«Το παιδί μου δεν είναι τρόπαιό μου, ούτε παράσημο! Είναι εδώ για να προσπαθεί κι εγώ να το αφήσω να πετάξει»

Αρκετοί είναι οι γονείς που θεωρούν πως τα παιδιά τους είναι… μετάλλια. Παράσημα που τα αξίζουν για όσα έχουν κάνει.

Πολλοί, επίσης, είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι τα παιδιά τους πρέπει να είναι «τέλεια» σε ό, τι κι αν κάνουν. Πρέπει να αποδίδουν άψογα σε όλα και να τους κάνουν πάντα υπερήφανους.

Το παρακάτω κείμενο μάς υπενθυμίζει ότι τα παιδιά έρχονται στον κόσμο για να μαθαίνουν, να προσπαθούν, να λυγίζουν, να τα θαλασσώνουν και να ξαναπροσπαθούν. Με λίγα λόγια για να είναι… άνθρωποι και – κυρίως- ότι σκοπός του γονιού είναι να αφήσει το παιδί του να «πετάξει».

«Το παιδί μου δεν είναι ο καμβάς μου ώστε να το ζωγραφίζω. Ούτε το διαμάντι μου ώστε να το γυαλίζω. Το παιδί μου δεν είναι τρόπαιο μου, ούτε παράσημο στο πέτο μου. Δεν είναι ιδέα, προσδοκία ή όνειρο. Ούτε η αντανάκλαση μου, ούτε το κληροδότημα μου. Το παιδί μου δεν είναι η κούκλα μου, ούτε το έργο μου. Ούτε οι προσπάθειες μου, ούτε οι επιθυμίες μου.

Το παιδί μου είναι εδώ για να σκοντάφτει, να παραπατάει, να προσπαθεί και να λυγίζει.

Να μαθαίνει, να τα θαλασσώνει. Να αποτυγχάνει και να προσπαθεί ξανά. Να ακούει το ρυθμό ενός τυμπάνου που δε φτάνει στα ενήλικα αυτιά μας και να χορεύει σ’ έναν σκοπό που εξυμνεί την ελευθερία.

Ο σκοπός μου είναι να κάνω στην άκρη. Να μείνω στο άπειρο των δυνατοτήτων. Να θεραπεύσω τις δικές μου πληγές. Να είμαι πλήρης. Και ν’αφήσω το παιδί μου να πετάξει».

Πρωτότυπο: Shefali Tsabary, PhD

Φωτογραφία: Amritpal Singh Luthra

πηγή: Facebook page – Homebirth without violence