«Αυτό είναι μητρότητα»: Το συγκλονιστικό κείμενο μιας μαμάς μετά την κρίση πανικού

Γράφει η μαμά και ιδρυτής του the-motherload.co.uk, Kate Dyson:

«Αυτό είναι μητρότητα.

Αυτό είναι να ξυπνάς 4 φορές μέσα στη νύχτα.

Αυτό είναι να βγάζει το μωρό δόντια.

Αυτό είναι το σώμα σου που πονάει παντού. Αυτό είναι η πνευματική εξάντληση της οικογένειας.

Αυτό είναι να διαφωνείς με το 5χρονο παιδί σου, σχετικά με το ποιο κολάν πρέπει να φορέσει στη συγκεκριμένη σχολική εκδρομή.

Αυτό είναι να βοηθάς το μεγάλο σου παιδί να απομνημονεύσει την ιστορία, ξανά και ξανά.

Αυτό είναι να φροντίζεις η τσάντα του ποδοσφαίρου και του μπαλέτου να είναι έτοιμες. Οι στολές πλυμένες και σιδερωμένες και τα παπούτσια στη θέση τους και όχι στο μπαλκόνι όπως χθες.

Αυτό είναι οι γάτες που γκρινιάζουν γύρω από τα πόδια μου επειδή πεινάνε, ενώ εγώ δεν έχω καν βουρτσίσει τα δόντια μου ακόμα.

Αυτό είναι η ανάγκη μου να κάνω πιπί μου, χωρίς να έχω τρία παιδιά για κοινό.

Αυτό είναι η απόγνωση για έναν καφέ.

Αυτό είναι να ετοιμάζω το τραπέζι του πρωινού και να μου ζητάνε ομελέτες χωρίς αυγά και τοστ χωρίς ψωμί και να ουρλιάζουν, επειδή ένα μυρμήγκι περπατάει στο τραπέζι (ήταν μαύρο σουσάμι).

Αυτό είναι το μωρό που του έφυγαν τα κακά του στο κρεβάτι μου. Αυτό είναι να θέλω να ξαπλώσω για μεσημέρι και να μη μπορώ γιατί το κρεβάτι μου είναι ακόμα βρεγμένο από το πλύσιμο μετά τα κακά.

Αυτό είναι να ξαγρυπνώ τις νύχτες απλά και μόνο για να αφιερώσω λίγες στιγμές στον εαυτό μου και στις σκέψεις μου.

Αυτό είναι να το μετανιώνω, όταν 20 λεπτά αφού με έχει πάρει ο ύπνος ακούω τις πρώτες μουρμούρες.

Αυτό είναι να τρέχω σαν ιδρωμένο γουρούνι κάθε πρωί για να προλάβουμε να μην κλείσει η πόρτα του σχολείου και να βλέπω στα πρόσωπα των δασκάλων ζωγραφισμένη την έκφραση ‘πάντα αργοπορημένη!’, ενώ μετά βίας προσπαθούν να μου χαμογελάσουν και να μου κρατήσουν ανοιχτή την πόρτα. Αυτό είναι να τους δίνεις τη σάκα του παιδιού και παρ’όλη την προσπάθεια να έχεις ξεχάσει να βάλει το καταραμένο τετράδιο της αντιγραφής!

Αυτό είναι  να φιλάς τα πρόσωπα των παιδιών σου και να τους λες ‘λυπάμαι πολύ! Σας αγαπώ! Να περάσετε ωραία!’ ελπίζοντας, ότι μέχρι να μπουν στις τάξεις τους θα έχουν ξεχάσει τις αποτυχίες της μαμάς τους.

Αυτό είναι να τους υπόσχεσαι νοστιμιές αργότερα την ίδια μέρα, για να επανορθώσεις που τους φώναξες το πρωί.

Αυτό είναι να γυρίζεις στο σπίτι, μετά το σχολείο και να τρίβεις με τα χέρια σου τα γεμάτα κακά σεντόνια.

Αυτή είναι η μονοτονία της μαμάς που δεν δουλεύει.

Αυτό είναι να στέλνεις ανόητα μηνύματα στον άνδρα σου και να του λες να επιστρέψει αμέσως στο σπίτι μετά τη δουλειά σήμερα, γιατί έχεις φτάσει στα όριά σου.

Αυτό είναι να καταγράφεις όλες τις δουλειές που πρέπει να γίνουν στο σπίτι και να συνειδητοποιείς πως μόνο εσύ θα τις κάνεις

Αυτό είναι να κοιτάζεις το πρόσωπο του μωρού σου και να το βλέπεις να κλαίει, γιατί δεν καταλαβαίνει γιατί η μαμά είναι τόσο λυπημένη.

Αυτό είναι να νιώθεις το άγχος να ανεβαίνει και να σε αρπάζει από τον λαιμό και να ξεσπά με κρίση πανικού.

Αυτό είναι να μη μπορείς να πάρεις ανάσα από το κλάμα, ενώ το μωρό σου σε κοιτάζει από το ριλάξ του με μεγάλα, τρομαγμένα μάτια.

Αυτό είναι η ανάγκη για ένα διάλειμμα. Ένα μεγάλο διάλειμμα που ξέρεις, ότι δεν έρθει.

Αυτό είναι να ξέρεις, ότι αν αποκοιμηθείς αργότερα, τα πάντα θα σε περιμένουν για να τα κάνεις όταν ξυπνήσεις, σαν ένα βουνό που ορθώνεται μέσα από τη γη.

Αυτό είναι να κλείνεσαι στο μπάνιο για να ξεφύγεις από τον εαυτό σου και να συνειδητοποιείς, ότι από τις σκέψεις σου δεν μπορείς να ξεφύγεις.

Αυτό είναι να ξέρεις, ότι και σήμερα θα χρειαστεί να είσαι αδιάκοπα στο πόδι για τουλάχιστον 10 ώρες ακόμα.

Αυτός είναι ο διαρκής φόβος, ότι η επιλόχειος κατάθλιψη θα επιστρέψει.

Αυτό είναι να παίρνεις μια βαθιά ανάσα. Αυτό είναι να αφήνεις τον πανικό να κατακάτσει. Αυτό είναι να αφήνεις τη μουσική να σε πλημμυρίσει, ενώ το μωρό κοιμάται, και να ελπίζεις, ότι αύριο θα είναι καλύτερα.

Αυτό είναι -όπως και να έχει- να μαζεύεις τα κομμάτια σου, να σηκώνεσαι και να συνεχίζεις από εκεί που σταμάτησες.

Αυτό είναι μητρότητα.»