Κων/να Ευριπίδου: «Δεν περίμενα ότι ο τελευταίος μήνας της εγκυμοσύνης μου θα ήταν έτσι»

Ένα μακροσκελές και γεμάτο συγκινητικά λόγια κείμενο έγραψε η Κων/να Ευριπίδου για το πώς βιώνει την περίοδο της εγκυμοσύνης της, μέσα στην κρίση του κορωνοϊού.

Η γνωστή παρουσιάστρια μοιράζεται τις ανησυχίες της, τους προβληματισμούς της, της φοβίες της, σαν νεαρή και μέλλουσα μανούλα με όλες τις γυναίκες που μπορούν να την καταλάβουν απόλυτα.

Διαβάστε ακόμη: Αυτή είναι μια πολύ περίεργη περίοδος να είσαι έγκυος

Όποιος κάνει σχέδια ο Θεός γελά…

18η μέρα στο σπίτι…. Δεν υπολόγιζα ποτέ έτσι τον τελευταίο μήνα της εγκυμοσύνης μου… Όμως είπαμε ξανά… όποιος κάνει σχέδια ο Θεός γελά…Τόσο κλισέ και τόσο πραγματικό. Δεν είχα προλάβει να ετοιμάσω ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ για τον ερχομό του μικρούλη. Και όταν λέω τίποτα το εννοώ… Ούτε ρουχαλάκια για την κλινική, ούτε κρεβατάκι, ούτε δωμάτια, ούτε τα απαραίτητα. Τα καταστήματα προφανώς και έχουν κλείσει…. Δούλευα 10-12 ώρες την ημέρα σχεδόν καθημερινά.

Οι ρυθμοί μου εξαντλητικά έντονοι κι εγώ όμως πίστευα οτι θα δουλεύω μέχρι και τον Μάιο, δηλαδή ακόμα ένα μήνα τουλάχιστον… Ναί ήμουν περήφανη που κατάφερνα πράγματα στη φάση που ήμουν, που αν μου τα έλεγες πριν λίγα χρόνια θα έλεγα, εγώ; ΠΟΤΕ!

Ξαφνικά όλα άλλαξαν… και ξέρετε κάτι… η ψυχολογία μιας εγκύου έχει πολλά σκαμπανευάσματα… εκεί που νιώθεις ότι όλα τα έχεις υπό έλεγχο, την δουλειά, το σπίτι ,τις προετοιμασίες της γέννας και άλλα απαραίτητα, απλά δεν έχεις κάνει τίποτα… Δεν μπορείς να δουλέψεις γιατί πλέον η υγεία σου και η υγεία του μωρού σου είναι υπέρτατη προτεραιότητα και δεν θέλεις για κανένα λόγο να το ρισκάρεις.

Το άγνωστο

Αναγκαστικά βρίσκεσαι στο σπίτι πρώτη φορά μετά από καμιά 10αριά χρόνια χωρίς ξυπνητήρι, αποσυντονισμένη και αγχωμένη! Χωρίς να γνωρίζεις τι πρόκειται να γίνει σ ένα μήνα που θα έρθει αυτό το πλασματάκι.

Γιατί αυτά τα πλασματάκια πρέπει να έρχονται στην ζωή και να είναι “φορείς ΧΑΡΑΣ, ελπίδας και αγάπης”, όπως το διατύπωσε μοναδικά, μια μανούλα σ’ένα υπέροχο άρθρο που διάβασα πρόσφατα, δίνοντας μου έμπνευση και αισιοδοξία.

Το μόνο θετικό άρθρο που διάβασα όλο αυτό το διάστημα μέσα σ αυτήν την τρομολαγνεία που επικρατεί στο πληκτρολόγιο του καθενός .

Αυτή τη χαρά δεν πρέπει καμία μέλλουσα μαμά να στερηθεί, ούτε η ίδια ούτε ο σύζυγος της, ούτε ο θείος, η θεία, ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΚΑΙ Η ΓΙΑΓΙΑ. Απλά δεν θέλεις αυτό το θαυματάκι να γεννηθεί κάτω από αυτές τις συνθήκες που ζούμε τώρα μέσα στην μιζέρια το άγχος και την αγωνία, και να μην μπορεί ΚΑΝΕΙΣ να το πάρει στην αγκαλιά του, να το υποδεχτεί…και να χαρεί την υπέροχη αυτή περίοδο που έρχεται μαζί του.

Οι τρελές σκέψεις

Για να μην προχωρήσω στις πιο τρελές μου σκέψεις… οι Μανούλες καταλαβαίνουν τι λέω. Μάταια οι γύρω μου προσπαθούν να με πείσουν ότι όλα θα είναι καλά και ότι δεν τους διακατέχει το άγχος.

Και προσπαθώ να μην επηρεάζομαι αλλά είναι πολύ δύσκολο… Κάθε μέρα στις 18.00 όπου κι αν είμαι ότι κι αν κάνω μέσα στο σπίτι τρέχω μπροστά στην τηλεόραση να δω την σύνδεση με το υπουργείο υγείας, με ελπίδα να ακούσω ευχάριστα νέα και μείωση κρουσμάτων και κάθε μέρα ακούμε για ρεκόρ και αύξηση… Πως είναι δυνατόν να μην ανησυχώ και να είμαι στον κόσμο μου…

Οι θετικές σκέψεις

Αλλά ο κόσμος μου τελικά πώς γίνεται να είναι διαφορετικός από αυτόν που μου ορίζει αυτή η ψυχούλα μέσα μου; Γιατί να αφήνω τα υπόλοιπα να καθορίζουν τις ορμόνες του άγχους που διαπερνούν και το δικό του αίμα, μαζί με κάθε παλμό μου που ανεβαίνει; Γιατί να μην αφήσω το μικρό μου να μου καθορίσει αυτός το ρυθμό, την ανεμελιά του και την ασφάλεια (λογικά ισχύει θέλω να πιστεύω) που του προσφέρει ο αμνιακός σάκκος;

Ναι, αυτός είναι η δική μου ύπαρξη, αυτός και η μικρή μου πριγκίπισσα που οτι και αν συμβαίνει ένα χαμόγελο τους είναι ικανό να ανατρέψει και την πιο δύσκολη μέρα και την πιο δύσκολη πρόκληση που έχω μπροστά μου. Χωρίς να υπερβάλλω όσο κλισέ κι αν γίνομαι.

Ναι λοιπόν, έχω δικαίωμα στη θετική ενέργεια και τις θετικές σκέψεις και μπορώ να τα καταφέρω να τις ελέγξω. Με ένα βιβλίο, με λίγα λόγια γραμμένα σε αυτό το ημερολόγιο του blog μου, που και αυτό το πρώτο μου “παιδάκι” ήταν πριν κάποια χρόνια.

Στο κάτω κάτω το οφείλω κι εγώ και κάθε μανούλα, κάθε έγκυος γυναίκα που καλείται να κυοφορήσει και να φέρει στον κόσμο τον δικό της ήρωα, με τρυφερότητα, αγάπη και ευγνωμοσύνη σε όσες καθημερινά δυστυχώς δεν τα καταφέρνουν αλλά και σε όσες τα καταφέρνουν σε πολύ πιο αντίξοες συνθήκες.

Γι’ αυτό θα κοιμάμαι με δυο λόγια γλυκά και δυο σκέψεις θετικές πως ότι και να γίνει θα τα καταφέρουμε και θα ξυπνώ με ζωντάνια και διάθεση για όσο κρατήσει… για λίγη πρωινή γιόγκα, για λίγες ζωγραφιές, για λίγα χαμόγελα απο την πριγκίπισσα μου, αλλά και από όσους μοιραζόμαστε στιγμές έστω διαδικτυακά!

Μου λείπουν πολύ οι φίλοι μου, ο αδερφός μου, οι ξαδέρφες μου, τα βαφτιστήρια μου, και οι συνεργάτες μου… Πολύ… Αξίζει όμως να κάνουμε λίγη ακόμα υπομονή… όση χρειαστεί…για να ζήσουμε ένα όμορφο καλοκαίρι… και η κάθε εγκυμονούσα να ζήσει αυτή την περίοδο όπως της αξίζει….

Με ευγνωμοσύνη, αγάπη και προσευχές για όλους μας.

Κ.Ε.