Τι συμβαίνει όταν αναθρέφεις διαφορετικά τον γιο από την κόρη σου;

«Λίγες ημέρες πριν τα παιδιά μου έτρωγαν στην κουζίνα και εγώ εργαζόμουν στο γραφείο. Πλέον, είναι 16, 15 και 11 ετών, οπότε δεν με χρειάζονται κάθε ώρα και στιγμή. Όταν τελείωσα τη δουλειά πήγα στην κουζίνα και οι κόρες μου μου είπαν ότι ο αδερφός τους δεν μάζεψε το πιάτο του, ενώ όταν του ζήτησαν να το κάνει τους απάντησε ότι θα τα μαζέψει η «νεράιδα της καθαριότητας».

Ο 11χρονος γιος μου εννοούσε ότι θα μάζευα το πιάτο του εγώ. Και το έκανα. Καθώς καθάριζα τα πιάτα του, αναρωτήθηκα αν μεγάλωσα τόσο διαφορετικά τις κόρες μου από τον γιο μου. Είχα, τελικά, καταφέρει να διαχωρίσω τόσο πολύ τα κορίτσια μου από το αγόρι μου, ώστε αυτός να καταλήξει να τα περιμένει όλα από εμένα;»

H Stacey Freeman γράφει στο popsugar.com μερικές σκέψεις της πάνω στην ανατροφή των παιδιών της και συνειδητοποιεί κάτι που – ίσως – πολλές μαμάδες κάνουμε…

Τι συμβαίνει όταν μεγαλώνουμε διαφορετικά τα αγόρια από τα κορίτσια μας;

«Συχνά τα παιδιά μου αστειεύονται λέγοντας πως αγαπάω πιο πολύ το ένα από το άλλο. Μετά το συμβάν στην κουζίνα έμεινα να αναρωτιέμαι, μήπως αυτό τους έχω δείξει; Όπως κάθε μητέρα, θα σας πω ότι δεν μπορώ να ξεχωρίσω τα παιδιά μου. Τα αγαπάω πάρα πολύ και τρέμω μόνο στη σκέψη ότι κάτι μπορεί να τους συμβεί.

Το ότι ο γιος μου με αποκάλεσε “νεράιδα της καθαριότητας”, ωστόσο, με ανάγκασε να σκεφτώ πιο καθαρά και να συνειδητοποιήσω ότι ίσως ήμουν πιο αυστηρή με τις κόρες μου στο θέμα της καθαριότητας και της τακτοποίησης των πραγμάτων που τους ανήκουν από ότι με τον γιο μου. Εκείνο που με ενοχλούσε περισσότερο ήταν, όμως, το γιατί μπορεί να συνέβη αυτό.

Περίπου 5 χρόνια πριν πήρα διαζύγιο από τον σύζυγό μου και ανέλαβα την πλήρη επιμέλεια των παιδιών, αφού ο πρώην άντρας μου αποφάσισε να μετακομίσει μόνιμα στην Ιαπωνία.

Για πολύ καιρό προσπαθούσα να τα κάνω όλα. Καθάριζα, τακτοποιούσα, μαγείρευα, έτρεχα σε υποχρεώσεις, δούλευα και μεγάλωνα τα παιδιά μου. Γρήγορα κατάλαβα ότι δεν θα τα κατάφερνα μόνη μου. Ήξερα ότι έπρεπε κάτι να κάνω.

Τότε ξεκίνησα να… εκχωρώ υποχρεώσεις. Το πρώτο πράγμα που ανέθεσα στα κορίτσια μου ήταν να στρώσουν το κρεβάτι τους. Τους έδωσα λεπτομερείς οδηγίες για το πώς θα το κάνουν και προσπάθησα να μην νευριάζω όταν δεν τα κατάφερναν άψογα.

Δεν θα κρυφτώ, το να μπουν σε πρόγραμμα τα κορίτσια και να στρώνουν σωστά το κρεβάτι τους δεν ήταν καθόλου εύκολο, αλλά όταν τα πράγματα μπήκαν σε μια σειρά τα πρωινά μου ήταν λιγότερο αγχωμένα.

Έπειτα τους ζήτησα να στρώνουν το τραπέζι και να μαζεύουν τα πιάτα τους όταν τελειώνουν το φαγητό τους.

Τέλος, μετά από λίγο καιρό άρχισαν να ξεχωρίζουν τα άπλυτά τους και να τα τοποθετούν στα καλάθια για το πλυντήριο. Και όχι μόνο αυτό. Τα κορίτσια έμαθαν να πλένουν τα ρούχα τους, να τα σιδερώνουν και να τα βάζουν στη θέση τους.

Για έναν παράξενο λόγο, όμως, ο γιος μου ξέφυγε από αυτό το πρόγραμμα. Δεν κατάφερα να πετύχω όσα με τα κορίτσια μου. Αντίθετα, τον προειδοποιούσα ότι αν δεν κάνει το ένα ή το άλλο θα τον τιμωρούσα. Κάτι που δεν έγινε ποτέ. Ίσα ίσα, έκανα τα πάντα εγώ για εκείνον.

Την ημέρα που με αποκάλεσε “νεράιδα της καθαριότητας” κατάλαβα ότι τα είχα κάνει μαντάρα. Με το να μην έχω τις ίδιες προσδοκίες και απαιτήσεις από τον μικρό του περνούσα το μήνυμα ότι είναι ανώτερος από τις αδερφές του και σε εκείνες ότι ήταν κατώτερές του…

Ευτυχώς, τα κορίτσια μου παραπονέθηκαν για αυτό και συνειδητοποίησα πόσα λάθη είχα κάνει μέσα στο άγχος και την πίεση της καθημερινότητας και των αλλαγών στο οικογενειακό περιβάλλον.

Πλέον, αν ο γιος μου αφήσει το πιάτο του στο τραπέζι του λέω ότι πρέπει να το μαζέψει μόνος. Τον επιβλέπω όταν προετοιμάζει το κολατσιό του για το σχολείο, ενώ σιγά σιγά αρχίζει και στρώνει το κρεβάτι του και μαζεύει τα πράγματά του.

Μέχρι στιγμής τα καταφέρνει πολύ καλά και γίνεται ικανότερος μέρα με την ημέρα. Το ίδιο και εγώ. Όσο για την “νεράιδα της καθαριότητας”… Δεν ακούσαμε ποτέ ξανά γι’ αυτήν.»