Tα παιδιά μας δεν θέλουν πολλά πράγματα για να είναι ευτυχισμένα

Η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά μας δεν θέλουν πολλά πράγματα για να είναι ευτυχισμένα. Τον χρόνο μας, την προσοχή μας και την αγάπη μας και είναι τα πιο ευτυχισμένα πλάσματα.

Γράφει ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας (paidi-efivos.gr)

Θυμάμαι το βαφτιστήρι μου (ηλικία 2,5 χρονών) τις προάλλες του είχα πάει ένα μεγάλο δώρο από γνωστό πολυκατάστημα με είδη παιχνιδιών. Όταν είδε την σακούλα εντυπωσιάστηκε από το μέγεθος και τα έντονα χρώματα, άνοιξε το δώρο του, με ευχαρίστησε και γύρισε στο μπλοκ ζωγραφικής του να συνεχίσει την ζωγραφιά του. Του έφταναν εκείνη την ώρα δέκα μαρκαδόροι και ένα χαρτί.

Μάλλον εμείς οι γονείς (οι συγγενείς και οι φίλοι) είμαστε που τα εκπαιδεύουμε σε μία πιο καταναλωτική μανία για το μεγαλύτερο και ακριβότερο δώρο. Ο ανιψιός μου που είναι σε μεγαλύτερη ηλικία (12 χρόνων) δεν είχε την ίδια αντίδραση. Όταν είδε πως του είχα πάρει ένα tablet, με ευχαρίστησε, με φίλησε, πανηγύρισε και δεν τον ξαναείδαμε… καθώς πήγε στο δωμάτιό του να ασχοληθεί με το δώρο του.

Ενώ χάρηκα με την ενθουσιώδη αντίδρασή του, συνειδητοποίησα πως μόλις «είχα εξαγοράσει» την αγάπη του με ένα ακριβό δώρο. Τον ενδιέφερε περισσότερο να ασχοληθεί με το ηλεκτρονικό παρά να ανταλλάξουμε δυο κουβέντες. Τον ενδιέφερε περισσότερο το δώρο παρά η κοινωνική επαφή.

Για να δούμε πώς μπορούμε να κάνουμε τα παιδιά μας χαρούμενα μέσα από την καθημερινότητά μας… χωρίς να τα μαθαίνουμε στην κακιά συνήθεια των μεγάλων, αυτή της καταναλωτικής μανίας.

Α). Τους αφιερώνουμε όσο περισσότερο χρόνο μπορούμε.
Είναι πολύ σημαντικό να τους αφιερώνουμε ποιοτικό χρόνο. Να ορίσουμε κάποιες συνήθειες μαζί τους όπως ότι από τις 18:00-21:00 θα ασχοληθούμε ο ένας με τον άλλον, το παιδί θα έχει τελειώσει με τα μαθήματα του και ο γονέας δεν θα ασχοληθεί με τη δουλειά του. Ή κάθε Τρίτη και Πέμπτη 19:00-20:00 θα παίζετε μαζί μπάσκετ. Ή ότι κάθε βράδυ θα τρώτε όλοι μαζί. Ο ποιοτικός χρόνος με τα παιδιά σας θα σας φέρει πιο κοντά.

Β). Αποδεχτείτε την προσωπικότητά τους.
Τι εννοούμε με αυτό; Πώς θα πρέπει να αποδεχτείτε τα «θέλω» των παιδιών σας και να μειώσετε τις προσδοκίες που έχετε από αυτά. Μην επιμένετε να πάει η κόρη σας για μπαλέτο, αν δεν της αρέσει… δεχτείτε το άθλημα που θα επιλέξει εκείνη. Ας παίξει βόλεϊ, αν αυτό θέλει. Ας εστιάσουμε σε αυτό που θέλουν και μπορούν κι όχι σε αυτό που θα θέλαμε εμείς γι’ αυτά. Τα παιδιά πρέπει να νιώσουν πως τα αποδεχόμαστε, για να νιώσουν πιο ασφαλή να αναπτύξουν την προσωπικότητά τους, αποκτώντας αυτοπεποίθηση και σταθερότητα για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Γ). Χρησιμοποιήστε το λεξιλόγιο προσεκτικά
Στα παιδιά προσέχουμε πάντα το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούμε και το ύφος που έχουμε. Δεν κριτικάρουμε, δεν βρίζουμε και δεν μειώνουμε. «Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει». Ας μην πούμε παραπάνω, όλοι κατανοούμε πως επηρεάζει την ψυχική υγεία των παιδιών μας το «κακό» λεξιλόγιο.

Δ). Αναδείξτε τη μοναδικότητά τους
Ο καθένας μας είναι ένας και μοναδικός, εξίσου και τα παιδιά μας είναι μοναδικά. Είναι σημαντικό να αναδεικνύουμε αυτή την μοναδικότητά τους, χωρίς να τα κακομαθαίνουμε. Να τα βοηθάμε για να αποκτήσουν εμπιστοσύνη στις δυνατότητές τους, να μάθουν να αγαπούν και να αποδέχονται τον εαυτό τους και μέσα από αυτόν, και όλους τους άλλους.

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος στο Περιστέρι, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.