“Έχω σιχαθεί να πρέπει να ουρλιάζω για να με ακούν τα παιδιά μου…”

«Τα παιδιά μου συχνά με ρωτούν γιατί φωνάζω τόσο πολύ. Ακόμα και όταν βρισκόμαστε σε εξωτερικό χώρο με αγνώστους να παρακολουθούν υψώνω τη φωνή μου, λένε».

Πόσες φορές έχετε προσπαθήσει να απαντήσετε και εσείς σε παρόμοιες ερωτήσεις των παιδιών σας; Μια μαμά περιγράφει πόσο κουρασμένη νιώθει κάθε φορά που χρειάζεται να φωνάξει στα παιδιά της όταν εκείνα δεν ακολουθούν τους κανόνες. Ταυτίζεστε, καθόλου, με όσα γράφει;

«Τους ξεκαθαρίζω, λοιπόν, ότι δύο μπορούν να παίξουν αυτό το παιχνίδι. Αφού εκείνα, δεν θα συμπεριφέρονται σωστά έτσι και εγώ θα παρεκτρέπομαι. Και δεν με ενδιαφέρει αν γινόμαστε ρεζίλι.

Πρόσφατα, βρεθήκαμε στο σπίτι των γονιών μου για φαγητό και τα παιδιά μου – τα οποία δεν είναι πολύ μικρά, αλλά πρέπει διαρκώς να τους υπενθυμίζω πώς πρέπει να συμπεριφέρονται όταν πηγαίνουμε επίσκεψη – άρχισαν να συζητούν αηδιαστικά πράγματα στο τραπέζι και νακυλιούνται στο πάτωμα για να φάνε γλυκό. Έτσι και εγώ άρχισα να ουρλιάζω και να ξεστομίζω απειλές φωνάζοντας, μέχρι να σταματήσουν. Και… κάποια στιγμή, τα κατάφερα!

Ακόμα, όμως, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι γονείς πρέπει να χάνουν την ψυχραιμία τους μέχρι τα παιδιά τους να τους ακούσουν. Νομίζω, όλοι θα παραδεχθούν ότι τα παιδιά σου δεν σε παίρνουν στα σοβαρά αν δεν δουν το πρόσωπό να κοκκινίζει και τη φωνή σου να φτάνει σε απίστευτα ύψη.

Πόσα πολλά θα μπορούσαμε να αποφύγουμε, αν τα παιδιά μας έκαναν αυτό που τους ζητούσαμε χωρίς αντιρρήσεις από την πρώτη στιγμή!  Δεν έχω ιδέα γιατί οι προειδοποιήσεις δεν λειτουργούν. Απλώς δεν το κάνουν. Πρέπει να φωνάζουμε, να ουρλιάζουμε και να ρίχνουμε “φαρμακερά” βλέμματα μέχρι να ακουστούμε.

Οι ζωές όλων μας θα ήταν πιο εύκολες αν απλώς δεν μας ανάγκαζαν να φωνάζουμε! Δεν έχει σημασία πόσα σνακ, ηλεκτρονικά ή βόλτες απαγορεύεις. Τα παιδιά είτε το ξεχνούν ή απλώς δεν νοιάζονται και συνεχίζουν την άσχημη συμπεριφορά.

Νομίζω ότι τα παιδιά μου αγαπούν να με βλέπουν να ξεσπώ σε φωνές και να τους παίρνω τα πράγματα. Αν δεν το έκαναν, θα προσπαθούσαν να αλλάξουν συμπεριφορά και σίγουρα να με αποτρέψουν από το να φωνάξω, ειδικά σε κάποιον εξωτερικό χώρο.

Ξέρουν ότι στο τέλος εγώ θα κερδίσω. Δεν ξέρω, όμως, γιατί πρέπει να με φτάσουν στο έσχατο σημείο που είναι το χειρότερο για όλους μας.

Μετά από 15 χρόνια εξάσκησης ως μαμά δεν αντέχω άλλες φωνες. Στο μόνο που ελπίζω είναι ότι κάποια στιγμή η φώτιση θα επέλθει στα παιδιά μου και θα καταλάβουν ότι η ζωή όλων μας θα γινόταν πιο εύκολη και ήρεμη, αν απλώς ακολουθούσαν τους κανόνες.

Μέχρι τότε, θα είμαι εδώ και θα περιμένω… χάνοντας την φωνή μου στο μεταξύ!»

Πηγή: scarymommy.com