Αρχική Σχολή Γονέων Γιατί θυμώνουν πραγματικά οι γονείς με τα παιδιά τους;

Γιατί θυμώνουν πραγματικά οι γονείς με τα παιδιά τους;

Γιατί θυμώνουν πραγματικά οι γονείς με τα παιδιά τους;

Αυτά τα μικρά πλασματάκια που θυμίζουν αγγέλους όταν κοιμούνται ή διαβάζουν ένα παραμύθι, αυτά τα ίδια πλάσματα μπορούν μέσα σε ένα μόλις δευτερόλεπτο να κάνουν την ψυχολογία μας άνω - κάτω.

Τα παιδιά μπορούν να μας προκαλέσουν από πονοκέφαλο μέχρι πόνους στα κόκαλα από την ένταση, αλλά δεν μπορούν να κάνουν ένα πράγμα:

Δεν μπορούν να μας θυμώσουν!

Για να είμαστε ακριβείς τα παιδιά μας μπορούν να μας κάνουν να νιώσουμε ανεπαρκείς ως γονείς. Και είναι αυτό το συναίσθημα της ανεπάρκειας που μας προκαλεί ένταση. Οι περισσότερες φορές που "θυμώνουμε" με τα παιδιά μας είναι εκείνες που νιώθουμε ότι έχουμε αποτύχει ως γονείς.

Πριν ξεκινήσουμε να κάνουμε κάτι που δεν ξέρουμε, νιώθουμε ανεπαρκείς. Νιώθουμε ότι δεν θα τα καταφέρουμε και αυτό το δυσάρεστο συναίσθημα είναι και το κίνητρό μας για να προσπαθήσουμε. Άλλωστε, λίγα πράγματα προσφέρουν την ικανοποίηση που μας δίνει το αίσθημα της προσπάθειας και, τελικά, της νίκης. Και αυτό συμβαίνει με ό,τι κι αν καταπιανόμαστε. Από το να μάθουμε να γράφουμε και να διαβάζουμε μέχρι τα μαθήματα οδήγησης, την εργασία μας και τη σχέση μας.

Όταν, όμως, ο λόγος γίνεται για την ανατροφή των παιδιών το αίσθημα της ανεπάρκειας και ο φόβος της αποτυχίας είναι μεγαλύτερα από οποιονδήποτε άλλο τομέα της ζωής μας. Κάθε παιδί είναι μοναδικό και κανένα τους δεν έρχεται με φυλλάδιο οδηγιών. Τα συναισθήματα ανεπάρκειας προκαλούνται επειδή είμαστε βυθισμένοι σε προκαταλήψεις και σκέψεις για το τι ακριβώς χρειάζονται τα παιδιά, πώς πρέπει να μοιάζουν και πώς οφείλουν να συμπεριφέρονται απέναντί μας.

Το μόνο πράγμα που μπορεί να ανακουφίσει την αίσθηση ανεπάρκειας που έχουμε ως γονείς είναι να εστιάσουμε στο κάθε παιδί μας ξεχωριστά και μακριά από στερεότυπα. Η ανεπάρκεια που νιώθουμε μας κάνει να αντιμετωπίζουμε το παιδί μας ως πηγή συγκεκριμένων αναγκών και όχι ως πηγή ευτυχίας. Επιτρέπουμε στις ανάγκες του παιδιού να μας "διδάξουν" πώς θα είμαστε καλοί γονείς σε αυτό το παιδί και έτσι το κατηγορούμε όταν αντιδρά με τρόπο που δεν περιμένουμε.

Και αν και όλοι οι γονείς νιώθουν αυτά τα συναισθήματα κατά καιρούς, καμιά φορά φαίνεται να κατακλύζουν ορισμένους, με αποτέλεσμα ακόμα και το απλό κλάμα του μωρού τους να τους κάνει να νιώθουν ανεπαρκείς και κακοί γονείς. Και η δυσκολία ανταπόκρισης σε αυτή την ανάγκη του μωρού μπορεί να οδηγήσει σε ξεσπάσματα του γονιού, φωνές και ίσως άσκηση βίας.

Ο θυμός είναι η πιο δυνατή συναισθήματική εμπειρία του ανθρώπου. Ενεργοποιεί κάθε μυϊκή ομάδα και κάθε όργανο του σώματος και υπήρχε εξ’ αρχής για να εκδηλώνεται όταν απειλούμαστε από κάποιον. Είναι ένα συναίσθημα που βοηθά την επιβίωσή μας, αν και τα παιδιά μας δεν την απειλούν. Το να ξεσπάμε, λοιπόν, με θυμό στα μικρά καθημερινά οικογενειακά προβλήματα είναι σαν να προσπαθούμε να ανάψουμε μια λάμπα με μια πέτρα.

Και κανείς μας δεν είναι τόσο ανόητος για να το κάνει, εκτός κι αν είναι θυμωμένος. Ο θυμός δεν έχει καμία σχέση με την εξυπνάδα. Σχετίζεται μόνο με το πόσο ευάλωτοι νιώθουμε και, κυρίως, με το πόσο τρωτοί είμαστε ψυχικά.

Σκεφτείτε αυτό το παράδειγμα: Γυρίζετε στο σπίτι μετά από μια πολύ κουραστική και δύσκολη μέρα στην δουλειά. Έχετε πιεστεί, είστε κουρασμένοι, έχετε τσακωθεί, ίσως, στο δρόμο της επιστροφής, νιώθετε ένοχοι και, ίσως, λίγο αποτυχημένοι. Μόλις μπαίνετε στο σπίτι βλέπετε τα παπούτσια των παιδιών σας στη μέση του σαλονιού και τότε σκέφτεστε "Τα παιδιά μου δεν με σέβονται και δεν με υπολογίζουν. Είναι ακατάστατα και νοιάζονται μόνο για την καλοπέρασή τους" και βάζετε τις φωνές.

Από την άλλη υπάρχει και η περίπτωση να γυρίσετε από τη δουλειά νιώθοντας υπέροχα για τον εαυτό σας, δυνατοί και επιτυχημένοι, να αντικρίσετε την ίδια κατάσταση και απλώς... να την προσπεράσετε.

Και στις δυο περιπτώσεις η αντίδρασή σας εξαρτάται από το πώς νιώθετε για τον εαυτό σας. Στην πρώτη περίπτωση θεωρείτε πως τα παιδιά σάς "μειώνουν" και γι αυτό τα τιμωρείτε, ενώ στη δεύτερη η συμπεριφορά του παιδιού σας δεν επηρεάζει την αυτοπεποίθηση ή τη δύναμή σας και αντιδράτε διαφορετικά!

Οπότε, δεν είναι απαραίτητο να θυμώνετε για να δώσετε λύση σε ένα πρόβλημα!

Το να προσπαθήσετε να ξεκαθαρίσετε μια κατάσταση φωνάζοντας μόνο κακό θα κάνει και σε εσάς και στο παιδί σας, το οποίο και θα αντιδράσει με παρόμοιο τρόπο όταν κάτι αντίστοιχο συμβεί σε εκείνο. Η αντίδραση του στον "εξευτελισμό" και το αίσθημα ανεπάρκειας θα είναι ίδια με τη δική σας. Το παιδί θα φωνάξει και θα κλάψει, όπως ακριβώς και εσείς.

Για να αποφύγετε τα παραπάνω, διδάξτε στο παιδί σας ότι οι ανάγκες των άλλων δεν είναι ασήμαντες. Ότι στο σπίτι βοηθάμε όλοι και δεν περιμένουμε μόνο από τους άλλους. Για να πετύχει αυτό, όμως, οι φωνές και τα φόβιτρα δεν είναι η λύση.

Και όπως ήδη ξέρετε το να μιλάτε απλώς ή να φωνάζετε στο παιδί σας δεν θα έχει τα αποτελέσματα που θέλετε. Τα παιδιά μαθαίνουν βλέποντάς σας. Είστε για αυτά το παράδειγμα. 

Όταν κάποιος θυμώνει νιώθει ήδη άσχημα για τον εαυτό του, είτε είναι ενήλικας είτε είναι παιδί, και το να τον κάνουμε να νιώσει ακόμα χειρότερα δεν θα βοηθήσει καθόλου. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να ελέγχουν τον θυμό τους και ο μόνος τρόπος για να τους γίνει βίωμα αυτό είναι να βλέπουν τους γονείς τους να καταφέρνουν να ελέγχουν τα δικά τους συναισθήματα...

πηγή: pshychologytoday.com


Επικοινωνήστε μαζί μας:

Μύλων 75 104 41 Αθήνα
+30 210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.com.cy

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.com.cy

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.