Είναι στιγμές στη ζωή του γονιού που πρέπει να κάνει το σωστό για το παιδί του –όσο δύσκολο κι αν είναι

Γράφει ο μπαμπάς, συγγραφέας και blogger Clint Edwards

(το παρακάτω αποτελεί απόσπασμα από το τελευταίο βιβλίο του)

Χθες καθώς πηγαίναμε στο κολυμβητήριο με τις κόρες μου σταματήσαμε σε ένα γνωστό παιχνιδο-βιβλιοπωλείο, ώστε η Νόρα (7 ετών) να πάρει ένα βιβλίο με τα χρήματα που μάζεψε από τα γενέθλιά της. Η Άσπεν (3 ετών) βρήκε σε ένα ράφι ένα σακίδιο με την Πέππα (το οποίο έχει ήδη στο σπίτι) και το πήρε στην αγκαλιά της, κουνώντας το σα να ήταν το μωρό της.

Άρχισε να τραγουδάει «Πέππα-Πέππα» και να σφίγγει το χαζόπραμα στην αγκαλιά της, να το τρίβει στο πρόσωπό της και να το φιλά. Είχε πάρει αυτή την τόσο γλυκιά έκφραση που σε κάνει να καταλαβαίνεις γιατί έκανες παιδιά!

Της εξήγησα ότι το έχει ήδη, το ακριβώς ίδιο αυτό τσαντάκι στο σπίτι, αλλά δεν καταλάβαινε. Είναι 3 ετών. Κάποιες φορές η λογική «λειτουργεί», αλλά τη στιγμή εκείνη ήταν σα να μιλάω σε ένα χρυσόψαρο.

Τελικά, άρχισα να αφουγκράζομαι τι μου ερχόταν…

Ως μπαμπάς ήμουν ανάμεσα σε δύο αποφάσεις: Είτε θα της αγόραζα ένα παιχνίδι που ήδη έχει, εντελώς χωρίς κανέναν λόγο, απλά θα γλύτωνα τα κλάματα και τα ουρλιαχτά της μέσα στο μαγαζί. Είτε θα έβαζα ξανά πίσω το παιχνίδι στη θέση του και πιθανότατα θα ακολουθούσε ένα εξωφρενικό tantrum.

Και η Άσπεν είχε δύο επιλογές: Μπορούσε να ακούσει τον μπαμπά της και να βάλει το ρημαδοπαιχνίδι στη θέση του. Αυτό θα έκανε ένα μεγάλο παιδί ή ένας ενήλικας. Αλλά είναι 3 ετών και είναι δική μου δουλειά να της μάθω να παίρνει τέτοιες αποφάσεις.

Δική της δουλειά είναι να αντιδράσει όσο καλύτερα ξέρει και μπορεί.

Στο τέλος καταλήξαμε και οι δύο στις δεύτερες εναλλακτικές μας.

Περίμενα μέχρι η γυναίκα μου και η μεγάλη μου κόρη να τελειώσουν τα ψώνια τους. Τότε προσπάθησα να της τραβήξω το παιχνίδι από τα χέρια της. Εκείνη άρχισε να ουρλιάζει σα να της είχα βγάλει κανένα παΐδι. Εγώ προσπαθούσα να μην την πονέσω ενώ της το έπαιρνα και εκείνη είχε μεταμορφωθεί στον Thor, σφίγγοντας τη λαβή της με αδιανόητη δύναμη.

Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα έβγαζα την Άσπεν από το κατάστημα, σηκωτή στο ένα μου χέρι, ενώ εκείνη ούρλιαζε φορώντας το μαγιό με την Πέππα, κλωτσώντας με, σχεδόν κατεβάζοντας το δικό μου μαγιό, ο μισός μου πισινός να έχει βγει έξω και να μου είναι αδύνατον να το σηκώσω γιατί θα μου έπεφτε η μικρή από τα χέρια.

Την έβαλα στο αμάξι. Την ηρέμησα κάπως. Και αφού είχαμε πει και κάνει όσα έπρεπε, μπήκα στη θέση μου και γύρισα πίσω να την κοιτάξω, αναρωτώμενος αν είχα κάνει το σωστό.

Το κάνω συχνά αυτό ως μπαμπάς.

Πριν γίνω γονιός είχα δει σκηνές όπως αυτή αμέτρητες φορές! Αλλά μέχρι που απέκτησα τα δικά μου παιδιά, δεν είχα συνειδητοποιήσει ποτέ πόσο σε στραγγίζει συναισθηματικά το να είσαι γονιός. Ούτε είχα συνειδητοποιήσει πως ό,τι κι αν κάνει ένας γονιός σε τέτοιες καταστάσεις, δεν υπάρχει τρόπος να «κερδίσει».

Είτε θα δημιουργήσεις στο παιδί σου την προσδοκία πως όταν αρπάζει κάτι από ένα κατάστημα, ο μπαμπάς θα το αγοράσει, όπως και να έχει.

Κάτι που είναι εξαιρετικά δύσκολο να κάνεις, δεδομένου ότι τα 3χρονα θέλουν συνέχεια κάτι.

Είτε θα καταλήξεις να ενοχλήσεις όλο το σύμπαν σε ακτίνα 5 χιλιομέτρων, στην προσπάθειά σου να βάλεις όρια στο παιδί σου.

Χθες κατάφερα να θέσω ένα όριο. Είπα «όχι». Έκανα άνω-κάτω ένα ήσυχο κατάστημα για να το καταφέρω, βέβαια. Ένιωσα λίγο άσχημα. Αλλά κοιτάζοντας πίσω, σήμερα ξέρω ότι έκανα το σωστό για τη συνολική ανάπτυξη της Άσπεν. Ήταν δύσκολο. Αλλά το έκανα.

Οι γονείς παίρνουν τέτοιες αποφάσεις κάθε μέρα. Και δεν είναι ποτέ εύκολο. Αλλά αν το διαβάζεις αυτό και αν έχεις αντιμετωπίσει κάτι αντίστοιχο στο παρελθόν, σε καταλαβαίνω. Όλοι σε καταλαβαίνουμε. Είμαι σίγουρος ότι ήταν χάλια. Αλλά πιθανότατα έκανες το καλύτερο για το δικό σου παιδί, και αυτό είναι υπέροχο.