«Το ότι δεν δέχτηκα επισκέψεις μετά τον τοκετό ήταν η καλύτερη απόφαση που έχω πάρει ποτέ!»

«Το πρώτο μου παιδί ήταν το πρώτο εγγόνι στην οικογένειά μας και όλοι ήθελαν να το συναντήσουν αμέσως. Οι θείες και οι θείοι του, οι παππούδες, όλοι ήταν ενθουσιασμένοι που ήρθε στη ζωή και ήθελαν απεριόριστο χρόνο για να το θαυμάσουν!», γράφει η μαμά-blogger Wendy Wisner στο mom.me. «Δεν ήταν ούτε ενός μηνός και η ατζέντα με τα ραντεβού του ήταν μονίμως γεμάτη!

Ήταν κατανοητό, αλλά θεώρησα τις καθημερινές επισκέψεις αυτές τις πρώτες εβδομάδες τελείως εξουθενωτικές. Ο θηλασμός ήταν πραγματικά δύσκολος στην αρχή. Όταν υπήρχε κόσμος στο σπίτι, ένιωθα τελείως έξω από τα νερά μου, προσπαθώντας να τοποθετήσω το μωρό αμήχανα στο στήθος μου, ενώ οι επισκέπτες δεν φημίζονταν για τη διακριτικότητά τους. Ήμουν εξαντλημένη και έπρεπε να αρπάζω κάθε ευκαιρία που έβρισκα για να κοιμηθώ. Δεν μπορούσα να προβλέψω πότε θα γινόταν αυτό, και όταν υπήρχαν άνθρωποι στο σπίτι, οι πιθανότητες να ξεκουραστώ μειώνονταν όλο και περισσότερο.

Θυμάμαι να λέω στον σύζυγό μου, ότι πρέπει να περιορίσουμε τους επισκέπτες. Το έκανε, σε κάποιο βαθμό, αλλά δεν καταλάβαινε πλήρως το λόγο. Θεωρούσε ότι οι φίλοι και η οικογένειά μας ήταν ένα ευχάριστο διάλειμμα από το άγχος της μητρότητας και ήθελε να τους ευχαριστήσει. Εγώ, από την άλλη, θεωρούσα τις απανωτές επισκέψεις εξαιρετικά κουραστικές. Ήταν αρκετά αγχωτικό να φροντίζεις ένα νεογέννητο μωρό και συγχρόνως να πρέπει να παριστάνεις την καλή οικοδέσποινα και να δέχεσαι νυχθημερόν επισκέπτες.

Τελικά, αποδέχθηκα όλη την κατάσταση και οι επισκέψεις σταμάτησαν, αλλά από τη στιγμή που έμεινα έγκυος στο δεύτερο μωρό μου, ήξερα καλύτερα. Η περίοδος μετά τη γέννηση του πρώτου μου παιδιού με άφησε εξαντλημένη, ανήσυχη και αγχωμένη. Αυτή τη φορά θα ήταν διαφορετικά. Δεν ήθελα να κάνω τίποτα άλλο εκτός από το να ξεκουραστώ, να αναρρώσω από τον τοκετό και να θηλάσω το μωρό μου.

Και ο κανόνας Νο1 ήταν: «Κανένας επισκέπτης, εκτός αν τον εγκρίνω».

Ήταν δύσκολο, και από την αρχή υπήρχαν παράπονα από διάφορα μέλη της οικογένειας. Αυτό στο οποίο καταλήξαμε ήταν να δεχόμαστε μερικούς συγγνείς, αλλά όταν είμαστε πολύ κουρασμένοι να τους λέμε ευγενικά ότι ήρθε η στιγμή να μας αφήσουν μόνους. Επίσης, φροντίσαμε ώστε να υπάρχουν μερικές ημέρες που δεν θα δεχόμαστε κανέναν επισκέπτη -και αυτές ήταν τόσες όσες ήθελα ή είχα ανάγκη.

Επιτρέψτε μου να σας πω, η εμπειρία μου μετά τον δεύτερο τοκετό ήταν πολύ καλύτερη από την πρώτη. Στην πραγματικότητα, επειδή ο σύζυγός μου κατάφερε να πάρει άδεια από την εργασία του για δύο ολόκληρες εβδομάδες, αισθάνθηκα σαν να ήμουν σε πραγματικές διακοπές! Ναι, το μωρό δεν κοιμόταν ποτέ περισσότερο από μία ώρα συνεχόμενα. Και ναι, τα στήθη μου ήταν πρησμένα, αλλά η μόνη δουλειά μου ήταν να φροντίσω το μωρό μου και να ξεκουραστώ.

Όταν έρχονταν επισκέπτες στο σπίτι, η δουλειά τους ήταν να με βοηθήσουν να διατηρήσω μια ήσυχη, ήρεμη και χαλαρή ατμόσφαιρα. Δεν υπήρχε καμία ευθύνη από την πλευρά μου. Θα μπορούσα να μείνω στο κρεβάτι όλη την ώρα, αν ήθελα. Οι επισκέπτες έφερναν γεύματα και βοηθούσαν με τον μεγαλύτερο γιο μας. Πέρασαν αυτές οι πρώτες εβδομάδες και ένιωθα υγιής και ξεκούραστη. Και τότε αναρωτήθηκα γιατί στην ευχή δεν είχα προνοήσει να κάνω κάτι τέτοιο την πρώτη φορά!

Φαίνεται, ότι ο χρόνος μετά τον τοκετό είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με το μωρό. Τα μωρά είναι ένα εκπληκτικό θαύμα! Είναι χαριτωμένα και μυρίζουν υπέροχα! Αλλά οι μητέρες χρειάζονται την ίδια προσοχή με τα μωρά. Κάθε φορά που γεννιέται ένα μωρό, γεννιέται και μια μητέρα και αξίζει την ίδια προσοχή με εκείνο. Όμως, ο τοκετός συμβαίνει στις μητέρες και χρειάζονται χρόνο για να ηρεμήσουν. Είτε θηλάζουν ή όχι, η αλήθεια είναι ότι οι μητέρες καταλήγουν να φέρνουν εις πέρας το μεγαλύτερο μέρος της φροντίδας του μωρού την περίοδο μετά τον τοκετό, για να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι οι ορμόνες μας έχουν τρελαθεί αυτές τις πρώτες εβδομάδες!

Ακούστε λοιπόν καλά! Η μαμά παίρνει ό,τι χρειάζεται τις πρώτες εβδομάδες μετά τον τοκετό. Πρέπει όλοι να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να την φροντίσουμε, ώστε να μπορεί με τη σειρά της να φροντίσει το μωρό της. Αυτό σημαίνει ότι οι μητέρες θα πρέπει να ελέγχουν το περιβάλλον τους. Δεν πρέπει να αισθάνονται ένοχες αν θέλουν να περιορίσουν τους επισκέπτες ή να μην έχουν καθόλου. Οι μητέρες πρέπει να είναι εκείνες που θα αποφασίζουν ποιος θα έρχεται στο σπίτι και κανείς άλλος. Και ειλικρινά, αν οι επισκέπτες δεν είναι εκεί για να βοηθήσουν, οι μαμάδες πρέπει να γνωρίζουν ότι πραγματικά δεν υπάρχει πρόβλημα απλώς να αρνηθούν. Ακόμα καλύτερα, ο σύντροφος της μητέρας πρέπει να την υποστηρίξει και να πει «Όχι ευχαριστώ» σε ανεπιθύμητους επισκέπτες.

Γνωρίζω ότι μερικοί άνθρωποι θα έχουν ένα πρόβλημα με αυτό, κάποιες φορές τεράστιο! Κάποιοι μπορεί να πιστεύουν ότι είναι αγενές να πούμε: «Συγγνώμη, δεν μπορείτε να έρθετε σήμερα, αύριο ή ίσως σε μερικές εβδομάδες».

Αλλά ξέρετε τι; Μη τους δίνετε σημασία! Αν έχετε μωρό και αισθάνεστε ότι πρέπει να περιορίσετε τους επισκέπτες, απλά πρέπει να το κάνετε. Είστε η μαμά. Πρέπει να γίνεται αυτό που εσείς λέτε.

Και πιστέψτε με, δεν θα το μετανιώσετε!».