Υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να προσφέρεις ουσιαστικά τη βοήθειά σου σε αυτούς που αγαπάς…

Οι λαοί της Μεσογείου είμαστε γνωστοί για τη φιλοξενία και την ανθρωπιά μας. Πολλές φορές, ωστόσο, χάριν διακριτικότητας, αντί να βοηθάμε στην πράξη τον άλλο, μένουμε στην ερώτηση του τι μπορούμε να κάνουμε.

Για παράδειγμα, όταν μια γυναίκα έχει γεννήσει, αντί να την βοηθήσουμε στην πράξη, πλένοντας π.χ. τα πολλά μωρουδιακά ρούχα, τη ρωτάμε τι θα ήθελε να κάνουμε για να τη διευκολύνουμε.

Μία μαμά, η οποία μεγάλωσε και ζει σε μια κοινωνία προσφοράς σημειώνει τι πρέπει να κάνουμε για να βοηθήσουμε ουσιαστικά τους άλλους.

«Μεγάλωσα σε μια οικογένεια και μια γειτονιά που ο ένας βοηθούσε τον άλλο. Αν περνούσες  μια δύσκολη περίοδο στη ζωή σου, οι γείτονες ήταν εκεί για σένα. Μαγείρευαν, καθαρίζαν ή απλώς σου έκαναν παρέα. Χωρίς να το ζητήσεις. Ήταν κάτι αυθόρμητο και πολύ όμορφο.

Τον τελευταίο καιρό, όμως, παρατηρώ ότι αυτό αλλάζει. Πλέον, αντί να βοηθάμε πρακτικά, ρωτάμε τους άλλους πώς μπορούμε να βοηθήσουμε.

Δεν αρνούμαι ότι είναι και αυτό ευγενικό, αλλά δεν είναι το ίδιο με το να προσφέρεις έμπρακτα και άμεσα τη βοήθειά σου.

Ρωτώντας «τι θέλεις να κάνω για να σε βοηθήσω» φέρνεις τον άλλο σε δύσκολη θέση. Κανείς δεν θέλει να βάζει τους φίλους, τους συναδέλφους ή τους γείτονες σε κόπο. Γι’ αυτό και είναι δύσκολο σε κάποιον να μας πει τι να κάνουμε γι’ αυτόν.

Βάζουμε άλλη μία έννοια στο μυαλό τους και ένα βάρος στους ώμους τους. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά αυτό ακούγεται… εφιαλτικό στα αυτιά μου.

Η λύση, βέβαια, δεν είναι να αδιαφορήσουμε. Απλώς χρειάζεται να σκεφτούμε πώς να προσφέρουμε βοήθεια… διαφορετικά.

“Έφτιαξα μακαρόνια με κιμά. Θέλεις να σου φέρω τώρα ή το βράδυ;” ή “Ποια μέρα σε βολεύει να σου φέρω φαγητό;”, είναι ενδεικτικές ερωτήσεις που μπορούν να αντικαταστήσουν την «Τι θες να κάνω για να σε βοηθήσω;»

Αν δεν ξέρετε τι ακριβώς να κάνετε για να βοηθήσετε σε μια δύσκολη κατάσταση, μπορείτε αντί να ρωτήσετε τη φίλη σας – η οποία μπορεί να ντρέπεται να σας πει-  να συζητήσετε με τον σύντροφό της ή ένα συγγενικό της πρόσωπο για το τι να κάνετε για να βοηθήσετε και τους δύο.  Μπορείτε να πείτε “Θα έρθω να σας βοηθήσω εγώ με τα παιδιά ή τις δουλειές”.

Το να δίνετε μια συγκεκριμένη βοήθεια δείχνει όχι μόνο ότι σκέφτεστε τον άλλο, αλλά ότι ξέρετε και τι μπορεί να χρειάζεται. Με τον τρόπο αυτό τον ελαφρύνετε λίγο περισσότερο από τις έγνοιες του.

Φυσικά, πριν κάνετε οτιδήποτε σκεφτείτε, ότι μπορεί οι άνθρωποι που θέλετε να βοηθήσετε να χρειάζονται απλώς λίγο χρόνο και χώρο για να ηρεμήσουν και να βάλουν σε μία τάξη τη ζωή τους.

Είναι άλλο η προσφορά βοήθειας και άλλο η αδιακρισία. Η διαχωριστική γραμμή είναι λεπτή και γι’ αυτό πρέπει να προσέχουμε λιγάκι παραπάνω. Προσωπικά, είμαι πιο διαχυτική με ανθρώπους που γνωρίζω καλά και ξέρω πώς δεν θα παρεξηγήσουν τις κινήσεις μου.

Αντί, λοιπόν, να ρωτήσετε, πράξτε! Χαρίστε απλόχερα τη βοήθειά σας, ακόμα κι αν νομίζετε ότι δεν είναι αρκετή. Μερικές φορές και το απλό τηλεφώνημα βοηθά…»