“Ο άνδρας μου είναι εξαιρετικός μπαμπάς αλλά ανυπόφορος σύντροφος”: Η αληθινή ιστορία μιας μαμάς που ίσως σας θυμίσει κάτι

Πριν λίγες ημέρες γιορτάζαμε την ημέρα της Γυναίκας μέσα σε έναν κυκεώνα δυσάρεστων ειδήσεων για ξυλοδαρμούς και θανάτους μαμάδων από τους συζύγους τους.

Τα μηνύματα εκείνη την ημέρα για την αξία της γυναίκας και τη δύναμη που αυτή εμπνέει ήταν πάρα πολλά. Το ίδιο και οι ευχές και οι ευχαριστίες απέναντι στις γυναίκες της ζωής μας.

Ένα κείμενο, όμως, το οποίο διαβάσαμε νωρίτερα σήμερα αποδεικνύει γιατί η εκτίμηση και η στήριξη απέναντι στις γυναίκες – και όλους τους ανθρώπους – δεν πρέπει να γίνονται θέμα μιας μέρας, αλλά να συζητούνται και να απαιτούνται συνεχώς και μάλιστα με έντονο τρόπο.

Διαβάστε την ιστορία της παρακάτω μαμάς και θα καταλάβετε το γιατί:

«Ο σύζυγός μου είναι ένας πολύ καλός μπαμπάς, αλλά απαίσιος σύντροφος. Είναι ένας μπαμπάς φαινόμενο, αλλά καθόλου καλός σύζυγος. Δουλεύει πάνω από 50 ώρες την εβδομάδα, για να μπορώ εγώ να εργάζομαι από το σπίτι λιγότερο και να μην λείπει τίποτα στην οικογένειά μας. Πολλές φορές – στο ρεπό του – θα πάει βόλτες με τα μεγάλα παιδιά για να περάσω εγώ λίγη παραπάνω ώρα με τα δίδυμα. Επίσης, πηγαίνει αρκετά συχνά σούπερ μάρκετ και προσπαθεί να αφήνει τακτοποιημένο κάθε χώρο που χρησιμοποιεί.

Το πρόβλημα ξεκινά στον ρόλο του ως σύντροφος. Εκεί δεν είναι καθόλου καλός. Βασικά το «καθόλου καλός» είναι ένας ήπιος χαρακτηρισμός για να περιγράψω τη συμπεριφορά του.

Στην ουσία είναι συναισθηματικά κακοποιητικός απέναντί μου. Και για όσους βιάζονται να μου πουν ότι πρέπει να επισκεφθούμε κάποιον σύμβουλο, απαντώ πως το έχω ήδη σκεφτεί, το έχω προτείνει – ακόμα και απαιτήσει – και η απάντησή του ήταν να πάω εγώ μόνη μου σε σύμβουλο γιατί εγώ έχω το πρόβλημα. “Αν δεν με νευρίαζες δεν θα σου μιλούσα έτσι. Αν άλλαζες αυτό, αυτό και αυτό, τότε η σχέση μας θα ήταν πολύ καλύτερη”, ήταν η απάντησή του.

Ισχυρίζεται ότι δεν θα έχανε την ψυχραιμία του, αν εγώ διόρθωνα τον εαυτό μου. Όταν του μιλάω για την απότομη και άσχημη συμπεριφορά του, μου δίνει να καταλάβω πως ό,τι και αν πω δεν έχει σημασία, αφού εγώ ξεκίνησα τον καβγά. Εκείνος είναι αθώος. Φαίνεται να πιστεύει πως τον κατηγορώ για ανούσια πράγματα και ότι τον σπρώχνω σε αυτήν τη συμπεριφορά.

Οι Κυριακές είναι οι μόνες μέρες που δεν δουλεύει και – για να σας είμαι απόλυτα ειλικρινής – μισώ τον άνδρα μου τις Κυριακές.

Μου φαίνεται ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα εκείνες τις ημέρες, επειδή είμαι τόσο αγχωμένη εξαιτίας των άσχημων χαρακτηρισμών του και της συμπεριφοράς του.

Δεν είμαι ποτέ αρκετά καλή, το σπίτι δεν είναι ποτέ αρκετά καλό, ο τρόπος που μιλάω δεν είναι ποτέ αρκετά καλός. Τίποτα από όσα κάνω δεν τον ευχαριστεί ποτέ και πλήρως.

Αναρωτιέμαι αν μπορεί να δείξει συμπόνια, αν μπορεί να αισθανθεί ότι προσβάλλει τους άλλους, ότι όσα λέει πληγώνουν. Δεν μεγάλωσε σε ένα σπίτι όπως εγώ. Δεν μεγάλωσε σε ένα σπίτι με αγάπη και επιβράβευση. Δεν μεγάλωσε σε ένα σπίτι με ανιδιοτελή συναισθήματα και αναρωτιέμαι αν μπορεί να τα προσφέρει.

Νιώθω ότι δεν μπορώ να ηρεμήσω και να χαλαρώσω μέσα στο ίδιο μου το σπίτι.

Πρόσφατα έκανα επέμβαση στη σπονδυλική στήλη (μετά από αφόρητους πόνους, για τους οποίους με έκανε να νιώθω υπεύθυνη) και δεν με άφησε καν να αναρρώσω, αφού το σπίτι έπρεπε να είναι στην εντέλεια και τα πάντα όπως τα θέλει εκείνος. Με κοροϊδεύει όταν πονάω και δεν νοιάζεται για μένα. Δεν δείχνει την ελάχιστη κατανόηση σε όσα περνάω».

Χαίρομαι για τα παιδιά μου, αλλά λυπάμαι για μένα

«Όταν τα παιδιά μας χτυπούν ή τραυματίζονται έστω και ελάχιστα, τα φροντίζει και με το παραπάνω. Εκείνες τις στιγμές χαίρομαι τόσο πολύ για τα παιδιά μου, αλλά λυπάμαι τόσο για μένα.

Αξίζω περισσότερα και τελευταία σκέφτομαι όλο και πιο έντονα να φύγω.

Δυστυχώς, η σκληρή αλήθεια είναι ότι τώρα δεν μπορώ να φύγω. Δεν έχω τους πόρους για να ζήσω ή να μεγαλώσω τα παιδιά μου.

Ξέρω ότι πολλές γυναίκες βιώνουν πράγματα πολύ πιο δύσκολα από αυτά που ζω εγώ καθημερινά. Αυτό, όμως, δεν αφορά όλες τις γυναίκες. Αφορά εμένα και όχι ο σύζυγός μου δεν κάνει χρήση ναρκωτικών, δεν χτυπά τα παιδιά μας ή εμένα, δεν με έχει απατήσει και δεν πίνει αλκοόλ. Δεν έχω, όμως, τη συμπόνια του, την αγάπη του, την φροντίδα του. Δεν αντέχω άλλο αυτή τη συμπεριφορά και εκείνος δεν προσπαθεί καν να κρύψει ότι πλέον δεν είναι το ίδιο ερωτευμένος μαζί μου όσο παλιότερα.

Το να είσαι καλός μπαμπάς δεν σε κάνει αυτομάτως και καλό σύντροφο. Δεν είμαι αδύναμη. Αναγνωρίζω τα ελαττώματα της σχέσης μας και αρνούμαι να δεχθώ ότι όλα είναι εντάξει, όταν δεν είναι.

Δεν έχει σημασία πόσο καλός είναι απέναντι στα παιδιά μας. Αξίζω περισσότερα. Τα παιδιά μου αξίζουν περισσότερα, γιατί όσο όμορφα και αν τους φέρεται από τη στιγμή που δεν σέβεται εμένα, την μητέρα τους, τελικά σημαίνει ότι δεν είναι και τόσο καλός…»

πηγή: scarymommy.com