Η πρωταγωνίστρια της παράστασης «HIV» μιλά στο Infokids.com.cy για τον μονόλογο που προκαλεί… πανικό

Ο θεατρικός μονόλογος «HIV», μετά τη μεγάλη ανταπόκριση και τις εξαιρετικές κριτικές που απέσπασε η παράσταση στη Γερμανία, στο Expedition Metropolis (Βερολίνο), στην Ελλάδα στο Faust (Αθήνα) και στο Θέατρο Act (Πάτρα), έρχεται στην Κύπρο για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Η πρεμιέρα θα γίνει την Τρίτη 1η Οκτωβρίου στη Λευκωσία και θα ακολουθήσουν παραστάσεις στη Λεμεσό.

Το έργο άπτεται ενός θέματος που είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στην Ελλάδα λίγα χρόνια πριν, καθώς έφερε στο προσκήνιο το θέμα της διασφάλισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων, του σωματεμπορίου.

Εστιάζει στη ζωή και τον θάνατο ενός μικρού κοριτσιού, το οποίο απήχθη από το σπίτι και την χώρα του, για να περάσει στην Ευρώπη ως «εμπόρευμα». Μεγάλωσε και κατέληξε στον δρόμο, θύμα όσων αποφάσιζαν για τη ζωή της.

Η Επίφανι Γκούντμαν, από τη Νιγηρία, αυτοκτόνησε στην Αθήνα το 2012, αφού το όνομα και το πρόσωπό της είχαν γίνει γνωστά στο πανελλήνιο, μιας και άνηκε στις πόρνες που διαγνώστηκαν με HIV, τον ιό του AIDS, και διαπομπεύτηκαν γι’ αυτό σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ΜΜΕ.

Διαβάστε περισσότερα για το έργο και τις παραστάσεις εδώ.

HIV έργο
Στιγμιότυπο από την παράσταση

«Η παράσταση είναι ακατάλληλη για άτομα κάτω των 15 ετών καθώς και για άτομα με καρδιακές παθήσεις ή κρίσεις πανικού», γράφει το Δελτίο Τύπου του “HIV” και αυτό ήταν κάτι που διέγειρε την περιέργειά μου, περισσότερο ακόμα και από το ίδιο το θέμα της.

Πριν από αυτό, όμως, θέλησα να μιλήσω με την πρωταγωνίστρια και μοναδική ηθοποιό του έργου, κα. Βασιλική Κυπραίου, για να μάθω πώς και γιατί ένα γεγονός που συνέβη σχεδόν 10 χρόνια πριν, έγινε έργο και προκαλεί μέχρι και… κρίσεις πανικού.

Πες μας λίγα λόγια για την παράσταση. Γιατί αποφασίσατε να φέρετε ξανά στο προσκήνιο μια υπόθεση που έλαβε χώρα 8 χρόνια πριν;

Η παράσταση, με αφορμή την υπόθεση της διαπόμπευσης των γυναικών το 2012 στην Αθήνα μιλάει για τη σωματεμπορία ανθρώπων, για τη φτώχεια, για τα  ανθρώπινα ερείπια, για την αδιαφορία μας, για το λίγο μας. Εφτά χρόνια πριν ή εφτά χρόνια μετά δεν έχει καμία σημασία. Η αλήθεια είναι εδώ και μας κοιτάζει κατάματα.

Το θέμα στο οποίο επικεντρώνεται το έργο είναι αρκετά «δύσκολο». Πόσο έτοιμο είναι το κοινό της Κύπρου να δεχθεί μια τέτοια παράσταση;

Δεν πιστεύω σε “δύσκολα θέματα”. Ούτε μου αρέσει να διαχωρίζω το κοινό. Το HIV δεν απευθύνεται σε ειδικό κοινό. Δεν χρειάζεται να είσαι  διαβασμένος, θεατρόφιλος, εναλλακτικός.

Κάθομαι σε μια καρέκλα και λέω μια ιστορία. Με τον ίδιο τρόπο που μιλάω όταν βρίσκομαι με φίλους. Δεν χρειάζεται ειδική προετοιμασία για να ακούσεις μια ιστορία.

Το trafficking και η εκμετάλλευση των γυναικών αποτελούν κύρια σημεία του έργου. Άλλωστε, ο σάλος που είχε προκληθεί το 2012 για το συγκεκριμένο ζήτημα ήταν πολύ μεγάλος. Ωστόσο, ελάχιστο καιρό μετά η περιπέτεια αυτών των γυναικών και ο τραγικός θάνατος της Επίφανι, ξεχάστηκαν. Γιατί, κατά τη γνώμη σου, η σημερινή κοινωνία αφήνει τόσο εύκολα πίσω της αυτά τα σοβαρά ζητήματα; Θεωρείς πώς έχουμε γίνει πιο «σκληροί» συναισθηματικά;

Ποια κοινωνία; Μόνοι μας είμαστε. Στους τέσσερις τοίχους μας. Στον μικρόκοσμό μας.

Ο καθένας μόνος του με τα προβλήματά του. Αυτό που συμβαίνει δίπλα μας δεν το βλέπουμε.

Δεν είναι ότι ξεχνάμε. Δεν κοιτάξαμε ποτέ πραγματικά. Έχουμε τα δικά μας. Κάτι ακούσαμε μόνο. Ξώφαλτσα…

Κάποιον σκότωσαν στο ξύλο κάπου στην Ομόνοια, ένα παιδί πνίγηκε στη θάλασσα, ένα άλλο παιδί το πυροβόλησαν στη μέση του δρόμου. Και κάτι μετανάστες, κάτι πρεζάκια, κάτι άστεγοι, κάτι ιερόδουλες με AIDS.

Όχι, δεν έχουμε γίνει πιο “σκληροί” συναισθηματικά. Μόνο που το συναίσθημά μας αρχίζει και τελειώνει στο σπιτάκι μας. Για το δικό μας παιδί. Για τη δική μας μάνα – υποθέτω βέβαια πως όλοι εκεί έξω έχουν μια μάνα.

HIV έργο2
Η πρωταγωνίστρια προετοιμάζεται για τον μονόλογο

Η παράσταση έχει παρουσιαστεί σε διαφορετικές πόλεις στην Ελλάδα αλλά και στο Βερολίνο. Υπήρχαν διαφορές στις αντιδράσεις και πόση σχέση είχαν με το κοινωνικό και πολιτιστικό πλαίσιο της κάθε περιοχής;

Δεν μου αρέσει να αναλύω τους ανθρώπους που έρχονται στην παράσταση. Δεν τους γνωρίζω. Δεν ξέρω σε ποιο κοινωνικό και πολιτιστικό πλαίσιο ανήκουν.  Και ούτε θέλω να ξέρω. Θέλω μόνο να “συναντηθούμε” για όσο κρατάει η παράσταση. Να είμαστε παρόντες. Μαζί. Κι αυτό συνέβη μέχρι τώρα στις παραστάσεις. Σε διαφορετικές γεωγραφικές συντεταγμένες κάθε φορά. Αυτή η συνάντηση είναι ο λόγος που πατάω το πόδι μου στη σκηνή.

Στο έργο γίνονται έξυπνες αναφορές στην τεχνολογία και στο πόσο εύκολη πρόσβαση στην πληροφορία έχουμε σήμερα. Πιστεύεις ότι η «κατακτηση» αυτή του ανθρώπου, συμβάλλει αρνητικά στην ανάπτυξη του ψυχισμού του;

Βλέπω ανθρώπους να συναντιούνται για καφέ και τελικά να μη συναντιούνται. Να είναι σκυμμένοι πάνω από ένα κινητό τηλέφωνο. Να πηγαίνουν για φαγητό κι αντί να  τρώνε με την παρέα τους να φωτογραφίζουν το ωραίο πιάτο που τους σέρβιραν για να το ανεβάσουν στο Instagram. Με ενοχλεί που βλέπω παιδιά αγκαλιά με τάμπλετ παντού και γονείς αμέριμνους.

Μου έχει τύχει να δω τετράχρονο παιδί σε πάρκο να κάθεται με ένα κινητό αντί να παίζει. Και κάπως έτσι ο ψυχισμός μας πάει κατά διαόλου. Θέλω να πω αν δεν κοιτάς τον ουρανό, τη θάλασσα και τους ανθρώπους στα μάτια ποιο το νόημα;

HIV έργο 3
Στιγμιότυπο από την παράσταση

Ετοιμάζεις κάτι άλλο επαγγελματικά στην Κύπρο;

Έχω ξεκινήσει πρόβες για το “Κουκλόσπιτο” του Ίψεν σε σκηνοθεσία της Αύρας Σιδηροπούλου που θα κάνει πρεμιέρα στην ΕΘΑΛ το Νοέμβριο.  Έπειτα από τη μοναξιά μου στο HIV, το να βρίσκομαι με αγαπημένους συναδέλφους είναι   βάλσαμο. Άσε που στο δικό μου κεφάλι πρόκειται πάλι για ένα έργο που μιλάει για τα ανθρώπινα δικαιώματα.