Τι θέλω να πω στον άντρα μου που επιστρέφει κάθε μέρα σε ένα σπίτι άνω-κάτω

«Αγαπητέ σύζυγε,

Είναι βραδάκι και κάθομαι στην πολυθρόνα σκεπτόμενη τι θα αντικρίσεις όταν μπεις στο σπίτι: παιδιά αφηνιασμένα, ένα σαλόνι που θυμίζει πεδίο μάχης και τη μυρωδιά του φαγητού που έγινε πριν λίγο».

Έτσι ξεκινά το γράμμα μια μαμάς στο σύζυγό της, ο οποίος όταν επιστρέψει από τη δουλειά θα βρεθεί και πάλι μπροστά στην ίδια κατάσταση: ένα σπίτι άνω κάτω! Αν έχετε βρεθεί και εσείς στην ίδια θέση, σίγουρα, όταν διαβάσετε τη συνέχεια, θα την καταλάβετε…

«Σε παρακαλώ επίτρεψέ μου να σου εξηγήσω όσα δεν βλέπεις πίσω από τα παιχνίδια που καλύπτουν το πάτωμα. Κάτι που πιθανότατα δεν παρατηρείς είναι η ψυχική εξουθένωση μιας μαμάς, η οποία ξέρει, ότι κάποια πράγματα πρέπει να γίνονται, αλλά δεν βρίσκει κίνητρο να τα κάνει. Αυτό που πιθανότατα δεν βλέπεις είναι το πόσο πνιγμένη νιώθω ξέροντας, ότι το να καθαρίσω οποιαδήποτε στιγμή είναι τόσο αντιπαραγωγικό!

Αυτό που βλέπεις όταν έρχεσαι σπίτι είναι το χειρότερο κομμάτι μιας ατελείωτης ημέρας. Μίας ημέρας που τραβά όλη την ενέργεια από την καρδιά και την ψυχή της μαμάς που μένει στο σπίτι. Μίας ημέρας ατελείωτων διαφωνιών, στις οποίες δεν ήμουν και μπροστά, επειδή τόλμησα να πάω για ένα λεπτό τουαλέτα. Μίας ημέρας στην οποία προσπαθώ διαρκώς να θυμηθώ ποιος παίζει πρώτος και να είμαι απόλυτα δίκαιη.

Αυτό που βλέπεις δεν είναι πολύ κολακευτικό. Είναι η άσχημη λήψη αυτού που άρχισε ως μία χαρούμενη και καλή ημέρα, με αγκαλιές και υποσχέσεις για καθαριότητα και ησυχία. Όσα βλέπεις είναι η εξαφανισμένη αισιοδοξία ενός πολλά υποσχόμενου πρωινού.

Κάποιες φορές οι μαμάδες που μένουν στο σπίτι και δεν εργάζονται νιώθουν ηττημένες και τους είναι πολύ δύσκολο να ανορθώσουν ανάστημα σε οποιαδήποτε μάχη. Ενώ  γνωρίζουν πως το σπίτι είναι ένα χάλι, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για αυτό.

Προσπαθούν να μεγαλώσουν ευτυχισμένα παιδιά, να κρατήσουν το σπίτι καθαρό και να ετοιμάσουν έγκαιρα το δείπνο, αλλά ορισμένες φορές πρέπει να διαλέξουν δυο από τα τρία. Αν το σπίτι είναι καθαρό και τα παιδιά ήρεμα, τότε μάλλον θα παραγγείλουν απέξω φαγητό. Αν τα παιδιά είναι χαρούμενα και το φαγητό έτοιμο, παρακαλώ πολύ να καταλάβατε ότι τα βλαστάρια τους κατέστρεφαν ό,τι εκείνες προσπαθούσαν να συμμαζέψουν.

Τελικά, κουραζόμαστε και δεν μπορούμε να διατηρήσουμε την ισορροπία ανάμεσα σε όλα.

Η κατάθλιψη και το άγχος κυριεύουν τις μαμάδες που μένουν στο σπίτι και οι δύσκολες περίοδοι είναι πολλές. Όποιος ισχυρίζεται ότι το να μεγαλώνεις παιδιά, να κρατάς το νοικοκυριό και να είσαι εντάξει σε όλα, είναι εύκολο, μάλλον έχει ξεχάσει εκείνη την περίοδο της ζωή του.

Ναι, αυτό είναι το σπίτι μας και προσπαθούμε πάρα πολύ. Δεν υπάρχει διάλειμμα, δεν υπάρχει ρεπό, δεν υπάρχει πληρωμή. Και όπως ο κάθε εργαζόμενος χρειάζεται ένα διάλειμμα από τη δουλειά του, έτσι χρειάζομαι και εγώ.

Οπότε, παρακαλώ πολύ, αγαπητέ σύζυγε. Κατάλαβε ότι αναγνωρίζω τι βλέπεις όταν επιστρέφεις στο σπίτι. Ξέρω ότι είσαι κουρασμένος και η επιπλέον πίεση δεν είναι αυτό που αναζητάς. Αλλά μια λιγότερο αυστηρή αντιμετώπιση του θέματος δεν θα ήταν κακή. Πέρα από το καθαρό σπίτι και το πάντα μαγειρεμένο φαγητό, υπόσχομαι, ότι τα παιδιά μας θα είναι πάντα χαρούμενα.

Αυτό που θέλουμε όλοι να ξέρουμε είναι ότι κάνουμε καλή δουλειά. Σε θαυμάζω που καθημερινά κουράζεσαι για να έχουμε τα πάντα, αν και σε ζηλεύω που συναναστρέφεσαι ενήλικες την περισσότερη μέρα. Αναγνωρίζω, όμως, ότι υπάρχουν στιγμές που δεν είσαι εδώ καθόλου…

Ξέρω τι βλέπεις και υπόσχομαι ότι προσπαθώ…

Οι ώρες που ασχολούμαι μόνο με τα ζωηρά μικρά μας θα περάσουν κάποια στιγμή. Τα παιδιά μας είναι χαρούμενα και υγιή και αυτός είναι ο στόχος του να μένεις ένας γονιός στο σπίτι, έτσι;

Οπότε όπως και εσύ βλέπω έναν νεροχύτη γεμάτο πιάτα, πολλά ρούχα στα άπλυτα και χιλιάδες παιχνίδια στο πάτωμα. Κάτω από όλα αυτά όμως, βλέπω τα ευτυχισμένα παιδιά μας…

Και αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα που θα δεις όταν έρθεις στο σπίτι…»

πηγή: babble.com