«Και πότε με το καλό γεννάς;»: Μια γυναίκα που παλεύει χρόνια τώρα με την υπογονιμότητα εξομολογείται

Από μία γυναίκα που πασχίζει χρόνια τώρα να γίνει μαμά:

Είμαι 15 και η κοιλιά μου είναι μεγαλύτερη από των άλλων παιδιών: «Χαχα! Είσαι σαν έγκυος!» μου λένε και γελάνε. Για χρόνια διαρκώς με ρωτούν: «Πότε γεννάς; Μην ξεχάσεις να μας καλέσεις στο baby shower!»

Λιμοκτονώ σε όλη τη διάρκεια της εφηβείας, για να καταφέρω να χάσω όλα τα παραπάνω κιλά.

Είμαι 21 και μόλις αποφοίτησα από το κολλέγιο. Αντί να με ρωτούν «Ποια είναι τα όνειρά σου; Ποιοι είναι οι στόχοι σου; Μπορώ να σε βοηθήσω κάπως;» Με ρωτούν «Πότε παντρεύεσαι; Πότε θα κάνεις παιδιά; Καλέ κάνε ένα παιδί! Είμαι έτοιμη να γίνω γιαγιά! Περνούν τα χρόνια…»

Είμαι άγονη. Η μαμά μου πέθανε πριν προλάβω να την κάνω γιαγιά. Θα κουβαλώ αυτή την ενοχή για πάντα μέσα μου.

Είμαι 24. Περιμένω στην ουρά των Starbucks, όταν ένας άνδρας με ρωτά: «Πότε με το καλό γεννάς;» Το πρόσωπό μου γίνεται κατακόκκινο. Δεν ξέρει ότι δεν είμαι έγκυος. Δεν ξέρει επίσης, ότι προσπαθώ μάταια να μείνω έγκυος. Καταφέρνω να χαμογελάσω και να πω «Σύντομα» και βγαίνω έξω τρέχοντας, χωρίς καφέ, για να προλάβω να μπω στο αυτοκίνητό μου και να κλάψω.

Όλα αυτά τα χρόνια να με ρωτούν πότε θα γεννήσω και τώρα, ΤΩΡΑ, να μην μπορώ να γεννήσω.

Είμαι 25 και έχω ήδη δύο αποβολές, τη μία μετά την άλλη. Πήρα σχεδόν 20 κιλά από τη στενοχώρια μου. Και ακόμα με ρωτάνε: «Ω, περιμένεις μωρό; Λατρεύω τα μωρά!» και κοκκινίζω ξανά. Μόνο που πλέον δεν τρέχω. Απλά κλαίω. Στη μέση του κόσμου. «ΟΧΙ!» φωνάζω. Και μου λένε να ηρεμήσω.

Αρχίζω να νιώθω σαν το ίδιο μου το σώμα να με κοροϊδεύει.

Είμαι 26 και μόλις έχασα το μωρό μου. Γεννήθηκε νεκρό. Αυτή τη φορά επικρατεί σιωπή. Δεν με ρωτούν τίποτα. Ούτε μου δίνει κανείς κουράγιο. Καμία κουβέντα. Μόνο σιωπή. Ποτέ δεν έχω νιώσει πιο μόνη. Οι φίλες μου δεν αντέχουν τον θρήνο, οπότε απομακρύνονται. Ο άντρας μου παλεύει με την δική του άρνηση. Απομακρύνεται κι εκείνος. Δεν υπάρχει μωρό, οπότε δεν υπάρχει γάμος. Δεν είναι αυτή η συμφωνία που κάναμε.

Χωρίζουμε και προσποιούμαι ότι δεν ξόδεψα τα τελευταία 2μιση χρόνια της ζωής μου προσπαθώντας να δημιουργήσω μια ζωή μαζί του. Η ζωή μου πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.

Είμαι 27 και ο θρήνος έχει κυριεύσει όλο μου το σώμα. Πλέον έχω χάσει περίπου 45 κιλά. Δεν έχω καμία όρεξη. Συνεχίζω να μην έχω μωρό. Κανένα θετικό τεστ εγκυμοσύνης. Κανένας σύζυγος. «Δείχνεις υπέροχη!» μου λένε «Δείχνεις τόσο υγιής! Κάνεις γυμναστική;» Ξαφνικά οι απομακρυσμένες φίλες δεν είναι τόσο απομακρυσμένες.

Τους λέω «ναι», όμως, στην πραγματικότητα, μετά βίας σηκώνομαι από το κρεβάτι.

Είμαι ακόμα 27. Ο άνδρας μου επέστρεψε. Αποφάσισε πως με θέλει, με ή χωρίς παιδί. Είμαι 27 και προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια μου και να μείνω δυνατή. Ξέρω ότι η ζωή είναι όμορφη και πολύτιμη. Δεν το ξέχασα ποτέ αυτό. Οπότε δεν θα τα παρατήσω ποτέ.

Αλλά ελπίζω η ιστορία μου να σε βοηθήσει να δεις το βάρος των λέξεων, όταν οι λέξεις αυτές λέγονται για να μας «χτίζουν», όχι για να μας «γκρεμίζουν».

Οπότε οι δικές μου λέξεις προς εσένα είναι:

Αξίζεις.

Είσαι όμορφη.

Θα το ξεπεράσεις.

Τα πράγματα θα αλλάξουν.

Συνέχισε να είσαι ο εαυτός σου.

Μη χάνεις ποτέ την ελπίδα.

Πηγή: lovewhatmatters.com