«Θέλω να κρυφτώ. Να μη με δουν»: Τι έκανε αυτή η μαμά όταν η 4χρονη κόρη της ξέσπασε στο εστιατόριο

Γράφει η μαμά Mandy McCarty Harris.

««Είμαι απλώς αναστατωμένη. Θέλω να κρύψω το πρόσωπό μου για να μη με δει ο κόσμος», φώναξε η 4χρονη κόρη μου.

“Καταλαβαίνω”, της είπα. “Θέλεις να μείνεις εντελώς μόνη ή να κάτσουμε μαζί;”, ρώτησα.

“Θέλω απλώς να είμαι για λίγο μόνη”, απάντησε.

Και την άφησα. Την άφησα να κάθεται με το κεφάλι σκυμμένο και τα χέρια στο πρόσωπό της, όση ώρα έτρωγα τις πατάτες μου.

Δεν φώναξα. Δεν της ψιθύρισα τίποτα στο αυτί. Δεν την απείλησα. Δεν απαίτησα να συνέλθει όταν όλοι κοιτούσαν το τραπέζι μας.

Ήταν ξεκάθαρη για το τι ήθελε. Και της το επέτρεψα.

Το φαγητό ήρθε. Και καθώς έτρωγε μου είπε: “Είμαι ακόμα λυπημένη, αλλά νομίζω νιώθω λιγάκι καλύτερα”.

Χαμογέλασα και της είπα: “Χαίρομαι”.

Δεν χρειαζόταν να πούμε τίποτα παραπάνω. Δεν χρειαζόταν ανασκόπηση της συμπεριφοράς της ή κάποια επιπλέον προσοχή πάνω στο τι συνέβη για να αρχίσει να νιώθει καλύτερα.

Χρειαζόταν απλώς ένα λεπτό.

Κάποιες φορές και εγώ χρειάζομαι λίγο χρόνο με τον εαυτό μου. Κάποιες φορές όλοι χρειαζόμαστε λίγο χρόνο.

Κάποιες στιγμές είμαστε πεινασμένοι, κουρασμένοι, απογοητευμένοι. Κάποιες φορές δεν υπάρχει ξεκάθαρος λόγος εκτός από το ότι χρειαζόμαστε απλά ένα λεπτό και δεν είμαι σίγουρη για το πότε έπαψε αυτό να είναι “εντάξει”.

Οπότε, ακούστε με. Αν χρειαστείτε ένα λεπτό, ζητήστε το.

Πείτε το ξεκάθαρα. Ζητήστε συγγνώμη, κατεβάστε το κεφάλι σας ή πάρτε μια βαθιά ανάσα. Κάντε ό,τι θεωρείτε απαραίτητο.

Όταν οι ανάγκες μας έχουν ανταπόκριση, η εμπιστοσύνη μεγαλώνει και η αγάπη δυναμώνει».