Η μαμά μου πέθανε όταν ήμουν μικρή και… πόσο θα ήθελα να έχω περισσότερες φωτογραφίες της

Τι πιστεύετε ότι θα θυμούνται τα παιδιά σας από εσάς αν φύγετε από την ζωή; Αν ξαφνικά παύατε να υπάρχετε τι θα αφήνατε πίσω σας; Πώς θα βεβαιώνατε τα παιδιά σας ότι ήταν εκείνα που αγαπούσατε περισσότερο από όλους στον κόσμο;

Η προσωπική εμπειρία αυτής της μαμάς ίσως σας δώσει μια μικρή ιδέα…

«Η μαμά μου πέθανε όταν ήμουν 5 ετών από καρκίνο των ωοθηκών. Ήταν μόλις 37 ετών.

Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου το έχω περάσει προσπαθώντας να μην χάσω τις αναμνήσεις μας. Τη φωνή της, τα μαλλιά της, το μεταδοτικό της γέλιο, την αστείρευτη αγάπη της για εμένα και την αδερφή μου.

Επειδή ήμουν τόσο μικρή ηλικιακά, οι αναμνήσεις μου είναι περιορισμένες. Μάλιστα, δεν ξέρω αν όσα θυμάμαι είναι πραγματικά ή βασίζονται σε πράγματα που άλλοι μου έχουν πει για εκείνη.

Βασίζομαι τόσο πολύ στις φωτογραφίες για να την ‘κρατήσω’ κοντά μου. Δυστυχώς, όμως, έχω μόνο ελάχιστες. Οι περισσότερες είναι στυμμένες και στιλιζαρισμένες. Ελάχιστες είναι αυθόρμητες. Αν και λίγες, τις φυλάω σαν θησαυρό.

Σήμερα είμαι 32 ετών και έχω έναν γιο 2 ετών. Νιώθω περισσότερο αγχωμένη όσο πλησιάζω τα 37. Αγχώνομαι, επειδή φοβάμαι μην έχω την ίδια μοίρα. Φοβάμαι μην αφήσω το παιδί μου όπως άφησαν εμένα. Φοβάμαι ότι δεν έχω κάνει αρκετά για να με θυμάται το παιδί μου.

Βλέπετε, αν ο άντρας μου έφευγε από τη ζωή σήμερα, ο γιος μας θα είχε χιλιάδες πράγματα να θυμάται από αυτόν. Φωτογραφίες από τις βόλτες τους, τα παιχνίδια τους, τα αστεία τους. Αν εγώ πέθαινα σήμερα, ο γιος μας θα είχε μια πολύ μεγάλη συλλογή από selfies δικές μου και μερικές με τον σύζυγό μου. Ελάχιστα είναι τα αυθόρμητα κλικς και βίντεό μου.

Ο γιος μου θα θυμάται μία γυναίκα που χρησιμοποιούσε πολύ το Instagram και τα φίλτρα του και δεν αφιέρωνε κάθε μέρα και λεπτό στην ανατροφή του. Αν πέθαινα σήμερα, δεν θα θυμόταν πόσες φορές πήγαμε στο πάρκο, πόσες ώρες περάσαμε μαζί διαβάζοντας βιβλία, πόσα πράγματα κάναμε μαζί. Δεν θα θυμάται τίποτα από αυτά, επειδή είναι απλώς πολύ μικρός.

Γιατί σας τα λέω όλα αυτά; Επειδή θέλω να σας θυμίσω να απαιτείτε να φαίνεσθε. Θέλω να βγάζετε φωτογραφίες, να βρίσκεστε μπροστά στην κάμερα. Ακόμα κι αν τα μαλλιά σας δεν είναι πολύ όμορφα, ακόμα κι αν τα ρούχα σας δεν είναι τα πιο καινούρια, ακόμα και το σώμα σας δεν σας αρέσει.

Αν πεθαίνατε σήμερα, τα παιδιά σας δεν θα νοιάζονταν για τίποτα από αυτά.

Θέλουν να σας βλέπουν όπως είστε, να σας θυμούνται όπως είστε. Όχι όπως μοιάζετε πίσω από δεκάδες φίλτρα. Θέλουν να σας βλέπουν όπως σας ξέρουν.

Δεν βρίσκω τίποτα κακό στις στιλιζαρισμένες φωτογραφίες. Απλώς σας ζητώ να δώσετε στο παιδί σας περισσότερα.

Η αγαπημένη μου φωτογραφία από την μαμά μου είναι μία στην οποία κάθεται στο πάτωμα και βάφει μία καρέκλα. Όταν την κοιτάζω προσπαθώ να θυμηθώ με όλη μου τη δύναμη τι άνθρωπος ήταν.

Ζούμε στην εποχή της απίστευτης τεχνολογίας. Ό,τι κι αν χρειαστούμε βρίσκεται στην άκρη των δακτύλων μας. Είναι πολύ πιθανό, άλλωστε, να διαβάζετε αυτές τις γραμμές από το smartphone σας. Είναι απίστευτο έτσι;

Σας προκαλώ, όμως, μαμάδες. Μία φορά την εβδομάδα (ή και περισσότερες) ζητήστε από κάποιον να σας βγάλει φωτογραφίες με τα παιδιά. Όταν κάνετε δουλειές στο σπίτι, όταν πάτε στο πάρκο, όταν παίζετε στο πάτωμα του δωματίου. Και σας παρακαλώ μην τις διαγράψετε, αν νομίζετε ότι δεν είναι αρκετά όμορφες. Δεν χρειάζεται όλες να αξίζουν ένα post στα κοινωνικά δίκτυα.

Δεν μπορώ να σας πω πόσο πολύ τα παιδιά σας θα το εκτιμήσουν. Κάποια μέρα θα είναι το μόνο που θα έχουν από εσάς. Σιγουρευτείτε ότι έχουν αρκετά για να θυμούνται πραγματικά ποια είστε και πόσο πολύ τα αγαπάτε…».