«Μπορείς να μείνεις μικρούλης για λίγο ακόμα;»: Το γράμμα μιας μαμάς στο μωράκι της που ξεκινά το σχολείο

Τα χρόνια περνούν πολύ γρήγορα και ό,τι τώρα μας μοιάζει κουραστικό ή εκνευριστικό αργότερα θα το θεωρούμε… αστείο.

Όσον αφορά στα παιδιά μας κάθε μέρα είναι μοναδική, παρά τις δυσκολίες, τα νεύρα, τις εντάσεις.

Μία μαμά, η οποία συνειδητοποίησε λίγο πριν ξεκινήσουν τα σχολεία, ότι το παιδί της μεγαλώνει, έγραψε ένα γράμμα στο οποίο του ζητά να… μείνει για λίγο ακόμα μικρούλης!

«Ακούω τις απαιτήσεις σου κάθε μέρα. Η φωνούλα σου ηχεί στα αυτιά μου διαρκώς. Είμαι μαζί σου όταν ξυπνάς και είσαι γκρινιαρούλης, είμαι μαζί σου όταν θέλεις φαγητό, όταν γυρίζεις από το παιχνίδι κουρασμένος και κλαις επειδή δεν θες να κοιμηθείς.

Όταν έρχεται η ώρα να φύγουμε από τις κούνιες μου λες: “Να μείνουμε λίγο ακόμα;”. Ειλικρινά, αυτό με εξοργίζει. Ειδικά όταν πρέπει να τρέξουμε στο σπίτι γιατί μας περιμένουν ένα σωρό δουλειές. Πρέπει να μαγειρέψουμε, πρέπει να καθαρίσουμε, πρέπει να συνεχίσουμε τη ζωή μας. Δεν μπορούμε να μείνουμε στο πάρκο όλη την ημέρα!

Όταν βιαζόμαστε και δεν με ακούς θέλω να βάλω τα κλάματα, να παραιτηθώ!

Όταν πρέπει να φύγουμε από το σπίτι, συνήθως, μου λες “Μαμά, δεν έχω τελειώσει τη ζωγραφιά μου. Περίμενε λίγο ακόμα…”.

Την ίδια ατάκα ακούω και όταν πρέπει να βγεις από το μπάνιο και να πας για ύπνο: “Μαμά, τώρα τελειώνω το παιχνίδι με το βαρκάκι μου. Περίμενε λίγο ακόμα, σε παρακαλώ!”.

Όταν μου ζητάς να ξαπλώσω λιγάκι περισσότερο μαζί σου το βράδυ και μου λες “Μαμά, μπορείς να μείνεις λίγο ακόμα ξαπλωμένη εδώ;”. Στο μυαλό μου “τρέχουν” χιλιάδες υποχρεώσεις και πολλές φορές σου λέω “όχι”. Όχι, δεν μπορώ να μείνω λίγο παραπάνω. Ούτε ένα δευτερόλεπτο ακόμα. Επειδή έχω χιλιάδες υποχρεώσεις που με περιμένουν. Έχω τόσα πράγματα να κάνω και δεν μπορώ να μείνω λίγο ακόμα…

Σήμερα, όμως, κοιτώντας τις φωτογραφίες από το καλοκαίρι που περάσαμε μαζί και λίγες μέρες πριν ξεκινήσεις τον παιδικό σταθμό, κατάλαβα ακριβώς πώς νιώθεις όταν μου κάνεις αυτή την ερώτηση.

Επειδή, τώρα θέλω να σου ζητήσω ακριβώς το ίδιο πράγμα.

Σε ρωτάω, λοιπόν, μεγάλο μου παιδί -που ακόμα σε βλέπω να τριγυρίζεις μέσα στο σπίτι. Που ακόμα σε νιώθω να κοιμάσαι στο στήθος μου, που ακόμα θυμάμαι την πρώτη φορά που σε είδα την ημέρα που γεννήθηκες –  μπορείς να μείνεις μαζί μου λίγο ακόμα;

Μπορείς να κλειστείς στην αγκαλιά μου και να κουρνιάσεις εκεί όλο βράδυ για λίγο ακόμα;

Μπορείς να με κοιτάξεις με απορία και να ρωτήσεις το πιο παράξενο πράγμα; Μπορείς να “κολλήσεις” πάνω μου, για λίγο ακόμα;

Μπορείς να με λες “Μανούλα” για λίγο ακόμα;

Μπορείς να τραγουδάς δυνατά χωρίς να σε νοιάζει αν έχεις ωραία φωνή για λίγο ακόμα;

Μπορείς να μου ζητάς να παίξουμε, να χορέψουμε, να ζωγραφίσουμε για λίγο ακόμα;

Μπορείς να μείνεις τόσο μικρούλης, με αυτά τα μεγάλα, αθώα και παιχνιδιάρικα μάτια για λίγο ακόμα;

Πριν ο κόσμος σου γίνει μεγαλύτερος, πριν γνωρίσεις νέους ανθρώπους, πριν θελήσεις να βγεις μόνος σου, να κλειστείς στο δωμάτιό σου, πριν καταλάβεις ότι δεν με χρειάζεσαι πάντα δίπλα σου, μπορείς να μείνεις μικρούλης για λίγο ακόμα;

Αδημονώ και εγώ για τα όμορφα και τα δύσκολα που μας επιφυλάσσει το μέλλον, όμως, μέχρι τότε μπορείς να μείνεις στην αγκαλιά μου – όπως τόσες και τόσες φορές – για λίγο ακόμα;».

Πηγή: motherly.com