Πώς θα βοηθήσω το παιδί μου να νιώσει ασφάλεια μέσα σε όλα αυτά που συμβαίνουν; Η ειδικός απαντά

ασφάλεια παιδιού

Ο 14χρονος Στέλιος έβαλε τέλος στη ζωή του υποκινούμενος από ένα πιεστικό οικογενειακό περιβάλλον. Μια μητέρα αφαίρεσε τη ζωή του παιδιού της για να το λυτρώσει, όπως πίστευε. Δεκάδες παιδιά δηλώνουν σχεδόν καθημερινά πως άγνωστοι προσπαθούν να τα προσεγγίσουν στο δρόμο προς το σχολείο. Ένας 42χρονος καθηγητής συνελήφθη για κατοχή παιδικού πορνογραφικού υλικού.

Η επικαιρότητα τον τελευταίο καιρό βρίθει τέτοιων δυσάρεστων ειδήσεων, οι οποίες φυσικά δεν περνούν απαρατήρητες από τα παιδιά μας, ιδιαιτέρως εκείνα που διανύουν ή εισέρχονται στην εφηβεία, με αποτέλεσμα να τους δημιουργούν ενίοτε έντονα συναισθήματα άγχους, φόβου και ανασφάλειας.

Πώς θα καταφέρουμε να μεταδώσουμε στο παιδί μας το αίσθημα ασφάλειας που χρειάζεται για να μεγαλώσει με αυτοπεποίθηση και ψυχική ηρεμία;

«Μετά τα τελευταία γεγονότα αρκετοί γονείς έχουν προβληματιστεί», μας λέει η κ. Μύρια Μουρίδου – Μαραγκού, ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια, σύμβουλος παιδιών, ενηλίκων, ζεύγους και οικογενειας.

«Στην Κύπρο, όμως, ζούμε σε ένα πολύ προστατευτικό περιβάλλον. Αυτά τα περιστατικά είναι μεμονωμένα και αυτό πρέπει να γνωρίζουν τα παιδιά μας. Να καταλάβουν ότι τα παραπάνω συμβαίνουν, αλλά όχι τακτικά».

Τι μπορούν να κάνουν συγκεκριμένα οι γονείς

«Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να μας κυριεύει ο πανικός. Οι γονείς πρέπει με ηρεμία και χαμηλούς τόνους να εξηγήσουν στο παιδί ότι δεν υπάρχει λόγος να φοβάται για κάτι. Μπορούμε επίσης να διαβάσουμε βιβλία ή παραμύθια στα παιδιά μας με αντίστοιχο περιεχόμενο. Τα παιδιά απορροφούν ευκολότερα τα μηνύματα μέσω εικόνων παρά μέσω διαλέξεων και κηρυγμάτων.

Καθησυχάζουμε τα παιδιά και δείχνουμε με τη συμπεριφορά και τα λόγια μας ότι έχουμε εμπιστοσύνη στο περιβάλλον μας. Οι γονείς χρειάζεται να έχουν υπομονή και να παρουσιάσουν στα παιδιά τους πολλά παραδείγματα και να αναλύσουν πιθανά σενάρια, έτσι ώστε αυτά να είναι ενημερωμένα για κάθε περίπτωση ανάγκης», συμπληρώνει.

Οδηγίες που μπορεί ένας γονιός να δώσει στο παιδί του

«Μπορούμε να το κατευθύνουμε δίνοντάς του μερικές οδηγίες προφύλαξης, όπως:

  • Να μην δέχεται ποτέ τίποτα από αγνώστους.
  • Να μην εισέρχεται σε αυτοκίνητα ανθρώπων που δεν ξέρει
  • Να μην δίνει πληροφορίες για τη ζωή του σε αγνώστους
  • Αν κάποιος προσπαθεί να το αγγίξει και εκείνο δεν θέλει, να λέει“όχι”
  • Αν αισθάνεται άβολα με κάποιο ενήλικα να το γνωστοποιεί στους γονείς ή τους δασκάλους του
  • Να θυμάται ότι οι γονείς του ποτέ δεν θα πουν σε κάποιον άγνωστο να το παραλάβει από κάπου χωρίς εκείνο να το γνωρίζει. Ακόμα και αν ο άγνωστος αναφέρει το όνομα του μπαμπά ή της μαμάς το παιδί πρέπει να «πονηρευτεί» και να μην τον ακολουθήσει.

Αν το παιδί μας είναι έφηβος τότε ξεκαθαρίζουμε ότι δεν πρέπει να μιλά με αγνώστους στο διαδίκτυο ούτε να αποδέχεται αιτήματα φιλίας από άτομα που δεν γνωρίζει στην πραγματικότητα. Τονίζουμε ότι πίσω από φαινομενικά αθώα προφίλ μπορεί να κρύβονται άνθρωποι που θέλουν το κακό του!

Επίσης, θα μπορούσαμε να πούμε στο παιδί μας να συχνάζει σε χώρους με κόσμο και συστήματα ασφαλείας, όπως είναι ένα εμπορικό και όχι σε σημεία ερημικά που δεν παρέχουν καμία ασφάλεια».

Να μιλάμε στα παιδιά για τις αυτοκτονίες εφήβων;

«Τα παιδιά δεν χρειάζονται να ξέρουν πολλά για τις αυτοκτονίες», ξεκαθαρίζει η ψυχολόγος και εξηγεί το γιατί. «Ειδικά στην εφηβεία, που είναι περίεργα και τα συναισθήματά τους αλλάζουν διαρκώς, είναι σαν να τους δίνουμε ιδέες. Προσπαθούμε να μην δίνουμε μεγάλη έμφαση σε τέτοια γεγονότα.

Αν το παιδί μας ρωτήσει τότε δεν του λέμε ψέματα, αλλά δεν υπεραναλύουμε και το συμβάν. Θυμηθείτε την “Μπλε Φάλαινα”, το παιχνίδι που οδήγησε στον θάνατο και τον τραυματισμό πολλά παιδιά, ανά τον κόσμο. Ήταν μια μόδα, την οποία όλοι σχολιάζαμε διαρκώς. Υπερθεματίζαμε το θέμα και δεν το αποδυναμώναμε με αυτόν τον τρόπο».

Η σχέση με τους γονείς

«Είτε πρόκειται για μεγαλύτερο είτε για μικρότερο παιδί, πάντως,  πρέπει να γνωρίζει τον Ευρωπαϊκό αριθμό έκτακτης ανάγκης (112) και τον αριθμό Άμεσου Δράσης της Κύπρου (199)», τονίζει η κ. Μουρίδου Μαραγκού και καταλήγει λέγοντας ότι:

«Για να νιώθουν και οι γονείς πιο ήρεμοι και τα παιδιά πιο ασφαλή, πρέπει οι πρώτοι να αναπτύξουν μια σχέση εμπιστοσύνης με το παιδί τους από νωρίς για να μπορεί αυτό αργότερα να νιώθει άνετα και να μην κρατά μυστικά. Πρέπει το παιδί να μάθει να είναι αυτόνομο και όχι φοβικό και αυτό είναι κάτι που μόνο οι γονείς μπορούν να καταφέρουν».