«Δεν ήξερα πόσο πολύ ήθελα κορίτσι μέχρι που απέκτησα!»

«Ο σύζυγός μου κι εγώ είμαστε από εκείνους τους γονείς που δεν θέλουν να μάθουν το φύλο του παιδιού μέχρι τον τοκετό. Εκτός από τη μεγάλη έκπληξη της στιγμής, τίποτα δεν συγκρίνεται με το συναίσθημα που νιώθεις λίγο πριν συναντήσεις το γλυκό πλάσμα που περίμενες εδώ και εννέα ολόκληρους μήνες, και ο γιατρός σου ανακοινώνει ότι είσαι περήφανη μαμά ενός γιου ή μιας κόρης. Ενώ σε πλημμυρίζουν έντονα συναισθήματα, ο γιατρός τοποθετεί το νεογέννητο στο σώμα σου και το βλέπεις για πρώτη φορά: Το συναίσθημα είναι απερίγραπτο!

Τα πρώτα μου δύο παιδιά ήταν αγόρια και δεν θα μπορούσα να είμαι πιο ευτυχισμένη», γράφει στο mom.me η μαμά-blogger Ashleigh Wilkening. «Μεγαλώνοντας σε ένα σπίτι γεμάτο κορίτσια, προσευχόμουν να αποκτήσω αγόρια. Ποτέ δεν ήμουν το κλασικό κορίτσι με υπέρμετρη αγάπη για τη μόδα και τα ροζ αξεσουάρ. Στην πραγματικότητα, ενώ ήμουν έγκυος αυτή τη φορά, δεν θεωρούσα τίποτα πιο ενοχλητικό από τα σχόλια των ανθρώπων σχετικά με το φύλο του αγέννητου παιδιού μου.

Ήμουν ευτυχισμένη μαμά δύο αγοριών κι αν αυτό το παιδί ήταν αγόρι, θα ήμουν εξίσου ενθουσιασμένη. Υπάρχει μια εξοικείωση που έρχεται μαζί με την ανατροφή των αγοριών, που δεν μπορώ να μην ομολογήσω ότι θα ήταν εύκολο να αποκτήσουμε ξανά αγόρι. Με αυτές τις σκέψεις άρχισα να αναρωτιέμαι, τι θα έκανα με ένα κορίτσι;

Τότε συνέβη. Μετά την τελευταία μου ώθηση, ο σύζυγός μου ανακοίνωσε ότι είμαστε γονείς μιας κόρης και την τοποθέτησε στο στήθος μου. Ήμουν γεμάτη απ’ αυτό το έντονο συναίσθημα ευτυχίας! Φυσικά, το μεγαλύτερο μέρος αυτού μπορεί να αποδοθεί στο θαύμα του τοκετού και στο καλωσόρισμα του νέου μωρού μας, αλλά υπήρχαν περισσότερα απ’ αυτό. Ήμουν τόσο προετοιμασμένη να ακούσω «Είναι αγόρι!» και ως μαμά αγοριών, δεν επέτρεψα ποτέ στον εαυτό μου να εξετάσει την ιδέα ενός κοριτσιού. Ίσως αυτό να ήταν μια μέθοδος αυτοάμυνας που τέθηκε σε εφαρμογή με την ελπίδα να μειωθούν τα συναισθήματα απογοήτευσης.

Δεν μπορούσα να πιστέψω πόσο γοητευμένη και ερωτευμένη ήμουν μαζί της! Ο σύζυγός μου ήταν εξίσου ενθουσιασμένος, αλλά και σοκαρισμένος. Κι εκείνος ήταν πεπεισμένος ότι και αυτό το μωρό θα ακολουθούσε το παράδειγμα των προκατόχων του. Μοιράστηκε τα συναισθήματά του για την άγνωστη περιπέτεια που μας περίμενε, με το ερώτημα: «Πότε θα τρυπήσουμε τα αυτιά της;», ενώ με διαβεβαίωσε ότι δεν θα της επιτρέψει ποτέ να χρησιμοποιήσει καλλυντικά. Ήταν απίστευτα υπέροχο να βλέπεις αυτό το προστατευτικό ένστικτο και να ακούς αυτές τις ανησυχίες του, λίγες μόνο ώρες μετά τον τοκετό.

Δεν μπορώ να καταλάβω πλήρως γιατί είχα τόσο μεγάλο ενθουσιασμό που απέκτησα κόρη. Ίσως γιατί θα βοηθούσε στην εξισορρόπηση των επιπέδων τεστοστερόνης μέσα στο σπίτι μας. Ίσως ήταν η ιδέα των δύο μεγαλύτερων αδελφών να αναλαμβάνουν την προστασία της μικρότερης αδελφής τους, κάτι το οποίο βρίσκω αξιολάτρευτο! Ίσως είναι η ιδιαίτερη σχέση που θα είχε με τον πατέρα της. Ίσως είναι όλα αυτά και πολλά άλλα…

Παρόλο που πάντα ήμουν απόλυτη με τα στερεότυπα των φύλων, υπάρχουν κάποια γνωρίσματα που συνδέονται με τα κορίτσια και ελπίζω να ισχύουν και για τη δική μου κόρη. Ελπίζω ότι θα έχει γαλήνια προσωπικότητα και ήπια συμπεριφορά. Θα ήταν μια ευπρόσδεκτη αλλαγή, δεδομένου ότι τα αγόρια μου είναι άγρια, ανήσυχα και υπερβολικά δυνατά. Παρόλο που βλέπω συχνά τα κορίτσια να υιοθετούν αυτά τα τυπικά χαρακτηριστικά, κάθε φορά που το αναφέρω σε έναν γονέα ενός κοριτσιού, γελάει μαζί μου. Οι ιστορίες τους μοιάζουν πολύ με τις δυσκολίες και τις προκλήσεις που έχω να αντιμετωπίσω με τα αγόρια μου.

Έτσι, με λίγη τύχη, αυτή η μικρή κυρία θα είναι ανεξάρτητη και πεισματάρα -ακριβώς όπως η μητέρα της. Σε κάθε περίπτωση, θα γιορτάζω και θα αγκαλιάζω τη μοναδικότητά της!

Ανυπομονώ για όσα επιφυλάσσει το μέλλον για την κόρη μου και όλα όσα θα βιώσουμε, από το να αγωνιζόμαστε για τη γαλλική πλεξούδα στα μαλλιά της κάθε πρωί μέχρι τη στιγμή που ο πατέρας της θα τη συνοδεύσει στην εκκλησία -και όλα τα ενδιάμεσα στάδια. Δεν μπορώ να περιμένω!».