Πολύ εύκολα κρίνεις, όταν δεν πρόκειται για το δικό σου παιδί…

Γράφει η κοινωνική λειτουργός και μαμά Marybeth Bock

Σε καμία άλλη εποχή δεν έχει υπάρξει τόσο εύκολο να σχολιάσεις κάποιον, όσο στη σημερινή. Σχολιάζουμε ανοιχτά και ανερυθρίαστα τα πάντα: Τα νέα, την εξωτερική εμφάνιση κάποιου, τη συμπεριφορά του…

Όχι, ότι δεν το κάναμε και στο παρελθόν, πριν μπει το διαδίκτυο και τα social media στη ζωή μας, αλλά… ήταν πιο δύσκολο! Να γράψεις γράμμα με χαρτί και μολύβι, να το ταχυδρομήσεις, να φτάσει π.χ. στην εφημερίδα και να ελπίζεις, ότι μερικές ημέρες μετά θα το δεις να δημοσιεύεται και χιλιάδες άλλοι να το διαβάζουν.

Σήμερα, απλά βγάζουμε το κινητό από την τσέπη, γράφουμε γρήγορα τη γνώμη μας για τις πράξεις ή τις σκέψεις κάποιου άλλου, πατάμε ένα κλικ και σε κλάσματα δευτερολέπτων, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη μπορούν δυνητικά να έχουν πρόσβαση στην κρίση μας.

Και πόσο γρήγορα κρίνουμε… Ως γονείς παιδιών και εφήβων, πολύ συχνά εκφέρουμε άποψη για τα παιδιά των άλλων, θεωρώντας πως έτσι θα δώσουμε ένα μάθημα στα δικά μας. Ή το κάνουμε απλά για κουτσομπολιό –επιδιώκοντας υποσυνείδητα να κάνουμε τα δικά μας παιδιά να δείχνουν ανώτερα!

Πολύ εύκολα κρίνουμε τα παιδιά των άλλων, μέχρι να έρθει η ώρα το δικό μας παιδί να βρεθεί στη θέση τους…

Πολύ εύκολα κρίνεις και περιγελάς το παιδί που τα παράτησε πριν από έναν μεγάλο αγώνα, μέχρι να είναι το δικό σου παιδί που θα κάνει το ίδιο, καταβεβλημένο από το υπερβολικό άγχος.

Πολύ εύκολα θεωρείς ότι ο «ξερόλας», «άριστος σε όλα» μαθητής της τάξης είναι τρομερά ενοχλητικός, μέχρι να κάνει το δικό σου παιδί το ίδιο και ξαφνικά να μάθεις, ότι βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού και πασχίζει να καταλάβει πώς πρέπει να συμπεριφέρεται στις κοινωνικές συναναστροφές. Είναι εύκολο να βάλεις την ταμπέλα «τεμπέλης» ή «χαζός» στο παιδί που δεν παίρνει τίποτα στα σοβαρά, μέχρι να είναι το δικό σου παιδί και να αρχίσεις τότε να προσπαθείς να κρύψεις με κάθε τρόπο το γεγονός, ότι αντιμετωπίζει μαθησιακές δυσκολίες.

Είναι εύκολο να χαρακτηρίσεις «εξώλης και προώλης» το κορίτσι που δημοσιεύει ακατάλληλες φωτογραφίες online, μέχρι να μάθεις ότι το ίδιο κάνει και η κόρη σου, επειδή υποφέρει από κατάθλιψη που σχετίζεται με χαμηλή αυτοεκτίμηση για το σώμα της.

Είναι εύκολο να αποφεύγεις και να ενοχλείσαι από τον συμμαθητή του έφηβου παιδιού σου που του ζητά διαρκώς να αντιγράψει τα μαθήματα για το σπίτι. Μέχρι να είναι το δικό σου παιδί που θα το κάνει, επειδή αναγκάζεται να δουλεύει κάθε απόγευμα, για να συνεισφέρει στο οικογενειακό εισόδημα.

Είναι εξίσου εύκολο να αποδέχεσαι τις φήμες, ότι ένα παιδί συνελήφθη για κατοχή ναρκωτικών, μέχρι να μάθεις με φρίκη, ότι το παιδί σου έκλεψε τα χάπια κάποιου συγγενή για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τον τεράστιο πόνο που έχει, για τον οποίο φοβάται να σου μιλήσει.

Είναι αστείο να γελάς με τα παιδιά που πιάστηκαν στα πράσα να κάνουν σεξ στις σχολικές τουαλέτες. Μέχρι να μάθεις, ότι το ένα παιδί ήταν το δικό σου και ότι είχε υποστεί τρομερό bullying προκειμένου να αποδείξει, ότι δεν είναι γκέι.

Είναι εύκολο να κατηγορείς τα «κακά κορίτσια» της τάξης που δεν κάλεσαν την κόρη σου στο πάρτι και την έκαναν δυστυχισμένη. Μέχρι να ανακαλύψεις πως ήταν η κόρη σου που καιρό τώρα τους φερόταν με τρομερή ασέβεια…

Είναι εύκολο να θυμώνεις με το παιδί που περπατά αργά μπροστά σου στον δρόμο, μέχρι να συνειδητοποιήσεις, ότι είναι επειδή κρατά από το χέρι το αδερφάκι του που είναι ΑμεΑ.

Είναι αποδεκτό να κριτικάρεις το παιδί που δεν ντύνεται όπως τα άλλα ή δεν παίζει παιχνίδια που συνηθίζονται για το φύλο του, μέχρι να έρθει το παιδί σου και να σου ανακοινώσει, ότι είναι γκέι.

Είναι εύκολο να κρίνεις το παιδί που έμαθες πως σε όλο το πρώτο εξάμηνο στη σχολή γυρνούσε από πάρτι σε πάρτι και δεν πέρασε ούτε ένα μάθημα, μέχρι να μάθεις ότι είναι το δικό σου παιδί, το οποίο πιέστηκε τρομερά για να περάσει στην εν λόγω σχολή και τώρα απλά χαλαρώνει.

Ας προσπαθήσουμε να είμαστε λίγο πιο συμπονετικοί

Κάθε παιδί στην προεφηβεία και εφηβεία παλεύει με κάτι. Ό,τι κι αν λένε οι γονείς του, ό,τι κι αν συζητάει με τους φίλους του, ό,τι κι αν μαρτυρά η παρουσία του στα social media. Πολύ συχνά πιστεύουμε, ότι για να μιλάμε και να έχουμε άποψη «ξέρουμε» -ενώ στην πραγματικότητα, ξέρουμε μόνο ένα μικρό μέρος του τι συμβαίνει στην ζωή του άλλου.

Κρίνουμε πολύ γρήγορα. Αστειευόμαστε πολύ εύκολα. Αποδεχόμαστε τις φήμες αμέσως μόλις τις ακούσουμε. Βάζουμε ταμπέλες και βγάζουμε αβίαστα συμπεράσματα.

Και αυτό πρέπει να σταματήσει.

Γιατί τα παιδιά μας ακούνε, ακόμα κι όταν εμείς πιστεύουμε ότι δεν μας δίνουν καμία σημασία. Και χρειάζεται να γνωρίζουν, ότι κάθε παιδί αξίζει συμπόνια και κατανόηση. Και ότι είναι ανθρώπινο να φοβάσαι αυτό που δεν καταλαβαίνεις, γι’αυτό ο στόχος μας πάντα θα πρέπει να είναι να προσπαθούμε να καταλάβουμε.

Γιατί κάθε νέα μέρα μας φέρνει κατά πρόσωπο με μια νέα ευκαιρία να μοιραστούμε την ανθρωπιά μας, την καλοσύνη μας και να εξασκήσουμε τη συμπόνια μας. Όχι μόνο με την οικογένειά μας, αλλά και με ολόκληρο τον κόσμο.