Μαμά 3 παιδιών εξομολογείται: «Νιώθω σα να σπατάλησα τις σπουδές μου»

Πριν από μερικά χρόνια, η Kate Swenson ξεκίνησε ένα blog ονόματι Finding Cooper’s Voice, στο οποίο έγραφε για τον αυτισμό του γιου της. Αρχικά την διάβαζαν μόνο λίγοι αναγνώστες, όμως με τον καιρό όλο και περισσότεροι άνθρωποι άρχισαν να συγκινούνται από τα ειλικρινή κείμενά της. Σήμερα η μαμά έχει περισσότερους από 560.00 ακολούθους στο FB –και όχι άδικα.

Στα δημοσιεύματά της αποτυπώνει όχι μόνο τα δικά της συναισθήματα, αλλά και την γενικότερη πραγματικότητα του να είσαι γονιό. Λίγοι μπορούν να εξωτερικεύσουν πόσο σύνθετη, εσωτερική εμπειρία είναι αυτή, τόσο ξεκάθαρα όσο εκείνη. Το παρακάτω άρθρο της «Δεν ήξερα ποτέ ότι το να είσαι μαμά θα ήταν τόσο δύσκολο» αποτελεί ένα τέτοιο δείγμα και είμαστε σίγουροι, ότι θα αγγίξει πολλές νέες μαμάδες:

«Γεια! Με λένε Kate, είμαι 36 και υποφέρω από σοβαρή περίπτωση απώλειας ταυτότητας. Ή μπορεί να είναι και λίγο κρίση μέσης ηλικίας. Ή και λίγη επιλόχειος κατάθλιψη. ‘Η μπορεί απλά να είμαι κουρασμένη, υπέρβαρη και πνευματικά αποστραγγισμένη.

Ποιος ξέρει τι απ’όλα.

Έχω τρία αγόρια, έναν σύζυγο, ένα σπίτι και μια δουλειά που αγαπώ. Είμαι παραπάνω από ευλογημένη.

Έχω αφιερώσει τον εαυτό μου στους ανθρώπους της ζωής μου. Και πάλι, τις περισσότερες ημέρες, είμαι χαρούμενη γι’αυτό. Αλλά κάποιες μέρες, κάποιες εβδομάδες, δεν νιώθω καθόλου έτσι. Νιώθω ότι κάπου στην πορεία έχασα τον εαυτό μου.

Κοιτάζω στον καθρέφτη και με τα βίας με αναγνωρίζω πια. Και καθώς πλησιάζω τα 40, αυτό είναι εξαιρετικά τρομακτικό.

Δεν είναι μόνο ότι απαραίτητα δείχνω μεγάλη. Είναι ότι δείχνω σαν κάποια που δεν αναγνωρίζω. Δείχνω κουρασμένη. Δείχνω σα να έχω παρατήσει τον εαυτό μου. Δείχνω θυμωμένη. Δείχνω σε μια μόνιμη βιασύνη.

Βιασύνη για να κάνω μπάνιο. Βιασύνη για να φάω. Βιασύνη στο φανάρι. Βιασύνη για να παραλάβω και να μεταφέρω τα παιδιά από τη μία δραστηριότητα στην άλλη. Βιασύνη να βάλω στο τραπέζι το φαγητό. Ακόμα και στο σούπερ μάρκετ με βιασύνη πάω. Με βιασύνη τώρα γράφω αυτό, γιατί το μωρό ουρλιάζει και το άλλο κατεβαίνει από το σχολικό σε 11 λεπτά από τώρα.

Και αυτή δεν μπορεί να είμαι εγώ. Σε βιασύνη. Εγώ τυπικά είμαι αψεγάδιαστη. Είμαι αυτή που μπορεί να διαχειριστεί το οτιδήποτε. Η αγορομάνα. Η μάνα παιδιού με ειδικές ανάγκες. Η χαρούμενη. Η θετική. Η πάντα χαμογελαστή. Η πάντα πηγή της χαράς. Όμως, τελευταία, νιώθω εντελώς άδεια.

Όταν είμαι με τα παιδιά νιώθω ενοχές που δεν δουλεύω και όταν δουλεύω, νιώθω ενοχές που δεν παίζω με τα παιδιά πια. Νιώθω σε κάθε περίπτωση χαμένη.

Νιώθω σα να σπατάλησα τις σπουδές μου. Νιώθω σαν οικιακή βοηθός, μαγείρισσα, σοφέρ και διαιτητής. Νιώθω σαν τα παιδιά μου να είναι μονίμως άρρωστα και δε μπορώ να ολοκληρώσω μια δουλειά στο σπίτι ή να μπω στο τζιν παντελόνι μου. Ξέρω ότι είμαι καλή μαμά. Δεν αμφισβητώ τον εαυτό μου σε αυτό το θέμα. Αλλά νιώθω επίσης, μερικές φορές, ότι το μόνο που είμαι είναι μαμά.

Νιώθω ότι εξαφανίζομαι στο τίποτα. Κάποιες μέρες σοκάρομαι από αυτά που με ταράζουν. Δεν ήξερα ότι θα μπορούσα να ζηλεύω τον άνδρα μου που μπορεί να κάνει κακά του με την ησυχία του. Εκείνος θα είναι στο μπάνιο, με το κινητό του, και εγώ μέσα στα νεύρα.

Θα του φωνάζω να κάνει πιο γρήγορα, καθώς το ένα μας παιδί κλαίει, το άλλο πεινάει και χτυπά και το τηλέφωνο.

Τις προάλλες, ο άνδρας μου κι εγώ παίξαμε κορώνα-γράμματα για το ποιος θα πάει να αλλάξει τα σεντόνια του μικρού που κατουρήθηκε πάνω του. Γιατί έτσι ο άλλος θα είχε 5 λεπτά ησυχίας. Έχασα. Εκεί έχουμε φτάσει.

Δεν ήξερα ότι θα μπορούσα ποτέ να θεωρήσω το μπάνιο πολυτέλεια. ‘Η ότι δεν θα έχω χρόνο ούτε γι’αυτό. Με πιάνει τρέλα. Είμαι μια πολύ ικανή γυναίκα και δεν βρίσκω χρόνο να κάνω μπάνιο. Γελάω τώρα καθώς τα γράφω.

Αλλά με ένα μωρό, με ένα πολύ κοινωνικό και δραστηρίο 6χρονο και ένα σοβαρά αυτιστικό παιδί, το μπάνιο μου μπορεί να λάβει χώρα είτε πριν τις 5 το πρωί είτε μετά τις 10 το βράδυ. Και τις ώρες εκείνες, η μαμά είναι πτώμα.

Παλιά με ένοιαζε η εμφάνισή μου. Με ένοιαζε πραγματικά. Έτρωγα καλά. Έκανα γυμναστική. Έκανα μπάνιο. Βαφόμουν. Έβαζα hashtags στις ωραίες φωτογραφίες μου στο Instagram, όπως «summeroutfit». Τώρα φοράω φόρμες. Βρώμικες. Και γκρι t-shirts.

Μαζεύω κάθε πρωί τα ρούχα μου από το πάτωμα.

Και το χειρότερο είναι, ότι σχεδόν δεν με νοιάζει. Είμαι υπερβολικά κουρασμένη για να νοιαστώ. Υπάρχουν τόσα πολλά σημαντικά πράγματα να κάνω από το να δείχνω χαριτωμένη. Όπως το να κοιμηθώ. Ή να δουλέψω. Ή να πάω στον αγώνα μπάσκετ του μεγάλου. Και τα επιλέγω με μεγάλη χαρά.

Αλλά μετά, με κοιτάζω και νιώθω λύπη. Νιώθω ότι έχω χάσει τον εαυτό μου, σχεδόν εντελώς.

Βλέπω τηλεοπτικές εκπομπές διαλειμματικά. Για ψυχαγωγία κοιτάζω το κινητό μου. Απαντώ σε μηνύματα με 3 μέρες καθυστέρηση.

Είμαι διαρκώς απασχολημένη, αλλά βαριέμαι κιόλας ταυτόχρονα. Είναι εντελώς αλλόκοτο αυτό το συναίσθημα.

Και δεν ξέρω πώς να το διορθώσω. Αλλά το προσπαθώ. Θέλω απλά να στέκομαι στα πόδια μου. Θέλω να καθίσω. Θέλω να περπατήσω. Θέλω να θυμάμαι ποια είμαι. Και τι μου αρέσει να κάνω.

Θέλω να επιβραδύνω, για να μπορέσω να το χαρώ όλο αυτό. Γιατί δεν θέλω να το χάσω. Δεν θέλω να νιώσω απέχθεια γι’αυτό. Δεν θέλω να είμαι θυμωμένη. Έχω μάθει ότι δεν κρατά για πάντα –ούτε αυτό ούτε εγώ. Και χρειάζομαι να βρω ισορροπία.

Αυτή τη χρονιά θα βρω ισορροπία στη μητρότητα, στον γάμο μου, στη δουλειά μου, στο σπίτι μου και στην ψυχική μου υγεία. Αυτός είναι ο στόχος μου. Να μάθω να γελάω περισσότερο και να χαρώ περισσότερο τον εαυτό μου.

Πηγή: Finding Cooper’s Voice