Ο γιος μου ζωγράφισε όλο το δωμάτιό του με ανεξίτηλο μαρκαδόρο -Τι θα κάνατε στη θέση μου;

Εσείς πώς θα αντιδρούσατε αν γυρίζατε στο σπίτι από τη δουλειά και ανακαλύπτατε ότι το παιδί σας έχει βάψει όλο του το δωμάτιο (έπιπλα, παιχνίδια, τοίχους, πόρτες) με μαρκαδόρο;

Μία μαμά επέστρεψε στο σπίτι της μόνο και μόνο για να αντικρίσει τα λευκά έπιπλα που στόλιζαν το δωμάτιο του 3χρονου γιου της… ζωγραφισμένα.

Τι έκανε; Διαβάστε την ιστορία της και πείτε μας, εσείς τι θα κάνατε σε αντίστοιχη περίπτωση ή πώς αντιδράσατε όταν κάτι παρόμοιο σας συνέβη.

Ήταν μια τυπική μέρα. Γύρισα στο σπίτι γύρω στις 6 το απόγευμα. Το ενός έτους μωράκι μου έκλαιγε, γιατί το ταλαιπωρούσε μία ωτίτιδα. Το τριών ετών παιδάκι μου φώναζε και χοροπηδούσε γύρω μου, ζητώντας μου να το ακολουθήσω στο δωμάτιό του για να δω κάτι που έφτιαξε.

Η κοπέλα που με βοηθά στο σπίτι με κοίταξε με τρόμο και κούνησε το κεφάλι της αναστενάζοντας.

Να σημειώσω εδώ, ότι το δωμάτιο του μεγάλου μου γιου ήταν φρεσκοβαμμένο, είχε καινούριο χαλί, κρεβάτι και ντουλάπα.

Καθώς πηγαίναμε στο δωμάτιο προσπαθούσα να σκεφτώ τι θα μπορούσε να έχει φτιάξει το αγόρι μου και να ήταν τόσο χαρούμενο για αυτό.

Το μυαλό μου δεν πήγαινε σε καμία περίπτωση σε αυτό που αντίκρισα.

Είχε ζωγραφίσει όλο το δωμάτιο

Ο γιος μου είχε ζωγραφίζει ΠΑΝΤΟΥ. Και όταν λέω παντού, το εννοώ. Το κρεβάτι, τους τοίχους, το χαλί, τα παιχνίδια του, τις κουρτίνες, ακόμα και το φωτάκι νυκτός!  Δεν άφησε εκατοστό που να μην ζωγραφίσει.

Έμεινα άναυδη – πράγμα σπάνιο για μένα. Δεν ήξερα τι να κάνω. Να γελάσω ή να ουρλιάξω; Να τον μαλώσω για την “καταστροφή” που προκάλεσε ή να τα παρατήσω όλα και να φύγω για λίγο από το σπίτι; Είχα μουδιάσει.

Κοίταξα τον γιο μου. Ήταν τόσο περήφανος και χαρούμενος για όσα κατάφερε. Του άρεσε τόσο η ζωγραφιά του και πίστευε πώς θα άρεσε και σε έμενα.

Στο σημείο αυτό πήρα μια βαθιά ανάσα και του είπα πως δεν ζωγραφίζουμε τους τοίχους, το κρεβάτι και γενικά το δωμάτιό μας και του ζήτησα να με βοηθήσει να καθαρίσουμε.

Όσο έτρεχε για να μου φέρει πετσέτες και χαρτί έψαξα στο κινητό μου τι μπορώ να κάνω για να καθαρίσω αυτό το χάλι και έβγαλα φωτογραφίες, τις οποίες έστειλα στον άντρα μου και στην μαμά μου, επειδή τα λόγια δεν μπορούσαν να περιγράψουν αυτό που έβλεπα. Ο μικρός είχε βάψει ακόμα και τα χεριούλια της συρταριέρας του!

Ανακάλυψα ότι η καλύτερη λύση για να καθαρίσω ήταν το ασετόν και το σπρέι μαλλιών. Έτσι, λοιπόν, ξεκινήσαμε το καθάρισμα. Ο γιος μου μου έδινε χαρτί και έτριβε τον τοίχο δίπλα μου με όλη του δύναμη.

Κατάλαβα σχεδόν αμέσως ότι το ασετόν αφαιρεί μαζί με τον μαρκαδόρο και τη φρέσκια μπογιά, αλλά αυτό ήταν το λιγότερο κακό. Εκείνο που άργησα να καταλάβω ήταν ότι δεν χρειαζόταν να φωνάξω για να δώσω στο παιδί μου να καταλάβει αυτό που ήθελα να του πω.

Ήθελα να φωνάξω, όπως έκανα πολλές άλλες φορές, αλλά τη συγκεκριμένη στιγμή πήρα μια βαθιά ανάσα και επέλεξα μια διαφορετική οδό. Δεν ξέρω γιατί, αλλά το έκανα. Και μην με παρεξηγήσετε, ο μικρός κατάλαβε ότι θύμωσα. Αλλά το να καθαρίσουμε μαζί και να του μιλήσω ήρεμα για ό,τι με ενόχλησε, φάνηκε να λειτουργεί καλύτερα από τις φωνές. Και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό.

Κι αν αναρωτιέστε τι έγινε με τους μαρκαδόρους, έχω  να σας πω ότι δεν καθάρισε όλο το δωμάτιο. Υπάρχουν ακόμη σημεία με την μπογιά έντονη πάνω τους, παρά το τρίωρο τρίψιμο. Είμαι πολύ κουρασμένη για να προσπαθώ κάθε μέρα να το καθαρίζω. Επιπλέον, αφού ο μικρός ζωγράφισε το κρεβάτι του, γιατί να το κάνουμε όπως πριν; Ας κοιμηθεί σε αυτό, δε συμφωνείτε;