«Πώς να συμβιβαστώ με το γεγονός ότι έχασα 3 ασθενείς σε λίγες ώρες;»: Η συγκλονιστική εξομολόγηση μιας νοσοκόμας

Τις τελευταίες ημέρες διαβάζουμε διαρκώς ότι ο κόσμος μας ζει μια πρωτόγνωρη κατάσταση και είναι αλήθεια.

Και οι ίδιοι έχουμε περιοριστεί στα σπίτια μας, έχουμε αλλάξει τις συνήθειές μας, προσπαθούμε να ακολουθήσουμε όσο πιο πιστά γίνεται τις οδηγίες των ειδικών και ελπίζουμε όλο αυτό τελειώσει όσο πιο σύντομα γίνεται.

Υπάρχουν, όμως και ορισμένοι που αντιδρούν έντονα στη νέα τάξη πραγμάτων και δηλώνουν πως ότι συμβαίνει είναι αποτέλεσμα μια συνωμοσίας ή θεωρούν τους εαυτούς τους άτρωτους και αποφεύγουν να ακολουθούν τα μέτρα προστασίας.

Διαβάστε ακόμη: «Δεν πάω διακοπές! Είναι πολύ επώδυνο!»: Νοσηλευτής ελπίζει να ευαισθητοποιήσει με το μήνυμά του

Το παρακάτω κείμενο ανήκει στην Aimee DeLine, νοσοκόμα σε νοσηλευτήριο στο Ντριτρόιτ των ΗΠΑ, η οποία τελείωσε μία 12ωρη, πολύ δύσκολη, βάρδια και ευελπιστεί να κάνει, ακόμα και τους πιο δύσπιστους, να αρχίσουν -έστω- να σκέφτονται ότι ο μόνος τρόπος για να μείνουμε ασφαλείς είναι να #μένουμε σπίτι.

Διαβάστε το μήνυμά της

«Η χθεσινή βραδιά στη δουλειά ήταν μακράν η χειρότερη που ειχα ποτέ ως νοσοκόμα. ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ακολουθήστε τις οδηγίες.

Μην σκέφτεστε ότι είστε κλεισμένοι στο σπίτι, σκεφτείτε ότι είστε ασφαλείς μέσα στο σπίτι. Ίσως αυτό σας βοηθήσει να αλλάξετε συμπεριφορά, να σας βοηθήσει να μείνετε σπίτι.

Εχθές το βράδυ στα επείγοντα, υπήρχαν 6 ασθενείς οι οποίοι πέθαναν. Οι οποίοι δεν θα γυρίσουν πίσω στις οικογένειές τους. Από αυτούς τους 6 ασθενείς, 3 ήταν υπό την εποπτεία μου. Ήταν δικοί μου. Στους 2 από αυτούς είχα μόλις τελειώσει τον έλεγχο. Πήγα στο δωμάτιό τους, ήλεγξα τις ζωτικές ενδείξεις και όλα ήταν καλά. Τίποτα δεν προμήνυε αυτό που θα γινόταν.

Ένας μάλιστα πέταξε το παπούτσι του στο παράθυρο για να τον ακούσουμε. Ήθελε να σιγουρευτεί ότι η μάσκα οξυγόνου ήταν σωστά τοποθετημένη και να μας πει ότι του έπεσε το χειριστήριο στο πάτωμα. Σήκωσα το κοντρόλ, εξετάσαμε ξανά τους ασθενείς, μας διαβεβαίωσαν ότι δεν πονούσαν πουθενά, ένιωθαν άνετα και απλώς περίμεναν να μεταφερθούν σε κάποιον θάλαμο.

Σε λιγότερα από 30 λεπτά οι ενδείξεις στις οθόνες άρχισαν να αλλάζουν και τα μηχανήματα να χτυπούν σαν τρελά. Τρέξαμε κοντά τους και οι γιατροί ήρθαν μέσα σε λίγα λεπτά. Αυτός ο ασθενής είχε αποβιώσει και δεν γινόταν τίποτα για να επανέλθει.

Μέχρι να ανακοινώσει ο γιατρός την ώρα θανάτου του, έπρεπε να τρέξουμε στο δίπλα δωμάτιο, καθώς ένας ακομη ασθενής παρουσίασε ξαφνική επιδείνωση. Ευτυχώς, καταφέραμε να σταθεροποιήσουμε αυτόν τον άνθρωπο. Αλλά για πόσο;

Η ξαφνική και γρήγορη τροπή αυτών των ασθενών δεν μας επιτρέπει να κάνουμε και πολλά. Όλοι οι ασθενείς με COVID_19 έρχονται εδώ (σ.σ. μιλά για το νοσοκομείο που εργάζεται στο Ντιτρόιτ).

Τα επείγοντα είναι γεμάτα με ασθενείς. Στη χθεσινή μου βάρδια, μαζί με άλλες δύο κοπέλες, είχαμε η καθεμιά υπό την ευθύνη μας, 6 με 9 ασθενείς. Οι περισσότεροι από αυτούς με οξυγόνο. Καθώς ο ένας ασθενής μεταφερόταν σε άλλο θάλαμο ή –δυστυχώς- έφευγε από τη ζωή, το συνεργείο καθαρισμού ήταν εκεί και καθάριζε αμέσως. Μέσα σε 15 λεπτά άλλος ασθενής ερχόταν στη θέση του, συνήθως πιο άρρωστος από τον προηγούμενο.

Η χθεσινή βραδιά με τσάκισε, σχεδόν με έσπασε. Προσπαθώ πολύ σκληρά να συμβιβαστώ με το γεγονός ότι έχασα 3 ασθενείς μέσα στις πρώτες 8 ώρες της 12ωρης βάρδιάς μου.

Η καρδιά μου πονά για τους ασθενείς μου και τις οικογένειές τους. Περισσότερο ακόμα, επειδή οι επισκέπτες απαγορεύονται και οι συγγενείς τηλεφωνούν για να ρωτήσουν για τους ανθρώπους τους και εμείς τους λέμε ότι όλα είναι καλά. Κι αυτό μόνο για να τους καλέσουμε δύο ώρες μετά και να τους ανακοινώσουμε ότι ο άνθρωπός τους, η οικογένειά τους, δεν είναι στη ζωή!

Το χειρότερο κομμάτι είναι να μην μπορείς να τους εξηγήσεις το γιατί. Να τους δώσεις έναν λόγο για το τι μπορεί να συνέβη τόσο γρήγορα.

Οπότε ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ πάρτε σοβαρά όλο αυτό που συμβαίνει με την καραντίνα. Δεν μπορώ να σας εξηγήσω πόσο άσχημα είναι τα πράγματα. Θα γίνουν χειρότερα πριν ξεκινήσουν να γίνονται καλύτερα.

Δουλεύω πάλι και ξέρω ότι πρέπει να συνέλθω και να φορέσω τη μάσκα του γενναίου ενήλικα, αλλά αυτή τη φορά δεν θα είναι τόσο εύκολα…».