Η μοναδική ερώτηση που έχω για την κόρη μου: «Θα θυμάσαι;»

«Ένα ανοιχτό γράμμα στην κόρη μου:

Ίσως μια μέρα το διαβάσεις αυτό. Ίσως το δεις online ή ίσως το δώσεις εσύ στα παιδιά σου. Ίσως το βρεις σε λίγο καιρό και απλώς ζωγραφίσεις πάνω του το αγαπημένο σου ζωάκι και θελήσεις να το διαβάσω εγώ για εσένα.

Η μαμά είναι τόσο κουρασμένη σήμερα. Είσαι στο σχολείο και μου λείπεις αφάνταστα. Αναρωτιέμαι, αν σου λείπω και εγώ.

Αναρωτιέμαι αν θα θυμάσαι αυτή την ημέρα. Αναρωτιέμαι αν θα θυμάσαι τι έμαθες. Έκανες καινούριους φίλους; Γέλασες; Θα θυμάσαι τη ζωγραφιά που έφτιαξες; Εγώ ναι, γιατί την κράτησα. Και τις κρατάω όλες.

Αναρωτιέμαι αν θυμάσαι ότι η μαμά ήταν κουρασμένη ή ότι ήταν λιγάκι… νευριασμένη, επειδή δεν έβαζες τα παπούτσια σου, ακόμα και αν στο ζήτησε 56 φορές ευγενικά. Εγώ θα το θυμάμαι, επειδή όλη την ημέρα ευχόμουν να μην το είχα κάνει.

Αναρωτιέμαι αν θα θυμάσαι πόσο όμορφα είχαμε περάσει το Σάββατο στο πάρκο. Αναρωτιέμαι αν θυμάσαι πόσο όμορφα περνούσαμε γενικά, επειδή προσπαθούσα να οργανώνω όσα περισσότερα μπορούμε να κάνουμε μαζί. Εγώ θα τα θυμάμαι όλα.

Αναρωτιέμαι αν θυμάσαι ότι η μαμά δούλευε πολλές ώρες. Αναρωτιέμαι αν θυμάσαι ότι η μαμά μιλούσε πάρα πολύ συχνά σε τηλέφωνα και emails. Εγώ θα το θυμάμαι, επειδή προσπαθούσα να σου προσφέρω μόνο το καλύτερο. Θα το θυμάμαι, επειδή όλες αυτές τις ώρες που έλειπα ήλπιζα να μην χάνω καμία στιγμή μαζί σου.

Αναρωτιέμαι αν θυμάσαι όταν μέναμε όλοι μαζί. Αναρωτιέμαι αν θυμάσαι τη στιγμή που σταματήσαμε να ζούμε όλοι μαζί κάτω από την ίδια στέγη. Αναρωτιέμαι αν θυμάσαι ότι η μαμά ήταν πιο ευτυχισμένη έπειτα από αυτό. Εγώ θα θυμάμαι. Θα σκέφτομαι και θα ξανασκέφτομαι αυτήν την απόφαση μέχρι να μεγαλώσεις και να μου πεις ότι ήταν το καλύτερο που έκανα για όλους μας. Να μου πεις ότι καταλαβαίνεις.

Αναρωτιέμαι αν θυμάσαι εκείνη την φορά που ήσουν άρρωστη και έμεινα ξύπνια όλο το βράδυ μόνο και μόνο για να ακούω αν αναπνέεις. Να τσεκάρω τη θερμοκρασία σου. Να σε κρατάω αγκαλιά. Επειδή, εγώ θα το θυμάμαι. Θα το θυμάμαι για πάντα.

Αναρωτιέμαι αν θυμάσαι ότι η Μαμά σε αγαπούσε. Αναρωτιέμαι αν θυμάσαι αυτό το συναίσθημα. Επειδή εγώ θα το θυμάμαι. Είναι τόσο έντονο και είναι το μόνο πράγμα που έχω στο μυαλό και την καρδιά μου.

Αναρωτιέμαι για όλα αυτά τα πράγματα, επειδή δεν θυμάμαι πώς είναι να είσαι μικρή, όπως εσύ. Δεν θυμάμαι την μαμά μου. Δεν θυμάμαι αν ήταν κουρασμένη, αν ήταν ψύχραιμη, αν θύμωνε. Δεν θυμάμαι τι έκανε για να τα βγάλει πέρα ως μονογονέας. Δεν θυμάμαι να δουλεύει τόσο σκληρά για να έχω τα πάντα. Αλλά τα ξέρω όλα αυτά επειδή εκείνη μου τα είπε, όπως εγώ τα λέω σε εσένα.

Αν ποτέ αναρωτηθείς πώς ήταν, ελπίζω να θυμηθείς πόση αγάπη σου δίναμε. Κι αν το διαβάζεις αυτό τώρα και έχουμε 2050 και εσύ έχεις τα δικά σου μωράκια, θυμήσου.

Θυμήσου την ημέρα που ήσουν 3 ετών και η μαμά σου 30 και σε αγαπούσε όσο τίποτα άλλο και έκανε το καλύτερο που μπορούσε για σένα. Και κάνε της μία χάρη: πες της ότι κάτι σήμαιναν όλα αυτά. Πες της ότι έκανε κάτι σωστό. Πες της ότι όλα όσα πέρασε είχαν σημασία. Πες της ότι άξιζε. Πες μου ότι άξιζε…».

Το παραπάνω γράμμα δημοσιεύτηκε στη σελίδα scarymommy.com