«Σας παρακαλώ, τρέξτε! Δεν θα αλλάξει ποτέ!»: Το συγκλονιστικό κείμενο μητέρας για την ενδοοικογενειακή βία

Εδώ και λίγο καιρό η Κύπρος μουδιασμένη, παρακολουθεί τις εξελίξεις μιας υπόθεσης που θυμίζει χώρα του Μεσαίωνα και όχι ευρωπαϊκή πρωτεύουσα του 21ου αιώνα.

Μία γυναίκα παλεύει για τη ζωή της στην εντατική, έπειτα από επίθεση που δέχθηκε από τον σύντροφό της με οξύ.

Οι επόμενες ώρες είναι κρίσιμες για τη γυναίκα από την Ρουμανία, την ώρα που ο ένοχος για την επίθεση παραδέχθηκε την πράξη του και δήλωσε μετανιωμένος.

Δυστυχώς, η αργοπορημένη μετάνοιά του δεν θα σώσει την άτυχη γυναίκα. Εκείνο που ίσως θα μπορούσε να τη βοηθήσει νωρίτερα, ήταν το να μιλήσει για όσα περνούσε, γιατί –σύμφωνα με δημοσιεύματα – αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ο άντρας αυτός γινόταν βίαιος.

Μία νεαρή γυναίκα έχασε τη ζωή της πριν δύο χρόνια όταν ο άντρας της, με τον οποίο είχαν αποκτήσει έναν γιο, όταν την πυροβόλησε μέσα στο σπίτι τους.

Η μητέρα αυτής της κοπέλας, μεταφέρει, μέσα από ένα κείμενό της, όλα όσα θα ήθελε να έχει πει στην κόρη της νωρίτερα, με την ελπίδα να βοηθήσει άλλες γυναίκες που βιώνουν κάτι παρόμοιο και φοβούνται να μιλήσουν.

μητέρα4

«Η πρώτη φωτογραφία δείχνει το σημείο που η κόρη μου εξέπνευσε. Δεν έφτασα έγκαιρα και δεν πρόκειται ποτέ να το ξεχάσω. Αιμορραγούσε, μόνη και φοβισμένη, προσπαθώντας να καταλάβει πώς ο άντρας που αγάπησε με όλη της την καρδιά, την πυροβόλησε μπροστά στα μάτια του ίδιου τους του παιδιού.

Στη δεύτερη φωτογραφία φαίνεται ό,τι μου έχει απομείνει για να επισκέπτομαι. Σήμερα έκλεισαν δύο χρόνια. Δύο χρόνια χωρίς τη φωνή σου, το γέλιο σου, τον αυθορμητισμό σου, την αγκαλιά σου. Δύο χρόνια απελπισίας. Δύο χρόνια που ο μικρός Jase ρωτά συνέχεια πού είσαι, αν θα σε δει, γιατί πήγες στον ουρανό.

Μου λείπεις τόσο πολύ που δεν αντέχεται.

Λένε πως έρχεται μια στιγμή που ο πόνος μαλακώνει. Είναι ψέμα. Ο πόνος γίνεται δυνατότερος. Το να καταφέρνεις να λες ψέματα για αυτόν και να σε πιστεύουν, αυτό –ναι- γίνεται ευκολότερο. Κάθε πρωί που ξυπνάω η καρδιά μου ξεριζώνεται σαν όλα να συνέβησαν εχθές. Το να βλέπω τους γύρω μου να συνεχίζουν τη ζωή τους, σαν να μην υπήρξες ποτέ, με αρρωσταίνει. Ξέρω ότι η ζωή πρέπει να συνεχιστεί. Ξέρω ότι όσοι σε αγαπούσαν πραγματικά σε θυμούνται, αλλά συνεχίζει να είναι πολύ δύσκολο.

Κορίτσια, αν βρίσκεστε σε μια κακοποιητική σχέση, σας παρακαλώ, φύγετε. Δεν θα ήθελα αυτό να συμβεί σε εσάς και τις οικογένειές σας. Δεν θα υπάρξει ποτέ δικαιοσύνη.

Οι άντρες που συμπεριφέρονται έτσι είναι δειλοί. Η κούραση, τα νεύρα, το αλκοόλ, η συμπεριφορά σας δεν είναι ποτέ δικαιολογία. Το έζησα και το ξέρω. Ήλπιζα η κόρη μου να μην χρειαστεί να περάσει τα ίδια. Έκανα λάθος. Έζησε πολύ χειρότερα και έχασε τα πάντα!

Δεν θα αλλάξουν ποτέ και τα πράγματα θα γίνονται χειρότερα. Οι νόμοι σάς προστατεύουν, αλλά περισσότερο προστατεύουν εκείνους. Αν η Δικαιοσύνη έκανε σωστά τη δουλειά της, αυτός ο  άνθρωπος δεν θα ήταν ελεύθερος και δεν θα σκότωνε το μωρό μου.

Σας παρακαλώ, φύγετε. Μην περιμένετε, ΤΡΕΞΤΕ. Μην το σκέφτεστε και μην κοιτάζετε πίσω…»