνη ούρλιαζε φορώντας το μαγιό με την Πέππα, κλωτσώντας με, σχεδόν κατεβάζοντας το δικό μου μαγιό, ο μισός μου πισινός να έχει βγει έξω και να μου είναι αδύνατον να το σηκώσω γιατί θα μου έπεφτε η μικρή από τα χέρια.

Την έβαλα στο αμάξι. Την ηρέμησα κάπως. Και αφού είχαμε πει και κάνει όσα έπρεπε, μπήκα στη θέση μου και γύρισα πίσω να την κοιτάξω, αναρωτώμενος αν είχα κάνει το σωστό.

Το κάνω συχνά αυτό ως μπαμπάς.

Πριν γίνω γονιός είχα δει σκηνές όπως αυτή αμέτρητες φορές! Αλλά μέχρι που απέκτησα τα δικά μου παιδιά, δεν είχα συνειδητοποιήσει ποτέ πόσο σε στραγγίζει συναισθηματικά το να είσαι γονιός. Ούτε είχα συνειδητοποιήσει πως ό,τι κι αν κάνει ένας γονιός σε τέτοιες καταστάσεις, δεν υπάρχει τρόπος να «κερδίσει».

Είτε θα δημιουργήσεις στο παιδί σου την προσδοκία πως όταν αρπάζει κάτι από ένα κατάστημα, ο μπαμπάς θα το αγοράσει, όπως και να έχει.

Κάτι που είναι εξαιρετικά δύσκολο να κάνεις, δεδομένου ότι τα 3χρονα θέλουν συνέχεια κάτι.

Είτε θα καταλήξεις να ενοχλήσεις όλο το σύμπαν σε ακτίνα 5 χιλιομέτρων, στην προσπάθειά σου να βάλεις όρια στο παιδί σου.

Χθες κατάφερα να θέσω ένα όριο. Είπα «όχι». Έκανα άνω-κάτω ένα ήσυχο κατάστημα για να το καταφέρω, βέβαια. Ένιωσα λίγο άσχημα. Αλλά κοιτάζοντας πίσω, σήμερα ξέρω ότι έκανα το σωστό για τη συνολική ανάπτυξη της Άσπεν. Ήταν δύσκολο. Αλλά το έκανα.

Οι γονείς παίρνουν τέτοιες αποφάσεις κάθε μέρα. Και δεν είναι ποτέ εύκολο. Αλλά αν το διαβάζεις αυτό και αν έχεις αντιμετωπίσει κάτι αντίστοιχο στο παρελθόν, σε καταλαβαίνω. Όλοι σε καταλαβαίνουμε. Είμαι σίγουρος ότι ήταν χάλια. Αλλά πιθανότατα έκανες το καλύτερο για το δικό σου παιδί, και αυτό είναι υπέροχο.

 

«Γιατί τόση βιασύνη απέναντι στα παιδιά μας;»: Ένα υπέροχο κείμενο που κάθε γονιός χρειάζεται να διαβάσει

ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΗ ΒΙΑΣΥΝΗ;

«Στην εποχή μας υπάρχει μεγάλη βιασύνη απέναντι στα παιδιά. Η κοινωνία μάς σπρώχνει διαρκώς.

Πρέπει να αποκοιμηθεί μόνο του.

Πρέπει να πάει νωρίς στον παιδικό σταθμό.

Πρέπει να τελειώνει με το θηλασμό.

Πρέπει να έχει την ικανότητα να παρηγορηθεί μόνο του.

Ένας αγώνας δρόμου χωρίς σταματημό. Προς ποια κατεύθυνση και για ποιον λόγο;

Τα παιδιά δεν μεγαλώνουν με το να τα σπρώχνουμε διαρκώς μπροστά.

Τα παιδιά μεγαλώνουν μόνα τους και κατακτούν όλα αυτά τα στάδια το καθένα με το χρόνο του.

Κάποια μέρα θα αποκοιμηθούν μόνα τους.

Κάποια μέρα οι θηλασμοί θα αποτελούν απλά μια μακρινή ανάμνηση.

Αλλά η καθησύχαση που θα λάβουν τα πρώτα χρόνια ζωής θα αποτελέσει τη βάση για τη σιγουριά που θα αναπτύξουν για τον εαυτό τους.

Για πάντα.

Ένα απόθεμα τρυφερότητας για μια ολόκληρη ζωή.

Άρα… γιατί τόση βιασύνη;»

 

**Το παραπάνω κείμενο του G. Cozza είδαμε δημοσιευμένο στη Facebook Page της παιδιάτρου κ. Αλεξάνδρας Κοσμαρίκου.

*Τη φωτογραφία βρήκαμε στο: https://www.instagram.com/o_trocatintas

Η δασκάλα μάλωνε τον 9χρονο που ζωγράφιζε διαρκώς εν ώρα μαθήματος μέχρι που… της έβαλε τα γυαλιά!

Ως γονείς πρέπει πάντα να στηρίζουμε τα παιδιά μας και τα φυσικά ταλέντα τους. Αν, μάλιστα, τα ενισχύουμε κι όλας, σπουδαία πράγματα μπορεί να συμβούν! Αυτό σκέφτηκαν οι γονείς του 9χρονου Joe Whale, ενθαρρύνοντας τον γιο τους να ζωγραφίζει, ακόμα κι αν η δασκάλα τον μάλωνε που το έκανε εν ώρα μαθήματος.

Τον έστειλαν, λοιπόν, σε εργαστήρι καλλιτεχνικών, ως δραστηριότητα μετά το σχολείο, και πολύ γρήγορα οι καλλιτεχνικές του ικανότητες έγιναν αντιληπτές, αφήνοντας τους γύρω του με το στόμα ανοιχτό. Για την ακρίβεια, ο Joe προσκλήθηκε να διακοσμήσει με τις ζωγραφιές του τους τοίχους του εστιατορίου «Number 4» στο Shrewsbury της Αγγλίας!

Σήμερα ο Joe είναι γνωστός ως “The Doodle Boy” και έχει τη δική του ιστοσελίδα, καθώς και τις προσωπικές του σελίδες στα social media, στις οποίες παρουσιάζει τα εντυπωσιακά έργα τέχνης του.

Τι λέει ο μπαμπάς του για το ταλέντο του γιου του

Το Bored Panda που ανέδειξε το θέμα, επικοινώνησε με τον μπαμπά του Joe, Greg, ο οποίος είπε ότι ο μικρός αγαπούσε πάντα τη ζωγραφική, ενώ ήδη από τον παιδικό σταθμό είχε χαρακτηριστεί ως «χαρισματικό» παιδί. Το ίδιο, μάλιστα, ισχύει για τον δίδυμο αδερφό του.

Όταν ο δάσκαλός του, στο εργαστήρι ζωγραφικής, είδε τα έργα του, εντυπωσιάστηκε τόσο που τα δημοσίευσε στον λογαριασμό του στο Instagram.

Το προσωπικό του εστιατορίου “Number 4” είδε τα σχέδιά του και ενθουσιάστηκε, οπότε ζήτησε από το παιδί να ζωγραφίσει κάποιους από τους τοίχους.

Σύμφωνα με τον Greg, στον Joe πήρε περίπου 12 ώρες για να ολοκληρώσει τα σχέδιά του στους τοίχους του εστιατορίου.

Ο ίδιος συμβουλεύει τους γονείς να βοηθήσουν τα παιδιά τους να ενισχύσουν τα ταλέντα τους: «Συμβουλεύω τους γονείς να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να ακολουθούν πάντα το πάθος και τα όνειρά τους –αναζητήστε εργαστήρια ή κέντρα δημιουργικής απασχόλησης που μπορεί να έχετε στην περιοχή σας!»

Η οικογένεια του Joe στηρίζει αφάνταστα το ταλέντο και τα όνειρά του

Ποιος να φανταζόταν ότι ένα μάθημα καλλιτεχνικών θα οδηγούσε τον Joe να αποκτήσει την πρώτη του δουλειά σε ηλικία μόλις 9 ετών;

Οι περισσότεροι γονείς θα ζητούσαν από το παιδί τους να σταματήσει μια συμπεριφορά ή μια πράξη που του δημιουργεί προβλήματα. Αυτοί οι γονείς, όμως, αποφάσισαν να δώσουν χώρο στο παιδί τους, ώστε να επιτρέψουν στο ταλέντο του να ανθίσει!

Πηγή: boredpanda.com

Για τη μάνα που είπε το μεγάλο «ΝΑΙ» όταν ξεψύχησε το παιδί της…

Γράφει η μαμά-blogger Tiffany Haislip

Η φωτογραφία μου αυτή τραβήχτηκε πριν από έναν χρόνο ακριβώς, σαν σήμερα. Απεικονίζει ένα συνονθύλευμα έντονων συναισθημάτων, από αγνή χαρά έως βαθύ πόνο ταυτόχρονα. Η μέρα αυτή είναι εξίσου σημαντική με την αυριανή.

Όταν δέχτηκα το τηλεφώνημα… σοκαρίστηκα. Πίστευα, ότι είχα προετοιμαστεί κατάλληλα για όταν θα ερχόταν η στιγμή, αλλά τα έχασα. Η καρδιά μου ήθελε να χοροπηδήσει από χαρά, αλλά ήμουν και τρομερά λυπημένη. Σε έφερα στο μυαλό μου και αυτό με έκανε ως μαμά να σε συμπονέσω με το κάθε μου κύτταρο.

Δεν υπάρχει μέτρο στο πένθος της μάνας. Και δεν μπορώ ούτε να διανοηθώ τον πόνο που ένιωσες εκείνη τη μέρα. Μου είναι δύσκολο να αντιληφθώ τι σήμαινε να σου κάνουν μια τέτοια ερώτηση για το παιδί σου, για το μωρό σου. Το να ακούς αυτές τις λέξεις το έκαναν ακόμα πιο αληθινό.

Θυμάμαι όταν μας είχαν πει ότι η μεταμόσχευση είναι η μόνη μας εναλλακτική, και ήμουν διστακτική. Ψάξαμε να βρούμε οποιαδήποτε άλλη λύση, αλλά δεν υπήρχε. Βλέπεις, ήξερα τι σημαίνει μεταμόσχευση και τι θα είχε χάσει κάποιος άλλος για να ζήσει το δικό μου παιδί. Ήθελα το παιδί μου να ζήσει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο, αλλά όχι εις βάρος μιας άλλης μάνας που θα είχε χάσει το δικό της παιδί. Ποτέ δεν προσευχήθηκα να χάσει μια μάνα το παιδί της, όμως προσευχήθηκα μια μάνα να πει το «Ναι». Και ήσουν εσύ αυτή που το έκανε: Είπες «ναι» στη δωρεά οργάνων.

Κατά την πιο τραγική στιγμή της ζωής σου, εσύ αποφάσισες να σκεφτείς τους άλλους. Τις ώρες που προσπαθούσες να επεξεργαστείς αυτό που έπαθες και να θρηνήσεις, σκέφτηκες τους άλλους. Επέλεξες  να τιμήσεις τη ζωή του παιδιού σου, επιτρέποντάς του να ζήσει μέσω κάποιου άλλου. Είσαι το πιο ανιδιοτελές άτομο που έχω γνωρίσει, παρόλο που δεν σε έχω γνωρίσει ποτέ.

Θέλω να ξέρεις ότι θα τιμάμε και θα λατρεύουμε πάντα το δώρο που μας έκανες. Είναι ένας θησαυρός, για τον οποίον δεν μπορούμε να βρούμε λόγια να σε ευχαριστήσουμε όπως πρέπει. Μπορεί να μην γνωριστούμε, να μην συναντηθούμε ποτέ αλλά θα είμαστε για πάντα συνδεδεμένες μέσω της καρδιάς του παιδιού σου που τώρα χτυπά για το δικό μου παιδί. Αυτή η μέρα, λοιπόν, και η αυριανή θα είναι για πάντα αφιερωμένη στο παιδί σου, που έσωσε τη ζωή του δικού μου παιδιού.

Σε ευχαριστώ που είπες «Ναι» στη δωρεά οργάνων και έσωσες το παιδί μου.