Αυτό που δεν θα σου πει κανείς για το πρώτο σου παιδί

Όλοι οι γονείς το έχουμε ζήσει αυτό: Είσαι σε δημόσιο χώρο και προσπαθείς να αποφύγεις τα περίεργα βλέμματα των περαστικών, καθώς το παιδί σου έχει ξαπλώσει στο έδαφος ουρλιάζοντας και κοπανώντας πόδια-χέρια-κεφάλι, απλά και μόνο επειδή του είπες ότι είναι ώρα να φύγετε. Σκύβεις κάτω, μαζεύεις τα πράγματά σου που σχεδόν έχουν σκορπίσει και προσπαθείς να σηκώσεις ένα χταπόδι που ουρλιάζει, ώστε να φύγεις από τον χώρο όσο το δυνατόν πιο διακριτικά.

Το μικρό σου, το οποίο νωρίτερα το ίδιο πρωί σε αγκάλιαζε τρυφερά, έχει γίνει ένα κουβάρι όλο δάκρυα και μύξες, και ενώ προσπαθείς μάταια να το δέσεις στο κάθισμα του αυτοκινήτου, αναρωτιέσαι «Τι κάνω τόσο λάθος;».

Καθώς το συζητούσα αυτό τις προάλλες με μία φίλη που έχει δύο παιδιά μου είπε κάτι, το οποίο δεν είχα σκεφτεί –όμως είχε δίκιο: «Η αλήθεια είναι, ότι με το πρώτο σου παιδί ακόμα μαθαίνεις».

Το ακούς από παντού, ότι όσο περισσότερα παιδιά έχεις τόσο πιο ψύχραιμα χειρίζεσαι τα πρώτα δοντάκια, τα tantrum, τους πυρετούς και τα ξενύχτια. Ξέρεις λίγο-πολύ τι να περιμένεις αναφορικά με την ανάπτυξη του παιδιού –και εφόσον μεγαλώνει φυσιολογικά.

Θυμάσαι τι λάθη είχες κάνει στο πρώτο σου παιδί και προσπαθείς να μην τα επαναλάβεις. Ξέρεις πότε αξίζει τον κόπο να δώσεις μάχη και πότε όχι –ξέρεις π.χ. ότι δεν πειράζει αν δεν θέλει να κάτσει στην ειδική θέση στο καρότσι του σούπερ μάρκετ. Μπορεί να κάτσει και ανάμεσα στα ψώνια, αν αυτό θα σε γλυτώσει από ένα ακόμα ξέσπασμα.

Στο πρώτο σου παιδί είναι τόση η πίεση που νιώθεις να σου ασκείται προκειμένου να είσαι ο τέλειος γονιός: Ανησυχείς για το πότε θα περπατήσει, για το αν λέει αρκετές λέξεις. Προσέχεις το φαγητό του να είναι όπως πρέπει (οργανικό και τέλεια αλεσμένο) και διαβάζεις άρθρα και βιβλία για το ποια είναι η πιο σωστή μέθοδος για να μάθει να κοιμάται όλη τη νύχτα –ποιος δεν το έχει κάνει;

Αναρωτηθείτε, όμως: Αν μεγαλώναμε τα πρώτα μας παιδιά έχοντας πάντα στο πίσω μέρος του μυαλό μας ότι «ακόμα μαθαίνουμε», πόσο λιγότερο στρεσαρισμένοι θα ήμασταν; Πόσο περισσότερο θα απολαμβάναμε τη ζωή μας με το πρώτο μας μωρό, αν απλά το βλέπαμε ως «εξάσκηση»; Ως επανάληψη, δηλαδή, επαναλαμβανόμενων πρακτικών προκειμένου να γίνουμε ακόμα καλύτεροι σε αυτό.

Η αλήθεια είναι, ότι δεν χρειάζεται να τα κάνουμε διαρκώς όλα σωστά! Το να σκεφτούμε το μεγάλωμα του πρώτου μας παιδιού ως «μάθημα» στο να είμαστε γονείς, θα μας βοηθήσει να διώξουμε λίγες από τις ενοχές που νιώθουμε για όσα κάνουμε λάθος. Το να είσαι γονιός σημαίνει διαρκώς να μαθαίνεις, βάζοντας στην άκρη όσα νόμιζες ότι ήξερες πριν έρθει στον κόσμο το πρώτο σου παιδί.

Ώρα, λοιπόν, να ανοίξουμε τα μάτια και τα αυτιά μας και να φροντίσουμε να μην επαναλάβουμε όσα διαπιστώνουμε ότι κάνουμε λάθος, ούτε στο πρώτο ούτε στα επόμενα παιδιά μας.

Πηγή: mom.me