Αυτό το κείμενο είναι ό,τι ωραιότερο μπορείς να πεις στον άντρα σου για τη ζωή σας μετά τα παιδιά

Είναι αλήθεια πως κανείς δεν σε προετοιμάζει απόλυτα για τη ζωή μετά τον ερχομό των παιδιών.

Όλοι λένε πως θα είναι απαιτητικά, δύσκολα και πολύ όμορφα, αλλά κανείς δεν είναι ξεκάθαρα ειλικρινής για το τι συμβαίνει τόσο σε ατομικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο ζευγαριού. Γιατί, ας μην ξεχνάμε, ότι τα παιδιά δεν επηρεάζουν μόνο εμάς ως άτομα αλλά και τη σχέση με το σύντροφό μας, η οποία δέχεται ένα βαρύ πλήγμα.

Ξάφνου επίκεντρο γίνεται μία άλλη ύπαρξη και η καθημερινότητά μας μέχρι τότε μπαίνει στον… πάγο.

Πολλά ζευγάρια βιώνουν κρίσεις στη σχέση τους μετά τον ερχομό των παιδιών τους στη ζωή, κυρίως, γιατί λόγω των υποχρεώσεων και των ευθυνών ξεχνούν πώς ήταν πριν.

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στη σελίδα Home Without Violence στο Facebook και υπενθυμίζει σε μαμάδες και μπαμπάδες ότι η σχέση τους δεν περνά σε δεύτερη μοίρα μετά τα παιδιά, απλώς εξελίσσεται και αλλάζει και είναι στο χέρι τους να την ανακαλύψουν ξανά…

Αφιερωμένο, λοιπόν, σε όλους τους γονείς που προσπαθούν…

«Μας θυμάμαι. Nέους, ξέγνοιαστους.
Το πρόγραμμα υπήρχε μόνο για τα ταξίδια.
H καθημερινή ρουτίνα ήταν σαν τις άδειες σελίδες του ημερολογίου μας.

Τις Κυριακές τα πρωινά, τα σεντόνια ξαπλώνανε τεμπέλικα μαζί μας στο κρεβάτι και o καφές μπορούσε να περιμένει..
Τώρα τα σεντόνια είναι κρύα απ’τα χαράματα.

Αντί να κρατιόμαστε απ’το χέρι τώρα κρατάμε μικρά, όμορφα, μαλακά χεράκια που ζητάνε όλη την ώρα αγκαλιά.

Ο ενθουσιασμός μας συνήθιζε να βρίσκεται σε καινούργιες ανακαλύψεις που κάναμε ο ένας για τον άλλον.
Τώρα βρίσκεται μέσα σε κάθε νέα λέξη και μπαμπάλισμα, σε κάθε νέα μπούκλα..

Aναστενάζουμε πολύ. Συνήθως σαν απάντηση σε ερωτήσεις. Όπως στο πως ήταν η μέρα σου για παράδειγμα…

Όταν απλώνω τα χέρια μου γύρω σου είναι για να στηριχτώ και το ξέρεις και είσαι εντάξει μ’ αυτό.

Επίσης καμιά φορά ακουμπιόμαστε τελείως τυχαία, σαν σύννεφα που αιωρούνται, όσο παρέα τα ετοιμάζουμε για ύπνο.

Ξεχνάμε πολλές φορές να προφέρουμε δυνατά το σ’αγαπώ, έχουμε αναπτύξει τελικά μια άλλη γλώσσα για υποστήριξη. Τα σ’αγαπώ όμως είναι ακόμα εκεί…

Οι μέρες μας συνήθως σχεδιάζονται σύμφωνα με αποφάσεις που δεν στηρίζονται πουθενά. Υπαγορεύονται με βάση άλματα και φάσεις.
Το ξέρω οτι δεν το θέλαμε να γίνουμε αυτοί οι γονείς, μα να ‘μαστε.

Έχουμε δει πολλά. Έχεις δει πολλά απο μένα. Στα χειρότερα έχω πει πάνω στη στιγμή πράγματα για τα οποία δεν έχω περηφάνια..και λυπάμαι γι’αυτό.

Θέλω να σε ευχαριστήσω.

Που με διέκρινες μέσα απο ένα σωρό πράγματα που δεν ήμουν εγώ, γνωρίζοντας οτι παραμένω ακόμα κάπου εκει..
Που αγάπησες το νέο εαυτό μου ακόμη περισσότερο και που αγαπάς ότι δημιουργήσαμε μαζί, παραπάνω κι απ’την ίδια την ζωή.

Ανακαλύψαμε τόσα πολλά με το που γίναμε γονείς που ξεχάσαμε οτι η σχέση μας είναι μια νέα ανακάλυψη επίσης.
Το εμείς έχει νέο νόημα τώρα.
Είναι εμείς κι εκείνα.

Τυλίγουμε ανθρώπους με αγάπη και ταυτόχρονα εξελισσόμαστε.
Σ’αγαπώ που με στηρίζεις και με φροντίζεις ανάμεσα απ’όλα αυτά.

Σε μας. Για μας.»

Πρωτότυπο: Life with Harry and Holly
Eλεύθερη μετάφραση, επιμέλεια: Homebirth Without Violence
Εικόνα: Helene the Illustrator